از آکادمی تنها یک نام باقی مانده و دیگر هیچ!

طرفداری: از گذشته ای نه چندان دور، تیم های پایه به عنوان سرمایه ای گرانبها شناخته می شدند و لزوم توجه به تیم های پایه همیشه از اهمیت ویژه ای برخوردار بوده است. ظهور پدیده های کم سن و سالی چون فرانچسکو توتی در آس رم ایتالیا ، لیونل مسی و ژاوی هرناندز در بارسلونا، ایکر کاسیاس در رئال مادرید،رایان گیگز در منچستر یونایتد، استیون جرارد در لیورپول و ... و تبدیل آنها به ستاره هایی بزرگ در آینده بیانگر برنامه های هدفمند و بلندمدت باشگاه های فوتبال در سراسر جهان برای سرمایه گذاری بر روی تیم های پایه و کشف استعدادها است.

در رده های ملی نیز، میانگین های سنی پایین بازیکنان حاضر در تورنمنت های معتبر جهانی، حاکی از این است که کشورهای صاحب سبک در فوتبال جهان، تمام توجه خود را بر روی بازیکنان جوان و آینده دار خود معطوف کرده اند .


با وجود این، متاسفانه در فوتبال داخلی، تیم های معدودی همچون فولاد خوزستان و در دوره ای کوتاه استقلال تهران، ابومسلم مشهد و فجرسپاسی شیراز با هدف پرورش بازیکنان نوجوان و جوان، برای کمک به تیم بزرگسالان، دست به اقدامات مفیدی زدند. ایمان مبعلی، پژمان منتظری، میلاد زنید پور، احمد آل نعمه، اسماعیل شریفات، آرش افشین، کاوه رضایی، بختیار رحمانی، سروش رفیعی و ... در فولاد خوزستان، خداداد عزیزی، علی رضا نیکبخت واحدی، رضا عنایتی، فریدون فضلی و ... در باشگاه ابومسلم خراسان ، معرفی بازیکنانی چون خسرو حیدری، مجتبی جباری، آندرآنیک تیموریان، بهشاد یاورزاده و ...درسال های دور و جوانانی چون یعقوب کریمی، فردین عابدینی و مجتبی محبوب مجاز در سال های اخیر برای باشگاه استقلال، مهرزاد معدنچی، فرشید طالبی، غلامرضا رضایی، سیاوش اکبرپور و... در فجر سپاسی شیراز که شمار زیادی از این بازیکنان، پیراهن ملی را بر تن کرده اند، خود دلیلی بر لزوم توجه بیشتر مسئولان رده های سنی پایین تر باشگاه های ایرانی بر این سرمایه های نامشهود است.

نوجوانان و جوانانی که با هزاران علاقه و امید، در آرزوی رسیدن به رده های بالاتر و کسب موفقیت با تیم محبوب خود، جذب تیم های پایه می شوند و پس از مشاهده ی عدم توجه مسئولین، با قراردادهایی به مراتب پایین تر، راهی باشگاه های دیگر می شوند. در حالی که غفلت مسئولین در این زمینه، باعث هدررفتن سرمایه های انسانی و مادی می شود، توجه به این امر، موجب صرفه جویی در هزینه های نجومی برای عقد قرارداد با بازیکنان سایر تیم هاست و از این طریق می توان با هزینه ای به مراتب کمتر، به تقویت تیم های پایه و پرورش استعدادهای نهفته پرداخت.

با این وجود، پشتوانه سازی در طول سال های گذشته به فراموشی سپرده شده و از آکادمی ها تنها یک نام باقی مانده است. البته دست به دست شدن کادرفنی تیم های پایه با تغییر مدیران عامل، به همراه حواشی ریز و درشت و مصاحبه هایی که هرازگاهی شوک بزرگی را به این مجموعه وارد می کند، بُعد دیگری از این ماجراست!

هرچند برای جبران سوء مدیریت در زمینه فوتبال پایه، دیر شده است، اما هنوز هم می توان با الگو گرفتن از کشورهای صاحب سبک، زخم عمیق ایجاد شده را کم التیام بخشید. باید قبول کنیم که حضور مربیانی همچون کارلوس کیروش، تنها به مثابه ی مُسکّنی می ماند که به بدن بیماری بدحال تزریق می شود، بدون آنکه بیماری اش، درمان شود. تنها راه حل این است که به دنبال شناسایی و تربیت استعدادهایی باشیم که بتوانند در آینده پشتوانه بسیار مناسبی برای تیم بزرگسالان باشند.

امیداوریم سرافکندگی حاصل از شکست های تیم های ملی در تمامی رده های سنی، روزی تبدیل به لبخند رضایت و شادی حاصل از پیروزی های دلچسب آنان، در کنار برنامه ریزی های بلند مدت مدیران و مسئولین آکادمی باشگاه ها و کشف استعداد ها شود تا در آینده ای نزدیک، به جای پرداخت هزینه های کلان و تاریخ مصرف دار، به استفاده از سرمایه های ارزشمند رده های سنی پایین تر باشگاه ها روی بیاوریم.