قیمت پیراهن پرسپولیس چقدر است؟
بازخوانی خاطرات یکی از بازیکنان پرسپولیس درباره وقایع رخ داده در گذشته به واقع چراغ راه آینده است.
خبر ورزشی: بازخوانی خاطرات یکی از بازیکنان پرسپولیس درباره وقایع رخ داده در گذشته به واقع چراغ راه آینده است.
در يكي از دوره‌هايي كه پرسپوليس براي نخستين بار قهرمان ليگ برتر شده و اين قهرماني به طور اتفاقي - با نتايجي كه ساير تيم‌ها گرفته بودند - به دست آمده بود، همه در رختكن بودند كه علي پروين وارد شد. طبيعي بود كه همه بازيكنان منتظر تبريك و شادباش و پاداش باشند اما چند حرف قلمبه و واژه‌هاي پرويني نصيب‌شان شد. تازه سرشان منت هم گذاشت كه براي فصل بعد شايد با چند تا از آن بازيكنان قرارداد امضا كند!
پروين در آن روز با يك حس غريزي مي‌خواست ارزش و قيمت پيراهن پرسپوليس را براي آنها روشن كند. او قهرمان شدن را دوست داشت و از شكست متنفر بود اما قهرماني را به صورت سرافرازانه مي‌خواست. قهرماني كه تحقير شده و كاپ را با نتايج ديگر تيم‌ها گرفته، پروين را ارضا نمي‌كرد. پروين به طور غريزي به پرسپوليسي‌ها آموزش داد كه اين تيم جاي شاگرد تنبل‌ها نيست. پروين وارد رختكن شد و هر چه در دهانش بود نثار برخي‌ها كرد اما هدف او بي‌گمان تحقير بازيكنان نبود. او دوست داشت بازيكن تيمش بفهمد كه پيراهن پرسپوليس چقدر قيمت دارد. سؤالي كه امروز به صورت مداوم در ذهن‌مان به وجود مي‌‌آيد اين است كه بازيكنان كنوني پرسپوليس چقدر از قيمت پيراهن پرسپوليس خبر دارند؟ آيا شما در نيم‌فصل اول، بازيكنان پرسپوليس را ديديد؟
آيا حس كرديد آنها از قيمت پيراهن تيم‌شان اطلاع دارند؟ آيا آنها به اين پيراهن احترام گذاشتند؟ ماجراي قهر و قهربازي چند بازيكن كه به يك سريال كشدار تبديل شده بود، هنوز از يادمان نرفته است. داستان بازيكنان تعويضي و ناز و غمزه‌هاي آنها براي سرمربي و سرپرست تيم، حكايتي نيست كه آن را فراموش كرده باشيم. بازيكناني كه با يك تلنگر كوچك، از خانه مادر جون خود قهر مي‌كنند و مثل بچه‌هاي دبيرستاني وارد صفحه اينستاگرام مي‌شوند و با افتخار مي‌نويسند ديگر نه من و نه پرسپوليس! طوري از خداحافظي‌شان مي‌نويسند كه گويي آنها بوده‌اند كه باشگاه پرسپوليس را به وجود آورده و ساخته‌اند!
مايه تأسف است كه اين نسل سركش را حتي علي پروين هم نمي‌تواند كنترل كند. نسلي وارد فوتبال ايران شده كه گوشش به حرف كسي بدهكار نيست. تأسف خوردن اما يك طرف ماجراست، چون با اظهار تأسف نمي‌شود اين درد را درمان كرد. نسلي را در اين فوتبال پرورش داده‌ايم كه با زحمت كم، بيشترين پول را در مي‌آورد. اين روزها حتي اگر علي پروين هم براي آنها چشم درشت كند، بترس اين مسئله نيستند. اين نسل را خودمان ساخته‌ايم. حالا لابد بايد تاوانش را هم بدهيم!
در يكي از دوره‌هايي كه پرسپوليس براي نخستين بار قهرمان ليگ برتر شده و اين قهرماني به طور اتفاقي - با نتايجي كه ساير تيم‌ها گرفته بودند - به دست آمده بود، همه در رختكن بودند كه علي پروين وارد شد. طبيعي بود كه همه بازيكنان منتظر تبريك و شادباش و پاداش باشند اما چند حرف قلمبه و واژه‌هاي پرويني نصيب‌شان شد. تازه سرشان منت هم گذاشت كه براي فصل بعد شايد با چند تا از آن بازيكنان قرارداد امضا كند!
پروين در آن روز با يك حس غريزي مي‌خواست ارزش و قيمت پيراهن پرسپوليس را براي آنها روشن كند. او قهرمان شدن را دوست داشت و از شكست متنفر بود اما قهرماني را به صورت سرافرازانه مي‌خواست. قهرماني كه تحقير شده و كاپ را با نتايج ديگر تيم‌ها گرفته، پروين را ارضا نمي‌كرد. پروين به طور غريزي به پرسپوليسي‌ها آموزش داد كه اين تيم جاي شاگرد تنبل‌ها نيست. پروين وارد رختكن شد و هر چه در دهانش بود نثار برخي‌ها كرد اما هدف او بي‌گمان تحقير بازيكنان نبود. او دوست داشت بازيكن تيمش بفهمد كه پيراهن پرسپوليس چقدر قيمت دارد. سؤالي كه امروز به صورت مداوم در ذهن‌مان به وجود مي‌‌آيد اين است كه بازيكنان كنوني پرسپوليس چقدر از قيمت پيراهن پرسپوليس خبر دارند؟ آيا شما در نيم‌فصل اول، بازيكنان پرسپوليس را ديديد؟
آيا حس كرديد آنها از قيمت پيراهن تيم‌شان اطلاع دارند؟ آيا آنها به اين پيراهن احترام گذاشتند؟ ماجراي قهر و قهربازي چند بازيكن كه به يك سريال كشدار تبديل شده بود، هنوز از يادمان نرفته است. داستان بازيكنان تعويضي و ناز و غمزه‌هاي آنها براي سرمربي و سرپرست تيم، حكايتي نيست كه آن را فراموش كرده باشيم. بازيكناني كه با يك تلنگر كوچك، از خانه مادر جون خود قهر مي‌كنند و مثل بچه‌هاي دبيرستاني وارد صفحه اينستاگرام مي‌شوند و با افتخار مي‌نويسند ديگر نه من و نه پرسپوليس! طوري از خداحافظي‌شان مي‌نويسند كه گويي آنها بوده‌اند كه باشگاه پرسپوليس را به وجود آورده و ساخته‌اند!
مايه تأسف است كه اين نسل سركش را حتي علي پروين هم نمي‌تواند كنترل كند. نسلي وارد فوتبال ايران شده كه گوشش به حرف كسي بدهكار نيست. تأسف خوردن اما يك طرف ماجراست، چون با اظهار تأسف نمي‌شود اين درد را درمان كرد. نسلي را در اين فوتبال پرورش داده‌ايم كه با زحمت كم، بيشترين پول را در مي‌آورد. اين روزها حتي اگر علي پروين هم براي آنها چشم درشت كند، بترس اين مسئله نيستند. اين نسل را خودمان ساخته‌ايم. حالا لابد بايد تاوانش را هم بدهيم!
ارسال نظر