پرسپولیس، عربی ترین تیم ایران!
این سؤال که اصولاً تغییرات پی‌درپی در مدیریت و نیمکت پرسپولیس بر چه اساسی است، سؤالی نسبتاً عجیب و نابه‌جاست!
خبر ورزشی: این سؤال که اصولاً تغییرات پی‌درپی در مدیریت و نیمکت پرسپولیس بر چه اساسی است، سؤالی نسبتاً عجیب و نابه‌جاست! می‌دانید چرا؟ اساساً تغییر و تحولات در باشگاه‌های ایران و به ویژه پرسپولیس، استراتژی و مانیفست مشخصی ندارد.
در اولين دوره ليگ حرفه‌اي كشور، علي پروين به عنوان سرمربي روي نيمكت پرسپوليس نشست و اتفاقاً روز آخر ليگ و به لطف شكست استقلال در انزلي و گل ابراهيم اسدي، به عنوان قهرماني رسيد. پس از علي پروين، پرسپوليسي‌ها افشين قطبي، افشين پيرواني، علي دايي، حميد استيلي، محسن عاشوري، يحيي گل‌محمدي، علي دايي و حميد درخشان را به عنوان سرمربي ايراني روي نيمكت خود ديدند.
در اين ميان مربيان خارجي همچون وينگو بگوويچ (كرواسي)، راينر زوبل (آلمان)، آري هان (هلند)، مصطفي دنيزلي (تركيه)، ادواردو نلو وينگادا (پرتغال)، زلاتكو كرانچار (كرواسي)، مجدداً مصطفي دنيزلي(!) و مانوئل ژوزه (پرتغال) نيز هدايت اين تيم پرطرفدار را در حالي بر عهده گرفتند كه هيچ توجيهي براي حضور آنان وجود نداشت!
باورش كمي سخت است اما علت اصلي حضور برخي از اين مربيان در فوتبال ايران واسطه‌ها، دلالان و پر كردن جيب برخي دوستان(!) بوده است. هر چند كساني مثل مصطفي دنيزلي يا آري هان توانستند رضايت هواداران پرسپوليس را برآورده كنند ولي نحوه جدايي اين دو مربي از فوتبال ايران هم ابهامات فراواني را به دنبال داشت.
حكايت مربيان ايراني پرسپوليس نيز دست كمي از خارجي‌ها ندارد. افرادي كه اغلب در جمع كردن اين تيم پرحاشيه ناتوان نشان داده و صرفاً براساس رابطه يا فرو رفتن در قالب منتقد در رسانه‌ها به نيمكت سرخ رسيدند.
امروز كه داستان بازگشت برانكو و افشين قطبي به ايران و بركناري يا بقاي حميد درخشان مطرح شده، ناچار به يادآوري اين نكته شديم كه از آغاز ليگ حرفه‌اي فوتبال ايران تاكنون، پرسپوليس تهران ۱۵ سرمربي را در مقاطع مختلف بالاي سر خود ديده و هرگز ثبات نداشته است.
البته لازم به ذكر است برخي از اين مربيان در چند نوبت روي نيمكت پرسپوليس نشسته و عجبا كه در دومين حضور نيز توفيق چنداني نداشته‌اند. اين در حالي است كه رقيب سنتي پرسپوليس طي ادوار مختلف ليگ حرفه‌اي كشور از مربيان كمتري استفاده كرده و ثبات بيشتري داشته است. همين نكته ظريف باعث شده استقلال به نسبت پرسپوليس عملكرد بهتري در ليگ حرفه‌اي بر جا بگذارد.
سپاهان اصفهان را هم مي‌توان در اين قالب گنجاند و مدعي شد باشگاه پرسپوليس عربي‌ترين (!) تيم ايران است! لطفاً تعجب نكنيد پرسپوليس با اين همه تغيير و تحول در تركيب كادرفني خود باشگاه‌هاي عربي را نيز روسفيد كرده است!
تصورش را بكنيد چنانچه پرسپوليس به جاي ۱۵ مربي مختلف طي اين سال‌ها به يك نفر اعتماد مي‌كرد و سه سال فرصت مي‌داد، آن گاه به موفقيت‌هاي بيشتري نمي‌رسيد؟
جواب روشن است! تصور چنين سياستي از سوي باشگاهي كه طي يك سال و اندي اخير ۷ مديرعامل با ۷ تفكر و برنامه مختلف را به خود ديده، امري غيرممكن و محال است، نيست؟!
در اولين دوره ليگ حرفه‌اي كشور، علي پروين به عنوان سرمربي روي نيمكت پرسپوليس نشست و اتفاقاً روز آخر ليگ و به لطف شكست استقلال در انزلي و گل ابراهيم اسدي، به عنوان قهرماني رسيد. پس از علي پروين، پرسپوليسي‌ها افشين قطبي، افشين پيرواني، علي دايي، حميد استيلي، محسن عاشوري، يحيي گل‌محمدي، علي دايي و حميد درخشان را به عنوان سرمربي ايراني روي نيمكت خود ديدند.
در اين ميان مربيان خارجي همچون وينگو بگوويچ (كرواسي)، راينر زوبل (آلمان)، آري هان (هلند)، مصطفي دنيزلي (تركيه)، ادواردو نلو وينگادا (پرتغال)، زلاتكو كرانچار (كرواسي)، مجدداً مصطفي دنيزلي(!) و مانوئل ژوزه (پرتغال) نيز هدايت اين تيم پرطرفدار را در حالي بر عهده گرفتند كه هيچ توجيهي براي حضور آنان وجود نداشت!
باورش كمي سخت است اما علت اصلي حضور برخي از اين مربيان در فوتبال ايران واسطه‌ها، دلالان و پر كردن جيب برخي دوستان(!) بوده است. هر چند كساني مثل مصطفي دنيزلي يا آري هان توانستند رضايت هواداران پرسپوليس را برآورده كنند ولي نحوه جدايي اين دو مربي از فوتبال ايران هم ابهامات فراواني را به دنبال داشت.
حكايت مربيان ايراني پرسپوليس نيز دست كمي از خارجي‌ها ندارد. افرادي كه اغلب در جمع كردن اين تيم پرحاشيه ناتوان نشان داده و صرفاً براساس رابطه يا فرو رفتن در قالب منتقد در رسانه‌ها به نيمكت سرخ رسيدند.
امروز كه داستان بازگشت برانكو و افشين قطبي به ايران و بركناري يا بقاي حميد درخشان مطرح شده، ناچار به يادآوري اين نكته شديم كه از آغاز ليگ حرفه‌اي فوتبال ايران تاكنون، پرسپوليس تهران ۱۵ سرمربي را در مقاطع مختلف بالاي سر خود ديده و هرگز ثبات نداشته است.
البته لازم به ذكر است برخي از اين مربيان در چند نوبت روي نيمكت پرسپوليس نشسته و عجبا كه در دومين حضور نيز توفيق چنداني نداشته‌اند. اين در حالي است كه رقيب سنتي پرسپوليس طي ادوار مختلف ليگ حرفه‌اي كشور از مربيان كمتري استفاده كرده و ثبات بيشتري داشته است. همين نكته ظريف باعث شده استقلال به نسبت پرسپوليس عملكرد بهتري در ليگ حرفه‌اي بر جا بگذارد.
سپاهان اصفهان را هم مي‌توان در اين قالب گنجاند و مدعي شد باشگاه پرسپوليس عربي‌ترين (!) تيم ايران است! لطفاً تعجب نكنيد پرسپوليس با اين همه تغيير و تحول در تركيب كادرفني خود باشگاه‌هاي عربي را نيز روسفيد كرده است!
تصورش را بكنيد چنانچه پرسپوليس به جاي ۱۵ مربي مختلف طي اين سال‌ها به يك نفر اعتماد مي‌كرد و سه سال فرصت مي‌داد، آن گاه به موفقيت‌هاي بيشتري نمي‌رسيد؟
جواب روشن است! تصور چنين سياستي از سوي باشگاهي كه طي يك سال و اندي اخير ۷ مديرعامل با ۷ تفكر و برنامه مختلف را به خود ديده، امري غيرممكن و محال است، نيست؟!
ارسال نظر