برانکو؛ از ماندن تا رفتن
اخبار متفاوت پیرامون برانکو ایوانکوویچ همگی حامل یک پیام و نشانگر یک وضعیت است؛ وضعیتی که از قبل هم نمی‌دانستیم برای او شکل خواهد گرفت.
روزنامه ایران ورزشی: اخبار متفاوت پیرامون برانکو ایوانکوویچ همگی حامل یک پیام و نشانگر یک وضعیت است؛ وضعیتی که از قبل هم نمی‌دانستیم برای او شکل خواهد گرفت.
پرسپولیسی که او در مصاحبه‌های بعد از آمدنش به تهران با آب و تاب از آن سخن می‌گفت، وجود خارجی نداشت و حتی ارتش ۳۰ یا ۴۰ میلیونی هوادار سرخ‌ها نیز آنقدر از نتایج ضعیف سال‌های اخیر این تیم به ویژه دو فصل اخیر به تنگ آمده‌اند که‌آب رفته‌اند و هم عددی و هم به لحاظ میزان شور و شوق کمتر و کوچکتر از گذشته شده‌اند. شرایط مالی قرمزها هم خراب‌تر از آن بود که سرمربی کروات سابق تیم ملی ایران می‌اندیشید و مجموعه این مسائل و اعتراضات زیادی که به کیفیت کار و نتایج مسابقات پرسپولیس طی فصل جاری شده، برانکو را به این نقطه رسانده که راجع به اصل کارش و اینکه بماند یا برود، به تردید بیفتد.
اینکه تیم ملی کرواسی با نارضایتی از سرمربی فعلی‌اش (نیکو کواچ) و تمایل به برکناری وی به گزینه‌های دیگر منجمله برانکو چشم دارد فقط یک قسمت قضیه است زیرا پست‌ها و پیشنهادهای دیگری نیز برای این مربی معمولا متین موجود بوده و هست که هر چند با پست سرمربیگری کرواسی برابری نمی‌کند اما به هر حال از گرداب پرسپولیس بهتر است. ادامه حضور در جمع سرخ‌ها به مثابه یک بازی «باخت - باخت» است و حتی اگر آنها بعضی تک‌مسابقات خود را ببرند و دربی تهران را واگذار نکنند، سرنوشت روشنی در لیگ پانزدهم انتظار برانکو و تیمش را نمی‌کشد و بر این اساس - و اگر برخوردهای احساسی را کنار بگذاریم - برانکو اگر همین امروز و به میل خودش برود، بهتر از فردایی است که در آن باشگاه بر اساس الزام‌ها و سیاست‌های خاص‌اش (یا روسای پرسپولیس برای حفظ جایگاه خود) با وی قطع ارتباط کاری کنند.
اینکه جوان‌ترهای پرسپولیس دایما پخته‌تر و به تبع آن تیم‌شان نیز در دراز مدت بهتر می‌شود، یک حقیقت است و یکی از این جوان‌ها (مهدی طارمی) حالا «نزدیک به فیکس» تیم ملی هم شده اما بحث مسابقات لیگ، یک چیز دیگر است و اینجا باید قواعد این مسابقات را شناخت و با فرمول‌های آن بازی کرد و همانطور که پیش‌تر هم نوشتیم، برانکو این فرمول‌ها را نمی‌شناسد و چون در پرسپولیس - و همینطور استقلال - صبر برای این‌جور آشنایی‌ها اندک است، بعید می‌نماید که سران پرسپولیس که خودشان به اندازه کافی مورد اعتراض قرار دارند، برای شکوفایی او تا دراز مدت صبر کنند زیرا اگر شکیبایی پیشه کنند، خودشان (همراه با برانکو) رفتنی خواهند شد.
بازگشت ایوانکوویچ به ایران همانطور که از قبل هم مشخص بود یک رجعت غیررویایی و ناآرمانی و مخدوش بوده زیرا نه با تیم ملی پر ستاره ایران بلکه یک تیم باشگاهی بحران‌زده و در شرایطی شکل گرفته است که انواع فشارها روی دوش اعضای تیم هست و از برانکو به عنوان سرمربی تیم بیش از همه انتظار می‌رود که یک ساختمان ویرانه را یکروزه آباد کند که طبعا نمی‌تواند. او می‌تواند پای رویایی که وجود ندارد و ساختمانی که از زیربنا ویران است و مدیران پرسپولیس با تصمیم‌های عجیب‌شان هر روز تیشه تازه‌ای به آن می‌زنند، بایستد و منتظر بهبود اوضاع بماند اما این اوضاعی است که بر اساس نشانه‌های روز و حقایق موجود به طور ریشه‌ای درست نخواهد شد و کاری بس طولانی پیش روی سرخ‌ها است و مساله مالکیت باشگاه و نوع اداره آن نیز و اسپانسرها و سازمان‌هایی که باید آن را تامین کنند، بر مشکلات و ابهام‌های باشگاه افزوده است.
ایوانکوویچ که به پروفسور معروف است، می‌داند که توان حقیقی تیمش چقدر است و لابد متوجه شده که توان حریفان نیز به چه حد می‌رسد و فضای کار و رشد چه میزان برای او و تیمش فراهم است. اینها مسائلی بغرنج نیست ولی برانکو اگر قدری اسیر رویاهای غیرواقعی نمی‌شد شاید از همان زمستان سال پیش که پرسپولیسی شد، می‌فهمید که قضایا از چه قرار است و راهی دیگر را طی می‌کرد و به این تیم ملحق نمی‌شد و خاطره و تصویر سال‌های خوش‌اش در تیم ملی را نزد فوتبالدوستان اینطور ساده و نابخردانه، تیره و ویران نمی‌کرد. در آن صورت او در شرایط پر تعلیق امروز قرار نمی‌گرفت که هم عقل و هم دلش به او حکم می‌کند که برود اما انگار در پیچ و خم شرایط فعلی و البته در اسارت متن قراردادش توان بیان صریح و اجرای قاطعانه آن را ندارد.
پرسپولیسی که او در مصاحبه‌های بعد از آمدنش به تهران با آب و تاب از آن سخن می‌گفت، وجود خارجی نداشت و حتی ارتش ۳۰ یا ۴۰ میلیونی هوادار سرخ‌ها نیز آنقدر از نتایج ضعیف سال‌های اخیر این تیم به ویژه دو فصل اخیر به تنگ آمده‌اند که‌آب رفته‌اند و هم عددی و هم به لحاظ میزان شور و شوق کمتر و کوچکتر از گذشته شده‌اند. شرایط مالی قرمزها هم خراب‌تر از آن بود که سرمربی کروات سابق تیم ملی ایران می‌اندیشید و مجموعه این مسائل و اعتراضات زیادی که به کیفیت کار و نتایج مسابقات پرسپولیس طی فصل جاری شده، برانکو را به این نقطه رسانده که راجع به اصل کارش و اینکه بماند یا برود، به تردید بیفتد.
اینکه تیم ملی کرواسی با نارضایتی از سرمربی فعلی‌اش (نیکو کواچ) و تمایل به برکناری وی به گزینه‌های دیگر منجمله برانکو چشم دارد فقط یک قسمت قضیه است زیرا پست‌ها و پیشنهادهای دیگری نیز برای این مربی معمولا متین موجود بوده و هست که هر چند با پست سرمربیگری کرواسی برابری نمی‌کند اما به هر حال از گرداب پرسپولیس بهتر است. ادامه حضور در جمع سرخ‌ها به مثابه یک بازی «باخت - باخت» است و حتی اگر آنها بعضی تک‌مسابقات خود را ببرند و دربی تهران را واگذار نکنند، سرنوشت روشنی در لیگ پانزدهم انتظار برانکو و تیمش را نمی‌کشد و بر این اساس - و اگر برخوردهای احساسی را کنار بگذاریم - برانکو اگر همین امروز و به میل خودش برود، بهتر از فردایی است که در آن باشگاه بر اساس الزام‌ها و سیاست‌های خاص‌اش (یا روسای پرسپولیس برای حفظ جایگاه خود) با وی قطع ارتباط کاری کنند.
اینکه جوان‌ترهای پرسپولیس دایما پخته‌تر و به تبع آن تیم‌شان نیز در دراز مدت بهتر می‌شود، یک حقیقت است و یکی از این جوان‌ها (مهدی طارمی) حالا «نزدیک به فیکس» تیم ملی هم شده اما بحث مسابقات لیگ، یک چیز دیگر است و اینجا باید قواعد این مسابقات را شناخت و با فرمول‌های آن بازی کرد و همانطور که پیش‌تر هم نوشتیم، برانکو این فرمول‌ها را نمی‌شناسد و چون در پرسپولیس - و همینطور استقلال - صبر برای این‌جور آشنایی‌ها اندک است، بعید می‌نماید که سران پرسپولیس که خودشان به اندازه کافی مورد اعتراض قرار دارند، برای شکوفایی او تا دراز مدت صبر کنند زیرا اگر شکیبایی پیشه کنند، خودشان (همراه با برانکو) رفتنی خواهند شد.
بازگشت ایوانکوویچ به ایران همانطور که از قبل هم مشخص بود یک رجعت غیررویایی و ناآرمانی و مخدوش بوده زیرا نه با تیم ملی پر ستاره ایران بلکه یک تیم باشگاهی بحران‌زده و در شرایطی شکل گرفته است که انواع فشارها روی دوش اعضای تیم هست و از برانکو به عنوان سرمربی تیم بیش از همه انتظار می‌رود که یک ساختمان ویرانه را یکروزه آباد کند که طبعا نمی‌تواند. او می‌تواند پای رویایی که وجود ندارد و ساختمانی که از زیربنا ویران است و مدیران پرسپولیس با تصمیم‌های عجیب‌شان هر روز تیشه تازه‌ای به آن می‌زنند، بایستد و منتظر بهبود اوضاع بماند اما این اوضاعی است که بر اساس نشانه‌های روز و حقایق موجود به طور ریشه‌ای درست نخواهد شد و کاری بس طولانی پیش روی سرخ‌ها است و مساله مالکیت باشگاه و نوع اداره آن نیز و اسپانسرها و سازمان‌هایی که باید آن را تامین کنند، بر مشکلات و ابهام‌های باشگاه افزوده است.
ایوانکوویچ که به پروفسور معروف است، می‌داند که توان حقیقی تیمش چقدر است و لابد متوجه شده که توان حریفان نیز به چه حد می‌رسد و فضای کار و رشد چه میزان برای او و تیمش فراهم است. اینها مسائلی بغرنج نیست ولی برانکو اگر قدری اسیر رویاهای غیرواقعی نمی‌شد شاید از همان زمستان سال پیش که پرسپولیسی شد، می‌فهمید که قضایا از چه قرار است و راهی دیگر را طی می‌کرد و به این تیم ملحق نمی‌شد و خاطره و تصویر سال‌های خوش‌اش در تیم ملی را نزد فوتبالدوستان اینطور ساده و نابخردانه، تیره و ویران نمی‌کرد. در آن صورت او در شرایط پر تعلیق امروز قرار نمی‌گرفت که هم عقل و هم دلش به او حکم می‌کند که برود اما انگار در پیچ و خم شرایط فعلی و البته در اسارت متن قراردادش توان بیان صریح و اجرای قاطعانه آن را ندارد.
ارسال نظر