آخرین تیرهای منصوریان به سیبل شانس

ایران ورزشی: شکست نفت تهران مقابل سپاهان حاصل هرچه باشد، موقعیت زردپوشان تهرانی را در جدول رده‌بندی لیگ بدتر کرد. گرچه نفت موقعیت کنونی را وامدار مساوی‌های پی در پی است اما کیفیت بازی‌های این تیم در قیاس با چند ماه قبل بخصوص در لیگ قهرمانان آسیا و هفته‌های پایانی لیگ تفاوتی آشکار دارد. اینکه نفت را چه شده است، ‌سوالی است که فقط علی منصور می‌تواند به آن پاسخ دهد. به راستی نفت را چه شده است آقای علی منصور؟!

یافتن پاسخ این سوال شاید چندان هم دشوار نباشد. منصوریان و عواملش وقتی وارد لیگ پانزدهم شدند با نوعی بی‌انگیزگی مفرط روبه‌رو بودند که این وضعیت حاصل ناکامی در ایستگاه پایانی بود. ایضا حذف از لیگ قهرمانان آسیا را هم می‌توان به مجموعه این عوامل بازدارنده افزود اما عجبا که نفت نسبت به فصل قبل از لحاظ نیروی انسانی نیز تقویت شد اما هرگز نتوانست بردهایش را به فصل جدید بکشاند و زیر سایه بسیاری از تیم‌ها قرار گرفت. اکنون که دوازده هفته از لیگ می‌گذرد و نفت یک بازی کمتر دارد، تیم علی منصور را فاقد هارمونی همیشگی می‌بینیم. یا نفت دیر دست به کار شده و در طراحی شیو‌ه‌های تمرینی پیش از فصل دچار اشکال‌هایی بوده و یا اینکه اساسا نباید بازیکن جدیدی جذب و به شاکله این تیم دست برده می‌شد. اینها البته همگی فرضیات است و هر عاملی می‌تواند منجر به سقوط زردهای دوست‌داشتنی تهرانی باشد. برای نفت البته فرصت جبران کم نبوده است. تازه اگر همین یازده، دوازده هفته را هم از نظر دور کنیم همچنان فرصت‌های حیاتی بسیاری پیش‌روی منصوریان و شاگردانش است. دو بازی آتی نفت نقشی بسیار حیاتی در برون‌رفت از ناکامی‌های پی در پی دارد. نفت را چهارشنبه در ورزشگاه خانگی‌اش مقابل استقلال خواهیم دید. دیداری در جام حذفی که اگر به سود زردها پایان یابد اقبال دست یافتن به یک جام زنده خواهد ماند و تیم علی منصور با امید بیشتر به سوی قله جام حذفی حرکت خواهد کرد.

سپس نفت را در هفته سیزدهم لیگ رخ در رخ پرسپولیس می‌بینیم. یک فوق بازی که برای منصوریان قدری نوستالژیک هم خواهد بود و او را به یاد روزهایی می‌اندازد که با پیراهن استقلال در قامت بازیکن رخ در رخ قرمزهای پایتخت قرار می‌گرفت. منصوریان باید قدردان چنین برنامه‌ای باشد که خواسته و یا ناخواسته پیش رویش قرار گرفت و او را در کمتر از ۵ روز رخ در رخ سرخابی‌های پایتخت قرار خواهد داد. شاید اگر پای تیم‌ها و مربیان دیگر وسط بود چنین انتظاری نمی‌رفت که در هر دو میدان فاتح باشند اما به این دلیل که پای علی منصور و شاگردانش درمیان است این توقع می‌رود که آنها لااقل برای رهایی از بحران‌های نسبی هم که شده در این دو بازی به دو پیروزی بزرگ دست یابند. نفت به زعم کارشناسان مقابل سپاهان هم برنده بود. گرچه نتیجه‌ای که دیدیم پیروزی ۲ - یک سپاهان را نشان می‌داد اما فاصله آن فوتبالی که نفت ارائه کرد با آنچه سپاهان رقم زد بسیار بود و نفت را آن روز تیمی دیدیم شبیه روزهای اوج که چشم‌ها را به سوی خود خیره می‌کرد. علی منصور اگر قدری دوراندیش باشد. اگر بازخورد پیروزی‌های احتمالی در این دو بازی را از عمق جان درک کند، نفت ۵ روزه ره چند ماهه را خواهد پیمود و از چالش بحران‌هایی که در لیگ پانزدهم گرفتارش شده خلاص می‌شود.