استقلال؛ از نزول تا صعود
اینکه استقلال در پایان فصلی که نقطه پایانی‌اش ۳ خرداد ۱۳۹۵ است، هر دو جام فوتبال کشور را در انبان خود خواهد داشت یا نه، البته اهمیت زیادی دارد اما مهم‌تر از آن رسیدن آبی‌ها به حد و حدودی است که یورش همزمان‌شان را به سوی هر دو جام امکانپذیر کرده است.
ایران ورزشی: اینکه استقلال تهران در پایان فصلی که نقطه پایانی‌اش ۳ خرداد ۱۳۹۵ است، هر دو جام بزرگ فوتبال کشور را در انبان خود خواهد داشت یا نه، البته اهمیت زیادی دارد اما مهم‌تر از آن رسیدن آبی‌ها به حد و حدودی است که یورش همزمان‌شان را به سوی هر دو جام امکانپذیر و واقعی و ملموس کرده است. وقتی استقلال قبل از شروع فصل نه به سرمربی اصلی انتخابی‌اش (حسین فرکی) رسید و نه گزینه دومش (علیرضا منصوریان) جور شد و بعد از یک روز گرداندن بی‌حاصل ایگور استیماچ کروات در تهران رای به بازگرداندن پرویز مظلومی داد. تعداد بدبینان نسبت به این تحولات بسیار فزون‌تر از خوشبینان بود، شش ماه بعد از آن روزها استقلال فقط دو امتیاز از صدر جدول لیگ فاصله دارد و در جام حذفی فینالیست شده و رویای فتح هر دو جام که دور از ذهن و بیش از حد افراطی به نظر می‌رسید، حالا یک احتمال جدی است که اگر هم صد در صد نباشد (که نیست) احتمال کوچک و ضعیف هم نیست.
از کسب سهمیه تا...
پرویز مظلومی در این حدفاصل بارها اعلام و تصریح و تاکید کرده که قول حتی فتح یک جام را نیز در اولین فصل بازگشتش به جمع آبی‌ها به مدیران آماده نداده و حتی یک بار اعتراف کرده که فقط کسب یکی از سه رتبه اول لیگ و رسیدن به سهمیه آسیایی را هدف معقول‌تری برای شاگردانش در این فصل می‌دانسته است. اینکه چطور در عین این واقع‌بینی آشکار تیم او با رویایی بس بزرگتر عجین و با امکان کسب فتوحاتی بسیار بیشتر مواجه شده به چند فاکتور کلیدی برمی‌گردد.
یک اجبار مفید و شیرین
یکی از آنها استفاده بهینه از نیروهای جوان مثل محسن کریمی، علی رمضانی و فرشید اسماعیلی در طول فصل و به تناوب بوده و دیگری میدان دادن وسیع به نفراتی چون چشمی، مجیدی و انصاری که در ایام «پیش‌فصل» صید شدند و چون تجربه بازی در تیم‌های بزرگ را نداشتند تصور می‌شد که فاقد هویت فنی لازمند. مظلومی چون در آن ایام صادقی و بیک‌‌زاده را به صبا سپرده بود و تعدادی مصدوم هم داشت، اجبارا به آنها بازی داد و این مفیدترین و شیرین‌ترین اجبار از آب درآمد زیرا این نفرات انگیزه‌هایی قوی برای درخشش در تیم و ثابت کردن جای خود داشتند و کیست که بازی محکم چشمی در وسط و بازی‌های ماجراجویانه و گل‌های جالب انصاری را کوچک بشمرد؟ استواری خط دفاعی استقلال نیز از دلایل درخشش‌اش در نیم‌فصل اول بوده و با اینکه ۱۲ گل خورده این تیم در قیاس با ۴ گل خورده استقلال خوزستان بسیار زیاد به نظر می‌رسد اما اگر این قیاس در کار نباشد، به خودی خود رقم مثبت و موفقی است.
اندیشه‌های یک مربی
مظلومی در شکل دادن به این مجموعه سهم بسزایی داشته است. همین حالا این اتهام به او وارد می‌شود که برخلاف تصورات و امیدهایی که می‌رفت استقلال را به اندازه کافی شجاع و هجومی نکرده و بعضی بازی‌هایش را قلعه‌نویی‌وار برده اما حقیقت آن است که تیم وی اغلب با حساب و کتاب کار کرده و سرش را به دیوار نکوبیده و با فکر و طرح جلو رفته است. مظلومی و تیمش دو سه بازی بسیار بد هم داشته‌اند که سرآمد آن مقابل ذوب‌آهن، پرسپولیس، پدیده و راه‌آهن بود اما در سایر اوقات به درستی حمله و با قدرت دفاع کرده و به لطف هوشیاری امثال انصاری و شهباززاده قدر اکثر فرصت‌های گلزنی خود را دانسته‌اند.
و مهمترین فاکتور استقلال
و یک فاکتور باقیمانده و شاید مهمترین آنها، استفاده مجدد از سیدمهدی رحمتی درون چارچوب دروازه بوده است. در فصلی که او نبود استقلال غیرمنطقی‌ترین گل‌ها را خورده اما سیدمهدی امسال به جز یکی دو بازی بد در سایر مسابقات عالی بوده و مثل معمول سه، چهار مسابقه را برای استقلال شخصا و به تنهایی «درآورده» است. امروزه معضل بزرگ و حتی کابوس اصلی تیم‌هایی که روبه‌روی آبی‌ها می‌ایستند این سوال است که چطور به رحمتی گل بزنند و چون معمولا پاسخی برای این سوال نمی‌یابند، دست خالی میدان را ترک می‌کنند.
پیش به سوی دو بازی بعدی
این عناصر آبی‌ها را در عین خستگی جسمانی در بهترین شرایط روحی راهی دو مسابقه آخرشان قبل از تعطیلی یک ماهه لیگ خواهد کرد. زمانی که آبی ها باید ابتدا مقابل سیاه‌جامگان در تهران و سپس ملوان در انزلی بایستند. حتی اگر استقلال تمامی ۶ امتیاز این دو دیدار را نگیرد از پاهای جدی قهرمانی تا پایان فصل و در بالاهای جدول خواهد ماند. این محصول ترکیب مناسب و حساب شده و پخته‌ای است که امسال در جمع آبی‌ها برقرار شده و به بانیان آن باید نمره قبولی داد. مردانی که به نزول دو ساله استقلال و نتایج بدش در لیگ‌های سیزدهم و چهاردهم پایان دادند و لیگ پانزدهم را به داستان شیرین صعود مجدد این تیم تبدیل کرده‌اند.
از کسب سهمیه تا...
پرویز مظلومی در این حدفاصل بارها اعلام و تصریح و تاکید کرده که قول حتی فتح یک جام را نیز در اولین فصل بازگشتش به جمع آبی‌ها به مدیران آماده نداده و حتی یک بار اعتراف کرده که فقط کسب یکی از سه رتبه اول لیگ و رسیدن به سهمیه آسیایی را هدف معقول‌تری برای شاگردانش در این فصل می‌دانسته است. اینکه چطور در عین این واقع‌بینی آشکار تیم او با رویایی بس بزرگتر عجین و با امکان کسب فتوحاتی بسیار بیشتر مواجه شده به چند فاکتور کلیدی برمی‌گردد.
یک اجبار مفید و شیرین
یکی از آنها استفاده بهینه از نیروهای جوان مثل محسن کریمی، علی رمضانی و فرشید اسماعیلی در طول فصل و به تناوب بوده و دیگری میدان دادن وسیع به نفراتی چون چشمی، مجیدی و انصاری که در ایام «پیش‌فصل» صید شدند و چون تجربه بازی در تیم‌های بزرگ را نداشتند تصور می‌شد که فاقد هویت فنی لازمند. مظلومی چون در آن ایام صادقی و بیک‌‌زاده را به صبا سپرده بود و تعدادی مصدوم هم داشت، اجبارا به آنها بازی داد و این مفیدترین و شیرین‌ترین اجبار از آب درآمد زیرا این نفرات انگیزه‌هایی قوی برای درخشش در تیم و ثابت کردن جای خود داشتند و کیست که بازی محکم چشمی در وسط و بازی‌های ماجراجویانه و گل‌های جالب انصاری را کوچک بشمرد؟ استواری خط دفاعی استقلال نیز از دلایل درخشش‌اش در نیم‌فصل اول بوده و با اینکه ۱۲ گل خورده این تیم در قیاس با ۴ گل خورده استقلال خوزستان بسیار زیاد به نظر می‌رسد اما اگر این قیاس در کار نباشد، به خودی خود رقم مثبت و موفقی است.
اندیشه‌های یک مربی
مظلومی در شکل دادن به این مجموعه سهم بسزایی داشته است. همین حالا این اتهام به او وارد می‌شود که برخلاف تصورات و امیدهایی که می‌رفت استقلال را به اندازه کافی شجاع و هجومی نکرده و بعضی بازی‌هایش را قلعه‌نویی‌وار برده اما حقیقت آن است که تیم وی اغلب با حساب و کتاب کار کرده و سرش را به دیوار نکوبیده و با فکر و طرح جلو رفته است. مظلومی و تیمش دو سه بازی بسیار بد هم داشته‌اند که سرآمد آن مقابل ذوب‌آهن، پرسپولیس، پدیده و راه‌آهن بود اما در سایر اوقات به درستی حمله و با قدرت دفاع کرده و به لطف هوشیاری امثال انصاری و شهباززاده قدر اکثر فرصت‌های گلزنی خود را دانسته‌اند.
و مهمترین فاکتور استقلال
و یک فاکتور باقیمانده و شاید مهمترین آنها، استفاده مجدد از سیدمهدی رحمتی درون چارچوب دروازه بوده است. در فصلی که او نبود استقلال غیرمنطقی‌ترین گل‌ها را خورده اما سیدمهدی امسال به جز یکی دو بازی بد در سایر مسابقات عالی بوده و مثل معمول سه، چهار مسابقه را برای استقلال شخصا و به تنهایی «درآورده» است. امروزه معضل بزرگ و حتی کابوس اصلی تیم‌هایی که روبه‌روی آبی‌ها می‌ایستند این سوال است که چطور به رحمتی گل بزنند و چون معمولا پاسخی برای این سوال نمی‌یابند، دست خالی میدان را ترک می‌کنند.
پیش به سوی دو بازی بعدی
این عناصر آبی‌ها را در عین خستگی جسمانی در بهترین شرایط روحی راهی دو مسابقه آخرشان قبل از تعطیلی یک ماهه لیگ خواهد کرد. زمانی که آبی ها باید ابتدا مقابل سیاه‌جامگان در تهران و سپس ملوان در انزلی بایستند. حتی اگر استقلال تمامی ۶ امتیاز این دو دیدار را نگیرد از پاهای جدی قهرمانی تا پایان فصل و در بالاهای جدول خواهد ماند. این محصول ترکیب مناسب و حساب شده و پخته‌ای است که امسال در جمع آبی‌ها برقرار شده و به بانیان آن باید نمره قبولی داد. مردانی که به نزول دو ساله استقلال و نتایج بدش در لیگ‌های سیزدهم و چهاردهم پایان دادند و لیگ پانزدهم را به داستان شیرین صعود مجدد این تیم تبدیل کرده‌اند.
ارسال نظر