لیگ قطر برای فوتبال ایران چه دارد؟

ایران ورزشی: از همان موقعی که کوچ فوتبالیست‌های درجه اول ایرانی به لیگ پرطمطراق اما کم‌کیفیت قطر شدت گرفت، مشخص بود که با دست خودمان موجب تنزل درجه فوتبال کشور شده‌ایم و امروز که چند سالی از آن قضیه می‌گذرد و دارایی‌ها و نماینده‌های ما در آن سامان ۶ بازیکن مطرح کشورمان هستند، بیش از پیش به این نتیجه رسیده‌ایم که این حضور فقط برای مشتی پول بوده و نه‌تنها اسباب ارتقای درجه ما نشده بلکه فقط دنیایی نزول را شامل حال مسافران ما به فوتبال قطر کرده و به کل فوتبال ما لطمه زده است.

لیگ ستارگان؟!

این ۶ نماینده مجتبی جباری، پژمان منتظری، اشکان دژاگه، آندو تیموریان، مسعود شجاعی و محمد نوری هستند. دوتای اول پیراهن تیم الاهلی را بر تن دارند، دژاگه برای العربی توپ می‌زند، «آندو» عضو ام‌صلال است، شجاعی پس از ناکام شدن در الشحانیه اینک برای الغرافه به میدان می‌آید و نوری هافبک مسیمیر است که در این میان مسیمیر برای اولین بار به لیگ برتر (موسوم به لیگ ستارگان) قطر راه یافته است. در لیگی که سایر «خارجی»هایش نیز مثل ما برای «پول بیشتر در ازای زحمات کمتر» به آن کوچ کرده‌اند، سرنوشت اکثر نمایندگان ما منفی بوده، به طوری که طرح قطع همکاری با آنان در ذهن مدیران باشگاه‌های آنان رژه می‌رود. جباری البته در الاهلی موفق است اما منتظری موفقیتی را که در ام‌صلال داشت، در الاهلی تکرار نکرده است. دژاگه آنقدر نزول کرده که شماری از سران العربی به وضوح از لزوم فسخ قرارداد وی سخن گفته‌اند. آندو تیموریان با ام‌صلال مشکلاتی دارد که هر چند بارها تکذیب شده اما این ماجرا یک شایعه صرف نیست. شجاعی که کل بازی‌های خوبش برای تیم ملی در پنج شش سال اخیر از دو سه مورد تجاوز نمی‌کند، در الغرافه هم کارنامه درخشانی نداشته و نوری در اولین فصل حضورش در لیگ قطر از مسیمیر ناراضی و این باشگاه هم از دست او شاکی است!

آنها که از قطر رفتند

ما تا همین چند ماه پیش سید جلال حسینی و رضا قوچان‌نژاد را هم در این لیگ به اصطلاح ستارگان داشتیم اما سید جلال در فصل جاری برای نفت تهران در لیگ برتر ایران به میدان آمده و قوچان‌نژاد هم به انگلیس برگشته و دوباره پیراهن تیم چارلتون را به تن کرده است. گوچی به واقع فقط در مدتی کوتاه به طور قرضی برای الوکره قطر به میدان می‌آمد و بیشتر از ۹ بازی برایش انجام نداد اما وقتی همه این اسامی کمی تا قسمتی پر هیبت را جمع می‌بندیم، می‌بینیم که انگار کل تیم ملی چهار پنج سال اخیر ما در لیگ قطر لنگر انداخته است و اگر یادآوری کنیم که گذار مهرداد پولادی هم به لیگ ۲ قطر افتاده لابد با این گمانه‌زنی صحیح، بیشتر همسو می‌شوید.

چه فایده

حاصل این لنگر اندازی چه بوده است؟ شاید «بار و بر» فنی لیگ قطر قدری ارتقا یافته باشد اما مطمئنا سطح کار بچه‌های ما بهتر نشده است. بازی‌های بد دژاگه که ستاره تیم ملی ایران در سال‌های ۱۳۹۱ تا ۹۳ بود از زمانی آغاز شد که لیگ قطر را به لیگ‌های آلمان و انگلیس ارجح شمرد. شجاعی زمانی از کم‌اثری دوران اوساسونایی خود نیز پایین‌تر رفت که پیراهن الشحانیه را به تن کرد و آندو زمانی کم‌تاثیر و سنگین‌تر شد که ابتدا در الخریطیات و سپس در ام‌صلال به اتلاف وقت پرداخت. شاید جباری به خاطر موفقیت‌اش در اکثر بازی‌های خود در قطر یک استثنا باشد اما بخت او نیز زمانی باز شد که سه سال پیش پای فریدون زندی بدجوری شکست و باشگاه او در قطر یک «مشابه» دیگر را طلب کرد و مجتبی که با زلاتکو کرانچار سرمربی وقت سپاهان به مشکل خورده بود، این موقعیت را روی هوا زد و او ۳ سال بعد از آن واقعه تقریبا همان هافبک فنی و بازیساز و البته با ثروتی بسیار بیشتر از گذشته است.

دور از گذشته خود

بقیه کسانی که به این لیگ پیوسته‌اند، صرفنظر از مسائل مالی با یک نزول فنی بزرگ مواجه شده‌اند و حتی سید جلال بعد از بازگشت از قطر همان مدافع کوبنده گذشته نشان نمی‌دهد. ژاوی معروف و اسپانیایی در ۳۶ سالگی ضرری از این قضیه نمی‌بیند زیرا او در شرایطی عضو السد شده که از مدتی پیش به بازی‌های ملی‌اش پایان داده و دندان ادامه بازی در باشگاه بارسلونا را هم از بیخ و بن کنده است. ما چه؟ آیا ملی‌پوشان و گل‌های سرسبد فوتبال ما جز پول چیزی در قطر نصیب برده‌اند؟ آنها شاید حق داشته باشند که تجاری بیندیشند و بار آینده‌شان را ببندند اما اینکه باشگاه‌های قطری به خود اجازه می‌دهند به هر دلیل موجه و غیرموجه زیر پای بالنده‌ترین مردان فوتبال ما را سست کرده و آنها را از خود برانند، آیا یک تنزل شأن و نزول درجه آشکار برای کل فوتبال ایران نیست؟