کمال بی انصافی را بنگر!

بانک ورزش: در نشست خبری بعد از بازی پرسپولیس و ذوب‌آهن، برانکو یک جمله جالب به زبان آورد: «باز هم همان اتفاقات همیشگی رخ داد. چه توضیحی می‌خواهید؟» او راست می‌گفت. برتری فنی و کیفی قرمزها، خلق موقعیت‌های عالی و پرشمار گلزنی، از دست دادن پنالتی، خوردن گل‌های مفت و البته دادن امتیازات مفت‌تر، حالا دیگر به عادت یومیه قرمزها تبدیل شده است. همین پکیج در اصفهان هم تکرار شد تا پرسپولیس برای سومین بار در نیم‌فصل دوم تن به تساوی دو بر دو بدهد و از صعود در جدول رده‌بندی باز بماند.

با این همه اما، بازی اصفهان یک اتفاق متفاوت هم داشت. زمانی که روی مهدی طارمی پنالتی شد، قرار بود طبق هماهنگی‌های قبلی محسن بنگر ضربه را بزند، اما در کمال تعجب، کامیابی‌نیا پشت توپ ایستاد و پنالتی را از دست داد. بعد از بازی بنگر گفت کمال جان بچه‌اش را قسم داده که ضربه را خودش بزند و به همین دلیل او انصراف داده است. از زمان انتشار این مصاحبه، بسیاری از پیشکسوتان باشگاه علیه اتفاقی که رخ داده موضع گرفته‌اند. مثلا ناصر محمدخانی گفته خود بنگر باید ضربه را می‌زده و البته جواد منافی هم دست به یک مقایسه عجیب زده است: «مگر پنالتی شام است که آن را به هم تعارف کنند. این قسم خوردن‌ها مال فوتبال آماتور است و بساطش باید برچیده شود.»

بدون شک یکی از بزرگترین مشکلات فضای نقد در فوتبال ایران این است که عمده تحلیلگران صرفا به توجیه اتفاقات رخ داده می‌پردازند و سعی می‌کنند نتیجه‌ای که به دست آمده یا حادثه‌ای که رخ داده را تئوریزه کنند. اگر تیمی موفق به کسب پیروزی شود، حتی اگر این برد با بدترین کیفیت ممکن به دست بیاید، حتما کارشناسان ایرانی چند دلیل و تفسیر علمی برایش خواهند ساخت و اگر تیمی شکست بخورد، حتی اگر در عین شایستگی ناکام بماند، باز دوستان به میدان خواهند آمد و هر طوری شده این باخت را تفسیر و توجیه خواهند کرد. به این سبک از کارشناسان که ابدا هم برای فوتبال مفید نیستند، می‌شود «تحلیلگران اسکوربرد» لقب داد.

حالا برگردیم به داستانی که ابتدای مطلب تعریفش کردیم و یک سوال در این مورد بپرسیم؛ انصافا اگر اتفاقی کاملا وارونه رخ می‌داد، کارشناسان عزیز و پیشکسوتان گرامی چگونه آن را تحلیل می‌کردند؟ مثلا اگر بنگر به اصرار کامیابی‌نیا بی‌توجهی می‌کرد، خودش ضربه را می‌زد و آن را از دست می‌داد، چه مطالبی می‌شنیدیم؟ در این صورت بدون تردید خیلی از این عزیزان به بنگر خرده می‌گرفتند که چرا روحیه بالا و آمادگی روانی کمال را نادیده گرفته است. آنها قطعا با همین جنس نگاه‌های از بالا به پایین به جوانان فوتبالیست یادآوری می‌کردند که موقع زدن پنالتی هیچ چیز به اندازه تمرکز و روحیه بالا اهمیت ندارد. به همین دلیل وقتی بازیکنی در خودش این آمادگی را می‌بیند که پشت ضربه بایستد، حتما باید به او اعتماد کرد! گوش ما از این حرفها پر است و خیلی خوب با خلق‌وخوی دوستان آشنا هستیم. آنها همیشه آماده اثبات فرضیه «ما بهتر از شما بودیم» هستند و برای رسیدن به این مهم، از هر راهی که لازم باشد حرکت می‌کنند. کمال و بنگر و پنالتی و بقیه داستان‌ها هم فقط بهانه هستند.