رقابت بی مایه بر سر صندلی داغ فوتبال
آخرین روز همیشه در خرده فرهنگ ما ایرانی‌ها معنا و مفهوم دیگری دارد.
ایران ورزشی: آخرین روز همیشه در خرده فرهنگ ما ایرانی‌ها معنا و مفهوم دیگری دارد. در فرهنگی که موکول کردن امور به دقیقه ۹۰ بدل به یک عادت مالوف شده، همیشه آخرین روز و حتی آخرین ساعات و دقایق ارزش و اعتباری دوچندان دارند. در این فرهنگ دقیقه نودی، هر چه دقیقه و ثانیه واپسین تر، اهمیت آن افزون‌تر و گاه در این فرهنگ چنان زیاده روی و اغراق می‌شود که نوعی اعتبار و تشخص پوشالی به فرد می‌بخشد!
این فرمول برای انتخابات فدراسیون فوتبال نیز مثل همه جا نقش اصلی را ایفا می‌کند. در حالی‌که تنور انتخابات از مدتها قبل داغ شده و بسیاری بیش از برف و در تابستان داغ برای انتخابات پارو برداشته بودند اما همه مدعیان این صندلی داغ تمامی روزهای گذشته را به وقت کشی و البته مصاحبه‌های رنگارنگ گذرانده و همه چیز را به روز آخر و دقیقه ۹۰ موکول کرده‌اند تا بلکه با موکول کردن فرآیند ثبت نام به روز آخر، از همان امتیاز تشخص پوشالی بهره مند شوند. امروز همان دقیقه ۹۰ است و در پایان مهلت قانونی ثبت نام کاندیداهای ریاست فوتبال، قطعا همه مدعیان ریز و درشت به ساختمان گرانیتی سئول حمله خواهند کرد تا فرم‌های ثبت نام را تحویل دبیرخانه فدراسیون دهند.
با وجود این حمله سوداگران قدرت و مدعیان ریاست، هیچ هیجانی را در پی نخواهد داشت و خط و نشان مدعیان عاری از هر گونه جذابیت و شور خواهد بود. چه آنکه اساسا در میان لشکر سوداگران و مدعیان هیچ سرداری را رویت نمی‌کنیم. سرداری که شمایل ریاست اندازه تن او باشد و سابقه‌اش به اندازه‌ای پربار باشد که بتواند به این رقابت وزن و اعتباری دوچندان ببخشد. سرداری که پیش از این امتحان خود را در کارزارهای کوچک و بزرگ اثبات کرده و حالا برای صندلی داغ فوتبال با یک چمدان تجربه - البته از نوع موفقش - مهیا و آماده باشد.
برای این صندلی داغ لشکری صف کشیده‌اند؛ لشکری که در میان آنها نه تنها سردار و ژنرالی نمی‌بینیم بلکه به تعبیر محمد مایلی‌کهن تنها سرباز صفرهایی را می‌بینیم که سودای ژنرالی و ریاست دارند. آنها که برای مدیریت آپارتمان محل سکونت خود نیز توانایی و مقبولیت ندارند چه برسد به اینکه بخواهند بر ساختمان هزار تو و پر از حفره و دغدغه فدراسیون فوتبال مدیریت کنند. در صف این مدعیان یکی مثل عزیزی خادم را می‌بینیم؛ عضو پرهیاهوی هیات رییسه فدراسیون فوتبال که علاقه عجیبی به حضور در رسانه‌ها دارد و برای این علاقه حاضر است مایه هم بگذارد! همو که در تمام این سال‌ها در تشکیلات فدراسیون فوتبال حضور داشته و خروجی این حضور مساوی صفر بوده چرا که استاد به جای برداشتن باری هر چند اندک از روی دوش فوتبال، با مصاحبه‌های یکسویه‌اش باری هم به گرده نحیف فوتبال افزوده. کابینه پیشنهادی عزیزی خادم برای ریاست بر فدراسیون فوتبال به اندازه‌ای حیرت‌آور است که حتی دوستان رسانه‌ای‌اش را نیز به واکنش واداشته. مردی که به نظر یکی از پیشقراولان انتخابات فدراسیون فوتبال خواهد بود و همین مدعی، مصداق مشت نمونه خروار است و ثابت می‌کند با چه کارزار بی‌مایه‌ای در انتخابات فدراسیون فوتبال روبه‌رو خواهیم بود.
در چنین عرصه‌ای ممکن است باز هم به علی کفاشیان اقتدا کنیم؛ همو که در ۸ سال مدیریتش بر فوتبال، استراتژی خنده و تصمیمات فله‌ای و هیاتی اصول اولیه فوتبال بوده اما در کارزار چنین رقابت بی‌ستاره‌ای، کفاشیان یک پادشاه است. پادشاهی که اگرچه تنها با یک چشم می‌بیند و یا در بسیاری از مواقع همان یک چشم را هم می‌بندد تا خیلی از چیزها را نبیند اما نگاهی به لشکر کوتاه قامتان مدعیان ریاست فدراسیون فوتبال، ممکن است این نتیجه را به دست دهد که از ترس چاه به چاله پناه ببریم. چاله‌ای که البته خودش عمقی به وسعت یک چاه دارد!
این فرمول برای انتخابات فدراسیون فوتبال نیز مثل همه جا نقش اصلی را ایفا می‌کند. در حالی‌که تنور انتخابات از مدتها قبل داغ شده و بسیاری بیش از برف و در تابستان داغ برای انتخابات پارو برداشته بودند اما همه مدعیان این صندلی داغ تمامی روزهای گذشته را به وقت کشی و البته مصاحبه‌های رنگارنگ گذرانده و همه چیز را به روز آخر و دقیقه ۹۰ موکول کرده‌اند تا بلکه با موکول کردن فرآیند ثبت نام به روز آخر، از همان امتیاز تشخص پوشالی بهره مند شوند. امروز همان دقیقه ۹۰ است و در پایان مهلت قانونی ثبت نام کاندیداهای ریاست فوتبال، قطعا همه مدعیان ریز و درشت به ساختمان گرانیتی سئول حمله خواهند کرد تا فرم‌های ثبت نام را تحویل دبیرخانه فدراسیون دهند.
با وجود این حمله سوداگران قدرت و مدعیان ریاست، هیچ هیجانی را در پی نخواهد داشت و خط و نشان مدعیان عاری از هر گونه جذابیت و شور خواهد بود. چه آنکه اساسا در میان لشکر سوداگران و مدعیان هیچ سرداری را رویت نمی‌کنیم. سرداری که شمایل ریاست اندازه تن او باشد و سابقه‌اش به اندازه‌ای پربار باشد که بتواند به این رقابت وزن و اعتباری دوچندان ببخشد. سرداری که پیش از این امتحان خود را در کارزارهای کوچک و بزرگ اثبات کرده و حالا برای صندلی داغ فوتبال با یک چمدان تجربه - البته از نوع موفقش - مهیا و آماده باشد.
برای این صندلی داغ لشکری صف کشیده‌اند؛ لشکری که در میان آنها نه تنها سردار و ژنرالی نمی‌بینیم بلکه به تعبیر محمد مایلی‌کهن تنها سرباز صفرهایی را می‌بینیم که سودای ژنرالی و ریاست دارند. آنها که برای مدیریت آپارتمان محل سکونت خود نیز توانایی و مقبولیت ندارند چه برسد به اینکه بخواهند بر ساختمان هزار تو و پر از حفره و دغدغه فدراسیون فوتبال مدیریت کنند. در صف این مدعیان یکی مثل عزیزی خادم را می‌بینیم؛ عضو پرهیاهوی هیات رییسه فدراسیون فوتبال که علاقه عجیبی به حضور در رسانه‌ها دارد و برای این علاقه حاضر است مایه هم بگذارد! همو که در تمام این سال‌ها در تشکیلات فدراسیون فوتبال حضور داشته و خروجی این حضور مساوی صفر بوده چرا که استاد به جای برداشتن باری هر چند اندک از روی دوش فوتبال، با مصاحبه‌های یکسویه‌اش باری هم به گرده نحیف فوتبال افزوده. کابینه پیشنهادی عزیزی خادم برای ریاست بر فدراسیون فوتبال به اندازه‌ای حیرت‌آور است که حتی دوستان رسانه‌ای‌اش را نیز به واکنش واداشته. مردی که به نظر یکی از پیشقراولان انتخابات فدراسیون فوتبال خواهد بود و همین مدعی، مصداق مشت نمونه خروار است و ثابت می‌کند با چه کارزار بی‌مایه‌ای در انتخابات فدراسیون فوتبال روبه‌رو خواهیم بود.
در چنین عرصه‌ای ممکن است باز هم به علی کفاشیان اقتدا کنیم؛ همو که در ۸ سال مدیریتش بر فوتبال، استراتژی خنده و تصمیمات فله‌ای و هیاتی اصول اولیه فوتبال بوده اما در کارزار چنین رقابت بی‌ستاره‌ای، کفاشیان یک پادشاه است. پادشاهی که اگرچه تنها با یک چشم می‌بیند و یا در بسیاری از مواقع همان یک چشم را هم می‌بندد تا خیلی از چیزها را نبیند اما نگاهی به لشکر کوتاه قامتان مدعیان ریاست فدراسیون فوتبال، ممکن است این نتیجه را به دست دهد که از ترس چاه به چاله پناه ببریم. چاله‌ای که البته خودش عمقی به وسعت یک چاه دارد!
ارسال نظر