چرا رونالدو دیگر آن بازیکن سابق نیست؟

روزنامه هفت صبح - ترجمه سهیل نوری پناه: تماشای بازی های رونالدوی 31 ساله همچنان جذاب و تماشایی است اما تساوی بدون گل پرتغال مقابل اتریش، نشان داد که او توانایی نابود کردن تیم های مقابل در هر زمان که بخواهد را از دست داده. کریستیانو رونالدو در یورو 2016، مانند یک ستاره رو به افول است. سه بار بهترین بازیکن جهان و سرشناس ترین بازیکن پرتغال به دوره ای وارد می شود که پس از هر بازی، از گذشته فوق العاده و طوفانی خود، فاصله می گیرد.

این امر در 31 سالگی کاملا منطقی است. برعکس قهرمان انگلستان در جام جهانی 1966 و اشعار شکسپیر، ورزشکاران مشهور با گذر زمان دچار افت می شوند. عملکرد ضعیف رونالدو مقابل اتریش این نکته را ثابت می کند. از لحاظ ظاهری، رونالدو با آن نیشخندهای معروفش، همچنان درجه یک و بی همتاست. از این منظر، لئو مسی با رفتار متواضعانه و شخصیت تیم- محورش، نقطه مقابل مرد متولد مادریر است، اما مسی همچنان به خاطر نوع بازی اش، محور تیمش تلقی می شود و نه به خاطر شهرت و حرکات حاشیه ای.


مسی، کماکان توپ را در همه نقاط زمین می گیرد، چون ذهنیت او این گونه است که می تواند از هر نقطه ای از زمین به حریف ضربه بزند. رونالدو نیز پیش تر، این گونه بود. اما حالا نه. ذهنیت او در حال حاضر به این شکل است: در بعضی زمان های مسابقه می تواند خطرناک باشد و نه در کل جریان بازی. اتریش تیم دهم رده بندی فیفاست. ولی آیا دفاعی متشکل از فلوریان کلاین، سباستین پرولد، کریستین فوکس و لوکاس هینترگر توانایی متوقف کردن رونالدوی ۲۵، ۲۱ یا ۲۸ ساله را داشت؟

در من یونایتد و مادرید، رونالدو پرشکوه و بزرگ هرگز بازیکنی نبود که از موقعیت های حساس، بگذرد. بلکه مهاجمی پرقدرت و شجاع بود که هر زمان می خواست به قلب دفاع حریف می زد و تنها هدف رقیبان در آن دوران، کم کردن خطر او بود. چون، خنثی کردن کامل او امکان پذیر نبود. در پیروزی خفیف یک- صفر مادرید مقابل منچسترسیتی در نیمه نهایی لیگ قهرمانان در ماه گذشته، رونالدو نقش خاصی نداشت. در فینال هم مقابل اتلتیکو که منجر به پیروزی مادرید در ضربات پنالتی و یازدهمین قهرمانی آنها در اروپا شد هم نقش چندانی نداشت. البته تا قبل از ضربات پنالتی، کم تاثیر نبود، چرا که ضربه تعیین کننده آخر را در مقابل یان ابلاک تبدیل به گل کرد. ولی وقتی پرتغال در دقیقه ۸۰ بازی با اتریش صاحب ضربه پنالتی شد او این موقعیت را از دست داد.

این پنالتی بهترین زمان برای این بود که رونالدو با به ثمر رساندن گل پیروزی بخش، ۱۲۸ امین بازی ملی را در اذهان جاودانه کند اما نحوه برخورد ضربه او به تیرک سمت راست دروازه رابرت آلمر و گل نشدن آن، خلاصه ای از این روزهای رونالدو بود. همچنان جذاب و تماشایی اما نه به صلابت و قدرت گذشته.

فرناندو سانتوس، مانند دیگر مربیان کاربلد، همچنان از او حمایت می کند. او پس از بازی گفت: اگر در بازی بعد، تیمش پنالتی بگیرد باز رونالدو خواهدزد و مطمئنا گل می زند. او یک ماشین گلزنیست و یک برنده. هرگاه اشتباهی مرتکب می شود، آن را جبران می کند.

بعد از مسابقه رونالدو در مورد شکستن رکورد بازی های ملی گفت: این رکورد مایه افتخار است. یکی از آرزوهایم شکست رکورد بازی های ملی و تعداد گل ملی بوده.اما من در حال حاضر کمی غمگین هستم. نمی خواستم این گونه رکوردم را ثبت کنم. باید برنده می شدیم. ما موقعیت های زیادی داشتیم و خوب بازی کردیم ولی نتوانستیم به گل برسیم.

پرتغال در حالی برای بازی با مجارستان به لیون می رود که پس از دو بازی بردی ندارد و تنها یک گل زده. آنها چاره ای جز پیروزی ندارند. رونالدو در ادامه گفت: ما بازیکنان مطمئنیم که پیروز می شویم. اگر برنده شویم، صعود می کنیم. مردم و طرفداران پرتغال هم باید به این مسئله ایمان داشته باشند. روزهای بد همیشه باقی نمی ماند. باید به بهتر شدن اوضاع اعتقادداشته باشیم. آنها همچنان می توانند به مرحله بعد صعود کنند ولی از نظر انگیزه های شخصی که همواره محرک اصلی رونالدو بوده، به نظر می رسد او از دوران اوجش فاصله گرفته. کریس رونالدو همچنان یکی از جذاب ترین های دنیاست. در گذشته به خاطر نوع بازی اش و این روزها به خاطر حاشیه ها و مسائل جانبی اش.