اسپانسر بیار، سرمربی شو

ایران ورزشی: سنت و اشتباه جبران‌ناپذیری است که برخی مدیران سکان هدایت تیم‌های تحت نظر خود را به مربیانی می‌سپارند که از درجه فنی در جایگاه نازلی قرار دارند اما به واسطه برخی ارتباط‌های پشت پرده‌ای قادرند برای تیم‌ها اسپانسر تهیه کنند. چرایش قابل بحث است اما پذیرفتنی نیست که سکان هدایت تیمی براساس معیارهای غیرفنی به دست مربیان ناوارد بیفتد.

در لیگ یک بارها شاهد انتخاب‌هایی بر همین اساس و معیار بوده‌ایم و اخیرا در لیگ برتر نیز این حربه‌ها دیده شده و مربیانی که از لحاظ فنی وضعیت مطلوبی ندارند و یا ناکامی‌های زیادی را در گذشته تجربه کرده‌اند می‌کوشند نقص‌های خود را از این راه جبران کنند و به سطح اول فوتبال بازگردند. یکی از مربیان که تشنه مربیگری در لیگ برتر است اخیرا دست به چنین اقدام‌هایی زده است. این شخص با وجود اینکه تیم باشگاهی مورد نظرش سرمربی خود را معرفی کرده بود اما شدیدا تلاش می‌کرد که کار را از دست رقیب خود درآورد اما در نهایت موفق نبود. چنین اقدام‌هایی نشان‌دهنده بی‌توجهی برخی مربیان به موازین اخلاقی است که جا دارد کانون مربیان فوتبال ایران به چگونگی مربیگری در باشگاه‌ها ورود کرده و اجازه ندهد که تیم‌ها به دست افرادی بیفتد که می‌کوشند از راه‌های غیرفنی و ناجوانمردانه در لیگ برتر و یا لیگ‌های پایین‌تر صاحب تیم شوند.

مربیگری در لیگ برتر معمولا بر اساس توانایی فنی و تجربه است اما مشکلات اقتصادی تیم‌ها موجب شده که حتی مدیران این سطح نیز برای سپردن تیم‌های خود به دست مربیانی که در پس پرده با برخی سیاسیون لابی دارند و قادرند از طرقی اسپانسر جذب کنند برای همکاری با این قبیل گزینه‌های ناوارد وسوسه شوند. اقدام‌های صورت گرفته در حقیقت نوعی رشوه از سوی مربیان سطح پایین است که فوتبال ایران را در درازمدت به چالش می‌کشد و در نهایت منجر به نزول سطح کیفی می‌شود. البته گرایش به سمت و سوی این گزینه‌ها ناشی از وضعیت نامناسب اقتصادی تیم‌ها است و اگر نظام اقتصادی صحیحی در باشگاه‌ها حاکم و مدیران از تامین هزینه‌های جاری مطمئن بودند هیچ‌گاه مربیان نیز به خود اجازه نمی‌دادند که با چنین پیشنهادهایی خود را به مدیران فوتبال تحمیل کنند.

مساله اصلی در اقتصاد بیمار باشگاه‌ها همین موضوع تکراری حق پخش است که به کرات به آن اشاره شده و مهدی تاج نیز در آخرین نطق خود بار دیگر به برگزاری نشست با مسوولان صدا و سیما اشاره کرده است. حق پخش در حال حاضر کفاف تیم‌های فوتبال ایران را نمی‌دهد و تقسیم‌بندی‌های انجام شده به سود سرخابی‌ها نیز موجب گردید همین منبع تغذیه نه چندان چشمگیر در اختیار تیم‌های شهرستانی و کم اهمیت‌تر قرار نگیرد در حالی که اگر حق پخش به طور کامل پرداخت می‌شد و همه تیم‌ها به اندازه مکفی از آن بهره می‌بردند هرگز تحرکاتی از این دست انجام نمی‌شد و مدیران با پشتوانه مالی مطلوب سراغ مربیان کاربلد و واجد شرایط می‌رفتند و حتی فکرهمکاری با چنین مربیانی نیز به ذهن‌شان خطور نمی‌کرد، چه رسد به اینکه بخواهند با اسپانسرهای آنها نیز نشست برگزار کنند.

بدون شک اگر نظام مالی باشگاه‌های فوتبال اصلاح نشود در آینده‌ای نه چندان دور شاهد ورود افرادی به چرخه مربیگری خواهیم بود که از درجه صلاحیت ساقطند. برای مثال می‌توان انتظار مربیگری بازیکنی را در یکی از تیم‌های بزرگ کشید که دایم تصاویر خود را در کنار یک تاجر مقیم خارج از کشور در صفحه اجتماعی‌اش منتشر می‌کند و به هواداران تیم مورد نظر وعده‌های داشتن تیمی رویایی از نظر مالی می‌دهد در حالی که خود هیچ سابقه مربیگری هم ندارد.