تناقض‌های برانکو از پارسال تا امسال

ایران ورزشی: حرف‌های یک‌سال پیش برانکو با رفتاری که از او امروز مشاهده می‌کنیم، یک تناقض بزرگ را پیش ‌روی ما قرار می‌دهد. سال گذشته در میانه‌های لیگ بود که در هتل المپیک روبه‌روی سرمربی پرسپولیس نشستیم. مصاحبه‌ای در کار نبود. چیزی شبیه یک بحث و گپ فوتبالی بین ما شکل گرفت.

بحث به خریدهای نیم فصل آن روزها رسید. پرسش ما از برانکو این بود: «چرا برای پست‌هایی که با کمبود بازیکن مواجهید، بازیکن خارجی جذب نمی‌کنید؟» اما پاسخ سرمربی پرسپولیس به این پرسش جالب و قانع‌کننده بود: «بازیکنان خارجی که به لیگ ایران می‌آیند، درجه 4 یا 5 هستند. بازیکنانی که با نهایت 200 تا 300 هزار دلار حاضر به بازی در لیگ ایران هستند را قبول ندارم و معتقدم که سطح آنها پایین است و بهتر از آنها در همین فوتبال ایران پیدا می‌شود. بازیکن خارجی خوب و باکیفیت، حداقل یک میلیون دلار می‌خواهد. یعنی مبلغی در حدود 5/3 میلیارد. آیا باشگاه پرسپولیس توان پرداخت چنین دستمزدهایی را دارد؟ بی‌تردید جذب چنین بازیکنانی برای پرسپولیس ممکن نیست. به همین دلیل ترجیح می‌دهم با همین بازیکنان ایرانی کار کنم که از خارجی‌های درجه 4 یا 5 بهتر هستند.»

حرف‌های آن روز برانکو و رفتار امروز او با هم نمی‌خواند. برانکویی که اعتقادی به خارجی‌های ۲۰۰ یا ۳۰۰ هزار دلاری نداشت، این فصل ۴ بازیکن خارجی جذب کرده که همگی در همین زمره قرار می‌گیرند و جزو بازیکنان درجه یک و دو نیستند. در مجموع هم برای این ۴ نفر چیزی حدود ۳ میلیارد (نزدیک به یک میلیون دلار) هزینه شده که این رقم به خوبی نشان می‌دهد ۲ بازیکن کروات و ۲ بازیکن اوکراینی همگی از کیفیت پایینی برخوردارند. فارغ از این بحث و تحلیل‌ها، برانکو در ۴ هفته ابتدایی نشان داده که تا چه میزان به خارجی‌هایش اعتقاد دارد و از آنها بهره می‌گیرد.

خارجی‌های پرسپولیس اغلب سکونشین بوده‌اند و حال این پرسش را باید پیش روی برانکو - و باشگاه پرسپولیس که در مواردی بدون جلب نظر برانکو بازیکن خریده - قرار داد که آیا در فوتبال ایران بازیکنانی باکیفیت‌تر و بهتر از این خارجی‌ها پیدا نمی‌شد که با دستمزدهای کمتر حاضر به پوشیدن پیراهن پرسپولیس باشند. سوای هدر رفتن مبلغ قابل توجهی پول که به عنوان قرارداد به خارجی‌ها پرداخت می‌شود، فرصت از 4 بازیکن مستعد ایرانی در پرسپولیس دریغ شده که اگر به آنها اعتماد می‌شد، چه بسا بازیکنانی ظهور می‌کردند که به رده‌های بالای ملی می‌رسیدند. نمونه‌ برای این مثال بسیار است. مهدی طارمی ستاره این روزهای پرسپولیس و تیم ملی، از یک تیم دسته اولی به پرسپولیس آمد و با مبلغ ناچیزی حاضر به عقد قرارداد با این تیم شد اما فضایی که پرسپولیس در اختیار این بازیکن جوان قرار داد، باعث شد تا طارمی توانایی‌هایش را نشان داده و به یک بازیکن درجه اول تبدیل شود. مشابه این کار در مورد بازیکنان دیگری هم در پرسپولیس تکرار شده است.

از علی علیپور گرفته تا امید عالیشاه، احمد نوراللهی و کمال کامیابی‌نیا؛ آنها پیش از آمدن به پرسپولیس بازیکنانی معمولی و حتی گمنام در فوتبال ایران بودند که در پرسپولیس ستاره شدند.

از برانکو انتظار می‌رود فارغ از نتایج خوبی که باید با پرسپولیس کسب کند، به آینده فوتبال ایران هم بی‌توجه نباشد و در پرسپولیس نسلی را پرورش دهد که آینده فوتبال ایران را بسازند.