تیمی جوان و سرشار از پتانسیل‌های مختلف

ایران ورزشی: سردار آزمون، سعید عزت‌اللهی، علیرضا جهانبخش، کاوه رضایی، مهدی طارمی، رامین رضاییان و مهدی ترابی نمادهای بارز جوانی در تیمی هستند که تا همین ۳ سال پیش مسن محسوب می‌شد و کار فوتبال ایران را در میادین بزرگ بعدی دشوار نشان می‌داد. حتی مرتضی پورعلی گنجی و کریم انصاری‌فرد نیز اینک از مهره‌های جوان تیمی هستند که گرد رخوت نسبی و غبار پیری تقریبی را از تن زدوده و حرکتش را امشب در راه‌نهایی صعود به جام جهانی بیست و یکم در شرایطی آغاز می‌کند که دیگر به بنیه جسمانی و شادابی فکری‌اش برای کسب موفقیت شکی وجود ندارد.

آیا بار تجربه تیم نیز به حد کفایت می‌رسد؟ در پاسخ باید گفت رویکرد مجدد کارلوس کی‌روش به امثال تیموریان، حسینی و منتظری قدمی در همین راه است و حتی نفراتی مثل دژاگه و ابراهیمی و حاجی‌صفی نیز که به هیچ روی پیر محسوب نمی‌شوند و با 30 سالگی فاصله دارند، عیار تجربه تیم را بالا می‌برند و رضا قوچان‌نژاد نیز همینطور.

سرمربی پرتغالی تیم ملی ترکیبی را انتخاب کرده است که هم شور و حرارت جوانی را در اختیار دارد و هم تجربه برای میدانداری در روزهای سخت، ترکیب این دو عنصر در دیدار امشب برابر قطر در معرض امتحان و نمایش قرار خواهد گرفت. اما اگر یک آرایش ایده‌آل هم جلوه نکند، حرکت کی‌روش برای ساختن امروز و آینده‌ کاری اصولی بوده است و او نمی‌توانست با ترکیب گسیل‌شده به جام جهانی ۲۰۱۴ و یا ترکیبی که در سال‌های ۲۰۱۲ و ۲۰۱۳ با آن در مرحله مقدماتی این جام شرکت کرد، به آینده امیدوار باشد.

حال با این جوانگرایی جدید کی‌روش و یا هر مربی بعدی تیم ملی می‌داند که حداقل 50 درصد از ترکیب ظاهر شونده در مرحله مقدماتی بعدی (2022) را هم در مشت‌اش دارد و امثال آزمون و طارمی در زمان برگزاری آوردگاه قطر بیشتر از 28 سال سن نخواهند داشت و ترابی از آنها هم کمتر خواهد بود.

عزت‌اللهی نیز همینطور. در یک منظر کلی‌تر حتی دروازه‌بانان تیم ملی هم جوان‌تر شده‌اند و اگر سنگربان دیگری ظهور نکند (که بعید است سر برنیاورد) بیرانوند و اخباری و مظاهری (که آخری در اردوی فعلی نیست) جام ۲۰۲۲ را هم پوشش خواهند داد و نگاهی امیدوارانه به ما می‌گوید بازیکنان «نه جوان و نه مسن» مثل حاجی‌صفی و ابراهیمی برای تبدیل شدن به «آندو تیموریان‌های تیم ملی سال ۲۰۲۲» ما بدون شانس نیستند.

حتی اگر آینده‌بینی‌‌های خود را رویاگونه نکنیم و فقط آینده‌ نزدیک و جام 2018 را ببینیم، تیمی که امشب مقابل قطر می‌ایستد و سه‌شنبه آینده روبه‌روی چین در خاک این کشور قرار می‌گیرد، تیمی جوان و سرشار از پتانسیل‌های مختلف و آکنده از امید و قدرت است. این تیم بعد از بازنشستگی اختیاری نکونام، استعفاهای مورد پذیرش قرار گرفته رحمتی، جباری، عقیلی و خلعتبری و نادیده انگاشته شدن‌های نسبی و یا کامل حیدری و بیک‌زاده و صادقی طی سال‌های اخیر، کاملا پوست انداخته و به تیمی برای امروز و آینده تبدیل شده است. تیمی که به مردم لبخند می‌زند و در عین حال سرشار از قاطعیت است و برخی جوانانش (آزمون و جهانبخش) می‌توانند در باشگاه‌هایی بسیار فراتر از روستوف و آلکمار توپ بزنند و حتی برخی مهره‌های مقیم وطن آن مانند تبریزی و رضایی سقف پروازهای بلندتری در دو سه سال پیش‌رو خواهند داشت و داریوش شجاعیان نیز همینطور و به طریق اولی با وحید امیری چپ پا و هنرمند، تیم ملی امروز را هم برای خود تا حدی بیمه کرده است.

بحث فعلی تیم ملی بسیار فراتر از راهیابی به جام جهانی ۲۰۱۸ است و در آینه آن می‌توان تجلی سیطره مجدد بر پیکارهای قاره‌ای و حتی راهیابی به جمع ۳۰ و شاید هم ۲۵ تیم اول جدول فیفا را دید. این فقط یک رویا نیست بلکه پتانسیل موجود در فوتبال ما است و بستگی به این دارد که ما چگونه از آن استفاده می‌کنیم و شروع استفاده از آن از همین امشب است که مقابل تیم چندین و چند ملیتی قطر می‌ایستیم. تیمی که چون استعدادهای بومی و ذاتی ما را ندارد و پیروزی را به هر قیمتی می‌خواهد، اقدام به خرید استعداد و بازیکن از خارج کرده است. تیمی که به رغم برخی قابلیت‌های بارز آن، زیر سایه استعدادهای ناب جوانان ایرانی و تیم ملی فعلی ما قرار می‌گیرد و تبلور و تجلی آن به استانداردهای تیم ایران نمی‌رسد. این به گونه‌ای یک پیروزی برای ما قبل از کسب پیروزی در میدان مسابقه و شمارش اعداد و ارقام و گل‌ها است.