اگر بارسلونا مثلث جادویی را نداشت...

هفته نامه شماره یک: لوییز انریکه ابتدای فصل قبل به نیوکمپ بازگشت و در همان اول راه اصلی ترین سوالی که برای همه شکل گرفت این بود که این چگونه کسی که روزهای ناموفقی را در رم پشت سر گذاشته، می تواند خود را از سایه سنگین موفقیت های انبوه گواردیولا بیرون بکشد و راهش را میان آبی و اناری ها بیاید؟

اما این روزها او با داشتن یک مثلث کشنده که اضلاع آن را لوییز سوارز، لیونل مسی و نیمار می سازند، تلاش دارد تا عصر گورادیولا را در ذهن هواداران کمرنگ کند و از بارسا آن چیزی را بسازد که پس از ترک نیوکمپ، با نام بارسلونای انریکه از آن یاد شود. در این بارسلونا که به نظر جذاب تر و هیجان انگیزتر از تیم گواردیولاست، همه چیز به این مثلث می رسد اما آیا بدون آنها تیم لوییز انریکه می تواند موفق باشد، این سوالی است که اکنون منتقدان انریکه آن را دهان به دهان میان خود می چرخانند.

ویران کردن حریفان

بارسلونا در اولین بازی خود در لیگ قهرمانان اروپا مقابل سلتیک با هفت گل به پیروزی رسید که در این میان سوارز، مسی و نیمار شش گل به ثمر رساندند. این اولین بازی بود که سه مهاجم خط حمله بارسا پس از 100 روز بار دیگر در کنار هم قرار گرفتند و نشان دادند که چرا برای تیم انریکه تا این اندازه اهمیت دارند. آنها مقابل لگانس هم به میدان رفتند تا مجموعا تعداد گل هایشان را در 318 بازی و از اواسط سال 2014 که سوارز به نیمار و مسی پیوست، به 270 برسانند. پس از بازی مقابل سلتیک بود که اینیستا به خبرنگاران گفت: «ما بازی می کنیم و تلاش داریم تا مطمئن شویم که هر سه آنها خوشحال هستند و به اندازه کافی شانس گلزنی پیدا می کنند. همه ما می توانیم امیدوار باشیم آنها همیشه این گونه گلزنی کنند.»

این کلمات و جملات میزان تغییرات صورت گرفته در بارسلونای تحت هدایت انریکه را نسبت به روزهای حضور گواردیولا نشان می دهد. در روزهایی که پپ روی کار بود همه حرف ها به اینجا می رسید که تیم باید به صورت جمعی کار کند اما تاکتیک های کنونی بارسا براساس رساندن توپ به مسی، سوارز و نیمار در سریع ترین زمان ممکن است و همه چیز به رساندن توپ به این سه بازیکن بستگی دارد. نمی توانیم بگوییم کدام یک بهتر یا بدتر است اما مساله مشخص آن است که ما در این فصل با بارسلونایی متفاوت از گذشته مواجه هستیم.

از گواردیولا تا انریکه

بارسلونا نسبت به دوران گواردیولا، در دوران انریکه بیشتر بازی مستقیم انجام می دهد. در فصل گذشته لالیگا بارسا نسبت به آخرین فصل حضور گواردیولا ۲۷۰۰ پاس کمتر داد که کاهش ده درصدی را نسبت به آن زمان نشان می دهد. آنها همچنین ۲۷۱ بار بیشتر از گذشته پاس های کمتری دادند. با این حال درصد مالکیت و درصد پاس های صحیح این تیم همچنان بالا باقی مانده اما به وضوح مشخص است که زیر نظر انریکه روش آنها به شیوه دیگری از بازی تغییر پیدا کرده است.

در این روش از نوع بازی مالکانه دوران گواردیولا به تاکتیک بازی مستقیم در دوران انریکه، شرایط تغییر کرده است. با این حال بارسلونا در این روش جدید هم موفق است چرا که در فصل گذشته علاوه بر قهرمانی در لالیگا و کوپا دلری، قهرمانی جام باشگاه های جهان را نیز به دست آورد. اگرچه به نظر می رسد ممکن است در این فصل انریکه یک مشکل داشته باشد و آن، اینکه اگر مسی، سوراز و نیمار مانند همیشه آتشین نباشند، آیا آنها راه حل دیگری برای گلزنی پیدا خواهندکرد؟

روزهای سخت پیش رو

این سه بازیکن در فصل گذشته مسئولیت 79 درصد گل های بارسا را بر عهده داشتند. این یک تغییر عمده نسبت به آخرین فصل مربیگری گواردیولا در نیوکمپ است چرا که در آن فصل سه گلزن برتر تیم تنها 43 درصد بار گلزنی همه گل هایی که زده شد را بر دوش داشتند. در دوران گذار از گواردیولا به انریکه و رخ دادن این گونه تحولات، تنوع گلزنان در لالیگا و لیگ قهرمانان اروپا به شدت کاهش یافته و تعداد بازیکنان کمتری در گلزنی تیم سهم دارند.

در فصل ۲۰۱۲- ۲۰۱۱ شانزده گلزن مختلف در لالیگا و ۱۱ گلزن متفاوت در لیگ قهرمانان در ترکیب بارسا حضور داشتند. فصل گذشته تنها یازده گلزن متفاوت در لیگ و ۷ گلزن مختلف در لیگ قهرمانان در ترکیب بارسا به میدان رفتند. به عبارت دیگر در گذشته تمام بازیکنان حاضر در زمین در گلزنی تیم شان تاثیر داشتند به تیم برای رسدن به پیروزی کمک می کردند اما حالا بارسلونا بیش از هر زمانی به سه بازیکن خط حمله وابسته است.

مسی، سوارز و نیمار تاکنون عملکرد بسیار خوبی داشتند اما دیدن اینکه چطور این تیم با بازی های سخت ادامه فصل مواجه خواهدشد، دیدنی خواهدبود. بی شک مثلث مرگبار بارسا همیشه در این مسیر قرار نخواهدداشت و روزهای پرنشیب آنها هم از راه می رسد.

منبع: اسکای اسپورت