آیا پرسپولیس فراتر از لیگ برتر است؟

بازی سرشار از شور و هیجان سرخ‌ها طی پیروزی یک بر صفر برابر صنعت نفت در هفته دهم لیگ نیز نشانی از پویایی تیمی داشت که حتی بعد از ۹۰ و چند دقیقه کوبیدن روی دروازه رقیب هرگز به لحاظ روحی و جسمانی فرسوده نشد و آنقدر کوشید که رقیب به رغم درخشش عالی دروازه‌بان پرتجربه‌اش سرانجام کم آورد و تسلیم گلی دیرهنگام شد. سرخ‌های تهرانی به واقع اگر از تمامی و حتی اکثر فرصت‌های گلزنی خود طی این مسابقه خاطره‌ساز سود می‌جستند به نتیجه‌ای بسیار قاطع‌تر می‌رسیدند و نمی‌شد آنها را سزاوار کسب چنان نتیجه‌ای هم ندانست.

به یاد دهه طلایی ۶۰

اگر ۲۰ بازی آخر پرسپولیس در فصل گذشته و ۱۰ مسابقه نخست این تیم در فصل جاری مبنا گذاشته شود، می‌بینیم که این تیم در رکوردی خیره‌کننده در ۳۰ دیدار فقط یک باخت داشته که این با بهترین حد نصاب‌های تاریخ مسابقات باشگاهی ما هم برابری می‌کند اما آیا می‌توان نتیجه‌گیری کرد که از این پس سقف و محل جولان تاکتیک‌ها و آرزوهای پرسپولیس فراتر از لیگ داخلی و فقط در میدان‌هایی چون لیگ قهرمانان آسیا است؛ در شرایطی که بعد از اعمال سهمیه‌گذاری موسوم به «۲+۲» سرخ‌ها باید مثل آبی‌های تهرانی ابتدا در مرحله پلی‌آف لیگ قهرمانان شرکت کنند، هر گونه ارزش‌گذاری بیش از این روی آنها شرط عقل نیست و بیشتر یک ارزش‌گذاری بیش از حد خوشبینانه نشان می‌دهد اما اتفاقات اخیر گویای این است که پرسپولیس پتانسیل ذاتی و اولیه عبور از مرحله پلی‌آف و خودنمایی در مرحله گروهی و جدول اصلی رقابت‌ها را هم دارد اما اینکه این پرواز تا به کجا پیش خواهد رفت به نحوه برنامه‌ریزی پرسپولیس و نوع برخورد برانکو ایوانکوویچ و همکارانش با این امر برمی‌گردد.

این تیم اگر واقعا یاد بگیرد که چطور فرصت‌های گلزنی‌اش را بیشتر به ثمر برساند و ضربات آخر را بهتر بزند در فصل ۲۰۱۷ لیگ قهرمانان آسیا که مرحله پلی‌اف آن از بهمن ماه شروع می‌شود، حرف‌هایی رسا و امیدوارکننده برای گفتن خواهد داشت و واقعا «آسیایی» خواهد شد.