تازه‌ترین محصول مماشات‌ها در فوتبال

ایران ورزشی: اتفاقات پنج‌شنبه گذشته ورزشگاه قم تازه‌ترین محصول مماشات‌های دایمی مسوولان فوتبال در قبال خاطیان این ورزش است که چون معمولا به شکلی شایسته و قاطع مجازات نمی‌شوند، هر از چند گاه دوباره سر بر می‌آورند و چهره مسابقات لیگ را که به خودی خود نیز به سبب پاره‌ای کمبودها سیمای زیبا و کاملی نیست، مخدوش‌تر می‌سازند. در اکثر دفعات وقوع خطاهای اخلاقی و تحقق کج‌ کرداری‌های انضباطی احکام صادره کمیته انضباطی فدراسیون با برخی آسان‌گیری‌ها همراه بوده که شاید منتج از امید مسوولان کمیته به متنبه شدن خاطیان و اهدای فرصتی مجدد به آنها در این راستا باشد.

متاسفانه نوع اجرای احکام هم حرف و حدیث دارد و واژه «تعلیقی» در متن بسیاری از احکام مشاهده می‌شود و این به معنای عدم اجرای احکام در صورت عدم تکرار خطا است. در بسیاری از موارد نیز کمیته استیناف فدراسیون بخشی از حکم صادر شده توسط کمیته انضباطی را ترمیم و تکلیف می‌کند و حتی خود کمیته انضباطی گاه در بازنگری‌ها از شدت حکم صادره خود کاسته است. همه این مسائل سبب شده خاطیان آنطور مجازات نشوند که از ترس مواجهه دوباره با آن، دیگر دست به خطا نزنند.

مساله دیگر این است که بداخلاقی و استفاده از واژه‌های زشت فقط منحصر به بازیکنان نمی‌شود و مربیان را هم دربرمی‌گیرد و حتی مدیران باشگاه‌ها که باید نمایانگر تجربیات آدم‌های صبور و پخته در وجود خود و در اقدامات خویش باشند، گاهی کمتر از افراد تحت استخدام خود دردسر به پا نمی‌کنند و حرف‌هایشان شباهتی به اظهارات مدیران مسوول ندارد.

محصول تازه این سهل‌انگاری‌ها از جانب مسوولان و تندروی‌ها از سوی باشگاه‌ها در دیدار به شدت تاسف‌آور اواخر هفته پیش استقلال تهران برابر صبا در قم به وضوح رویت شد، آنجا که مربیان دو تیم در دشنام دادن یا تحقیر حریف و زدن حرف‌های دور از شأن مربیان، روی دست یکدیگر بلند شدند و چیزهایی گفتند که حتی جوان‌های ناکارآزموده هم، گاه نمی‌گویند. یکی از دستیاران صمد مرفاوی سرمربی صبا، سرمربی استقلال را «شومن» خواند و منصوریان خبرنگار یکی از نشریات حاضر در کنفرانس مطبوعاتی را به استفاده از ادبیات درست تشویق کرد! مدیرعامل صبا هم اعتراف کرد چیزی که در نیمه دوم مسابقه تیمش با استقلال اجرا و رویت شده، هر چه بوده باشد، قطعا فوتبال نبوده است!

اینکه چه باید کرد تا در استادیوم‌های فوتبال ما، «فوتبال» جاری شود و فقط ورزش حرف اول را بزند، به همه تدابیر خردمندانه و قاطعیت قانونی مقام‌هایی برمی‌گردد که به دلایلی از اجرا و تامین این خصلت‌ها در طول فصل در قبال خاطیان ابا دارند و در معدود دفعاتی هم که چنین می‌کنند مسائل بازدارنده دیگر مانع از اجرا و تاثیرگذاری احکام می‌شود.

اینکه بازیکنان دو تیم در زمین چند بار با یکدیگر درگیری فیزیکی پیدا کنند و حرف‌های تند و ضدورزشی بزنند و مربیان نیز همین کارها را بکنند هیچ چیزی را نمی‌رساند اما اینکه احکام صادره کمیته انضباطی فدراسیون در سال‌های اخیر هیچ عامل بازدارندگی را ایجاد نکرده و برعکس این اطمینان را برای خاطیان به وجود آورده که اگر تخلف کنند و شهر را نیز به هم بریزند(!) مجازات قاطعی برایشان در کار نیست و اگر هم باشد، در بازبینی‌های بعدی یا توسط سایر کمیته‌های فدراسیون تعدیل و ترمیم خواهد شد. عدم قاطعیت در صدور احکام فدراسیون به واقع فوتبال را تبدیل به محلی بالقوه برای آشوب‌های مختلف کرده و هر کس که امکان و مجال آن را داشته باشد، می‌تواند در لحظه مورد نظرش بلوای تازه‌ای را بیافریند و ماجرا‌ها را به سمت و سویی ببرد که خود می‌خواهد.

مسوولان و تصمیم‌گیرندگان در فدراسیون با ملایمتی که درخور خشونت‌های رایج در مسابقات نیست، عملا بساط بدکرداری‌ها را تقویت و انگار به همگان القا می‌کنند که نگران نباشید و اگر تخلف بکنید، حکمی جدی و ماندگار و واقعا تادیبی در انتظارتان نیست.

رفتار ملایم آنها و یا کاستن از شدت احکام اولیه این پیام را در بردارد که خیالتان آسوده باشد زیرا تا زمانی که تخلف می‌کنید، فدراسیون نیز برای گرفتن سرش به سویی دیگر و صدور احکام سست سازمان لیگ برای بخشیدن‌های مکرر و کاستن از تنبیه خاطیان مهیا هستند تا مبادا آنها دچار سرخوردگی شوند!

تو گویی بداخلاقی‌ها و تنش‌های رفتاری دوست قدیمی و یار غار لیگ هستند و نباید دلسرد و رفتنی شوند زیرا لیگ بدون این خصلت‌ها قابل شناسایی نخواهد بود و بی‌هویت خواهد شد.