برانکو، طارمی را به داگ هوس می‌فرستد؟

فرهنگستان فوتبال: مهرماه سال ۸۷ افشین قطبی به برنامه ۹۰ آمده بود. فارسی حرف زدنش شیرین بود. پر ار اصلاحات انگلیسی و معادل سازی های فارسی دوست داشتنی. اصلاً گفتگوهای مطبوعاتی اش گاهی از بازی تیمش بیشتر به دل می نشست.

عادل فردوسی پور از او در مورد مهاجم سنگالی پرسپولیس پرسید. ابراهیم توره که از پیکان به پرسپولیس آمده بود، مرخصی چند روزه اش را به تعطیلاتی دو هفته ای تبدیل کرده بود و بر نمی گشت! افشین قطبی گفت: اگر توره برگردد او را به داگ هوس باشگاه می فرستم!

چشم های فردوسی پور گرد شده بود. او هم احتمالاً یاد خودروهایی افتاده بود که روی بدنه شان درُشت می نویسد: «dog house». برای همین وقتی بعد از یک رفت و برگشت دوربین به استودیو احتمالاً معادل فارسی اش را برای افشین قطبی توضیح داد. قطبی تلاش کرد این ذهنیت را پاک کند. چیزی که چندان در آن موفق نبود.

در اروپا و آمریکا سگ‌های ولگرد در خیابان‌ها هر روز توسط یک سیستم مکانیزه جمع‌آوری می‌شوند، چون سگ‌ها دارای شناسنامه هستند اگر گم شوند توسط ماشین‌های مخصوص که به این کار اختصاص دارند پیدا می‌شوند که در صورت شناسنامه‌دار بودن به صاحبانشان پس داده می‌شوند و درغیر این صورت به «dog house» برده می‌شوند، جایی که محل نگهداری سگ‌هاست و به نوعی دارالتأدیب سگ‌های ولگرد به شمار می‌رود.

اما doghouse به هم چسبیده یک اصطلاح است. معنی این اصطلاح دقیقاً این است که وقتی یک نفر در یک اداره، تیم، شرکت یا هر جای دیگر که کار گروهی در حال انجام‌شدن است، مرتکب اشتباهی شود با رئیس اداره، سرمربی تیم یا مدیرعامل شرکت وارد «Doghouse» شده است. به زبان ساده تر یعنی اینکه به مشکل خورده است. حتی اگر رابطه دو دوست هم به‌هم بخورد doghouse اتفاق افتاده است. اصطلاح doghouse نه ربطی به dog دارد و نه ربطی به house!

مهدی طارمی این روزها شرایط آرامی ندارد. نه تنها موقعیت های مناسب را هدر می دهد و از سوی برخی رسانه ها به عنوان «گل نزن» شناخته می شود بلکه شایعات دعوت او از سوی سردار آزمون هم بلای جانش شده است و مدام باید آن را تکذیب کند.

پسر آرام بوشهر حالا تندخو به نظر می رسد. درک اینکه فشارهای خُردکننده روی شانه هایش سنگینی می کند دشوار نیست. تجربه فوتبال ایرانی در چنین شرایطی نشان داده است که بازیکنان تنها می ماندند و آنقدر درون خودشان فشرده می شوند که بخش بزرگی از توانمندی شان را تا مدت ها از دست می دهند.

محرم نویدکیا سال ۸۲ پس از مصدومیتی آزاردهنده و چند جراحی وقتی پس از تلاش برای بازگشت به میادین به در بسته خورد دچار افسردگی شد. ایمان مبعلی بعد از جام ملت های چین و هدر دادن پنالتی به یک بازیکن منزوی تبدیل شد که از زدن ضربات پنالتی فرار می کرد و جواد کاظمیان که در نتیجه غرق شدن برادرش در استخر منزل، فوتبال را در برهه کوتاهی ترک کرد و حتی آنقدر در هم شکست که برخی گمان می کردند ممکن است دست به انتحار بزند.

در چنین شرایطی چه کسی می تواند به طارمی کمک کند؟ به نظر می رسد او و برانکو رابطه دوستانه تنگاتنگی ندارند و برخی مربی کروات را تشویق می کنند برای وارد کردن شوک،طارمی را روی نیمکت بنشیند و به نوعی او را به doghouse بفرستد شاید قدر خودش را بداند. اما آیا این مهمترین راهکار است؟ برانکو می گوید طارمی به روانشناس نیاز ندارد و باید بیشتر و بهتر تمرین کند تا پایش دوباره به گلزنی باز شود.

مهدی طارمی هنوز هم یک مهاجم خطرناک به شمار می رود. از آن دست بازیکنانی که تمام طول بازی مدافعان از آنها می ترسند و می دانند که با گام های بلند یا پرش های سریع می توانند خطرساز باشند. او به آرامش بیشتری نیاز دارد تا دوباره پایش به گلزنی باز شود و مچ دست چپش را ببوسد و به طرف هواداران پرسپولیس برود که هنوز او را به واسطه گلزنی هایش مقابل استقلال دیوانه وار دوست دارند.