نقدی بر رویکرد فراقانونی مجری برنامه نود

در قانون صراحتا گفته شده که ضبط یا پخش صدا و تصویر هر فردی بدون اجازه جرم محسوب می‌شود و قاضی می‌تواند در صورت دادخواهی به شکایت رسیدگی و شخص یا اشخاص خاطی را محکوم کند.

ایران ورزشی: در قانون صراحتا گفته شده که ضبط یا پخش صدا و تصویر هر فردی بدون اجازه جرم محسوب می‌شود و قاضی می‌تواند در صورت دادخواهی به شکایت رسیدگی و شخص یا اشخاص خاطی را محکوم کند. برنامه نود اما بدون توجه به موانع قانونی و پیگردهایی که در این رابطه وجود دارد، دوشنبه شب در لابه‌لای اظهاراتی که سیاوش اکبرپور درباره آکادمی باشگاه استقلال انجام داده بود، اقدام به پخش صدایی کرد که بی‌ارتباط با آکادمی باشگاه استقلال نبود.

چنین کاری را پیش‌تر هم دیده بودیم و برنامه نود در ادامه مسیر فراقانونی خود در ماجرای شرکت تولیدی البسه ورزشی جیووا هم بدون اجازه اقدام به پخش صدای فردی کرد که در جریان چگونگی تولید البسه این شرکت در ایران قرار داشت.

آن روزها اگر مدیران ارشد رسانه ملی به سیاستگذاران برنامه نود گوشزد می‌کردند که اشتباهی بزرگ را مرتکب شده‌اند و باید در مسیر صحت و درستی گام بردارند، شاید دیگر شاهد تکرار چنین رویه پرخطایی نبودیم و تصمیم‌گیران این برنامه به خود اجازه نمی‌دانند که پا روی قوانین جاری کشور بگذارند و فایل صوتی افرادی را پخش کنند که خود از ضبط صدای‌شان هیچ اطلاعی ندارند.

برنامه نود یک برنامه کاملا ورزشی است که باید در چارچوب قوانین جاری کشور به مسائل روز ورزش و فوتبال بپردازد و اگر ایراد یا اشکالی هم در فوتبال وجود دارد در مسیر درست قانونی مطرح کند. عادل فردوسی‌پور نیز به‌عنوان مجری و گرداننده اصلی این برنامه محق نیست پی در پی در برنامه‌اش نقش قاضی را بازی کرده و یا گاهی با الفاظ خود حکم هم صادر کند.

سوای این مورد رویه مجری برنامه نود گاهی در مسیر اشتباه بوده و بارها دیده‌ایم که وی بی‌محابا به میهمان‌های حضوری یا غیرحضوری‌اش جملاتی را خطاب می‌کند که عینا تهمت و افترا است.

نمونه‌اش لفظ پولشویی که هفته‌های گذشته از زبان مجری این برنامه خطاب به میهمانش فتح‌ا...زاده بیان شد که رسما تخلف بود. برنامه نود در سال‌های گذشته نیز به برخی مسائل ورود می‌کرد و فوتبالی‌ها را رخ در رخ هم قرار می‌داد اما در سال‌های اخیر رویکرد‌ها و سیاستگذاری‌هایش به شکلی نامتعارف تغییر کرده است.

عادل فردوسی‌پور در حالی خود را حامی فوتبال پاک می‌داند و با شور و اشتیاق در برنامه‌اش فراخوان می‌دهد که حاضر است مطالبی مرتبط با ناپاکی‌های فوتبال را منتشر کند و حتی یک برنامه جداگانه برای معضلات تیم‌های پایه بگذارد که خود در همه سال‌های حیات برنامه‌اش حتی یک بارهم به ماجرای حق پخش تلویزیونی که می‌تواند بزرگترین منبع در آمد همین باشگاه‌های متخلف باشد، ورود نکرده است چون صدا و سیما یک طرف ماجرا است و مقصر اصلی پرداخت نشدن حق پخش فوتبال بوده.

فردوسی‌پور بی‌آنکه توجهی به مشکلات اساسی فوتبال داشته باشد همواره در مقابل بی‌توجهی‌های بزرگ سازمانش سکوت اختیار کرده و حتی یک دقیقه از تریبونش را به این موضوع اختصاص نداده است. به واقع فردوسی‌پور اگر خود را صدای رسای مظلومان دایره فوتبال می‌داند ابتدا باید از سازمان متبوعش شروع کند و به جای آنکه به مسائل فرعی بپردازد مواردی از این دست را در دستور کار و پیگیری قرار دهد و ریشه‌ها را دریابد.

چالش‌ها در تیم‌های پایه نه فقط متعلق به باشگاه استقلال است و نه باشگاه پرسپولیس و نه موضوعی تازه. سال‌ها است که از این دست مشکلات وجود داشته و بسیاری از باشگاه‌ها درگیر چنین مسائلی هستند و اقدام درستی هم هست که فردوسی‌پور به این موضوعات بپردازد اما نه اینکه موارد کلی‌تری همچون حق پخش نادیده گرفته شود و برنامه نود نباید به خاطر قدرت، اعتبار و تعداد فراوان بیننده‌اش پا را از قانون فراتر بگذارد. این برنامه که با محوریت اصلاح فوتبال شکل گرفته قبل از هر چیز باید اصلاحات را از خودش شروع کند.