رامین رضاییان؛ الماسی در چنبر حاشیه ها

ایران ورزشی: وقتی یک کاغذ پاره می‌شود، با بهترین چسب‌های دنیا هم مثل روز اول نمی‌شود. گاهی برخی کاغذها پس از پاره شدن حتی نیاز به چسب هم ندارند و به سادگی دور انداخته می‌شوند اما کاغذهای دیگری هستند که اگر ۱۰ تکه هم شوند، باید آنها را با وسواس و دقت کنار هم چید و با مرغوب‌ترین چسب‌ها چسباند چرا که این کاغذ و آن کاغذ، ارزش‌های متفاوتی دارند. اگر کاغذ یک پاکت معمولی دو تکه شود، آن را دور می‌ریزند اما اگر یک فقره چک چند میلیاردی یا سند و مدرک یک ملک اعلا در نقطه خوبی از شهر، یا تکه‌ای نفیس از کتابی دست‌نویس با قدمت تاریخی چند صد ساله پاره شود، باز هم آن را دور می‌ریزند یا با چسب می‌چسبانند و به شکل ویژه‌ای از‌ آن مراقبت می‌کنند؟

حکایت برانکو و رامین رضاییان است که بند دل برانکو پاره شده و ظاهرا رغبتی به وصله کردن و دوختن آن ندارد. برانکو دیروز در مصاحبه‌اش پیرامون اخراج رضاییان از مثال پاره شدن یک تکه کاغذ استفاده کرد که با چسب مثل روز اول نمی‌شود. حق از بسیاری جهات با برانکو است اما نباید رامین را هم یک تکه کاغذ بی‌ارزش و معمولی تلقی کنیم. رضاییان به عنوان یک فوتبالیست - آن هم ملی‌پوش - با استعداد و توانایی فنی‌اش، یک تکه باارزش از مجموعه فعلی پرسپولیس محسوب می‌شود و نباید به او از زاویه کاغذ پاره نگاه کرد. رامین دو فصل - بخصوص فصل اول - برای پرسپولیس مهره‌ای موثر و کارآمد بوده و نمایش‌های درخشانش هنوز از ذهن علاقه‌مندان به فوتبال پاک نشده است، پس می‌توان او را سرمایه تیم پرسپولیس دانست؛ سرمایه‌ای که بی‌عیب نیست. او حکم الماسی را دارد که لابه‌لای گل و لای و ناخالصی، زرق و برق خود را از دست داده اما اگر یک استاد چیره‌دست و خوش‌سلیقه وقت بگذارد و با دقت ناخالصی‌های زاید را پاک کند، آن وقت این الماس که در چنبر حاشیه ها قرار گرفته، ارزش واقعی اش را پیدا می کند.

رضاییان و البته بسیاری دیگر از بازیکنان نسل جدید پرسپولیس، سرمایه‌های میلیاردی این باشگاه هستند که هم در زمین می‌درخشند، هم در کسب نتیجه تاثیرگذارند، هم هوادار با عشق و علاقه به آنها پول می‌دهد و بلیت می‌خرد تا به ورزشگاه برود و هم خارج از زمین می‌توانند محل درآمدزایی برای باشگاه باشند. باشگاه‌ها از ستاره‌ها به واسطه ستاره بودن می‌توانند هزار جور برای خود کسب درآمد کنند و نهایت بهره را از آنها ببرند، اگر مدیران باشگاهی ما قدر این سرمایه عظیم را بدانند و درک کنند که وقتی به بازیکنی بازی می‌دهند و زمان و هزینه صرف آموزش و پرورش‌اش می‌کنند، تا سال‌ها باید از آنها به نفع باشگاه بهره بگیرند.

رامین رضاییان در پرسپولیس نقش یک ستاره میلیاردی گرانبها را دارد و اینجاست که نقش مدیریت باشگاه در حل مشکل فعلی او پررنگ است. طاهری و سایر اعضای هیات مدیره باید تدبیری بیندیشند تا هم تیم و شأن یک باشگاه بزرگ رعایت شود و هم سرمایه‌ای مثل رضاییان به سادگی نسوزد و دود شود؛ این کلیدی‌ترین نقش مدیران باشگاه پرسپولیس است. پرسپولیس در ابتدای فصل برای جذب همین رامین رضاییان به آب و آتش زد که نشد؛ پس از انصراف او از حضور در ترکیه، تلاش و کوشش فراوانی برای خالی کردن فهرست و بازگشت این بازیکن انجام شد تا سرانجام رامین یکی از بازیکنان این فصل پرسپولیس باشد. حالا بازیکنی که با این همه مشقت و سختی به پرسپولیس بازگشته، نباید به سادگی از دست برود و باشگاه او را کنار بگذارد. از یک سو باشگاه و مدیریت آن مسوول است و از سوی دیگر برانکو که مسوولیت فنی تیم را برعهده دارد، با آن همه تجربه بزرگ در تیم‌های متعدد حتما ارزش چنین بازیکنانی را می‌داند.

پس برای حل مشکل باید چاره‌ای اندیشید؛ شاید کاغذها با چسب مثل روز اول نشوند اما آدم‌ها می‌توانند با گفت‌وگو، با حرف زدن و تعامل کردن، بند پاره شده دل خود را جوش دهند و همه چیز را نه شاید مثل روز اول که لااقل با فراموش کردن گذشته ترمیم کنند.

برای شکل گرفتن این ماجرا، در وهله اول مدیریت و پس از آن برانکو و از همه مهم‌تر خود رامین رضاییان باید کوشش کنند تا این ماجرا حل شود و همه چیز به یک سال قبل، به آن روزها که برانکو، رامین و همه اعضای تیم برای قهرمانی همدل بودند، بازگردد و ترمیم این زخم که نباید کهنه شود، میلیاردها تومان برای همه آنهایی که در ماجرا دخیل هستند نفع و سود خواهد داشت.