استقلال و برآوردها در پایان یک فصل «بدون جام»

ایران ورزشی: استقلال یک فصل دیگر را هم بدون جام سپری کرد و حتی اگر معتقد باشیم که این تیم می‌تواند جام باشگاه‌های آسیا را فتح کند چون پایان این پیکارها زودتر از اواخر آبان ماه ۱۳۹۶ نیست، آن جام احتمالی نه مرتبط با فصل جاری بلکه جزو محاسبات و دستاوردهای فصل بعد محسوب خواهد شد. اینکه چطور می‌توان (و باید) به کارنامه آبی‌ها در این فصل نگاه کرد و آن را موفق شمرد یا ناموفق، بستگی به سلایق افراد دارد. برخی می‌گویند تیم‌های بزرگ چون الزام‌های مخصوص به خود دارند موفق تلقی نمی‌شوند مگر اینکه هر سال جامی بگیرند و با این نگاه آبی‌ها فصلی توام با ناکامی کامل را پشت‌سر گذاشته‌اند اما شماری نیز معتقدند می‌توان جامی نبرد و در یک فصل با جوانگرایی و رنسانس‌ها تیمی موفق را برای آینده پی‌ریزی کرد و با این نگاه استقلال فصل ۹۶- ۱۳۹۵ فوتبال کشور را به شکلی مثبت و سازنده سپری کرده است.

قهرمانی «در راه»

هر یک از دو نگاه فوق را باور داشته باشیم، سران استقلال ظاهرا به این نتیجه رسیده‌اند که باید علیرضا منصوریان را برای فصل بعد هم حفظ کرد تا او بتواند رنسانس‌اش را به تکامل بیشتری برساند.

واقعیت این است که جوانانی که او از میانه‌های فصل به آنها میدان داده جوشش چشمگیری را از خود بروز دادند و تیمی را که مسن‌ترهایش یا نزول کرده و مصدوم بودند یا با منصوریان ارتباطی ایده‌آل نداشتند (از حیدری و انصاری گرفته تا رحمتی و غفوری) احیا کردند و از اواخر جدول تا رده دوم بالا کشیدند و این فرضیه و امید بسیاری از ناظران است که اگر این جوان‌ترها در کوره زمان پخته‌تر شوند با آنها می‌توان فصل بعد یا حداکثر دو فصل بعد به عنوان قهرمانی هم رسید. مجید حسینی در مرکز خط دفاعی، امید نورافکن در سمت چپ میدان و همچنین فرشید اسماعیلی، فرشید باقری، مجتبی حقدوست، بهنام برزای، میلاد زکی‌پور، علی قربانی و البته سیدحسین حسینی مردان جوانی بودند که در سیستم کاری علی منصوریان رو آمدند و بسیار سریع اثبات حقانیت کردند و از سختی‌های فراوان بازی در یکی از دو تیم پرطرفدار کشور نهراسیدند و با فراز و فرودهای متعدد لیگ برتر همسو شدند و سرعت‌شان در وفق یافتن با نیازها خیره‌کننده بود و کاوه رضایی کوچ کرده از سایپا نیز در جمع آبی‌ها بسیار خوب کار کرد.

چند جوان باقی مانده از دوران کار پرویز مظلومی و امیر قلعه‌نویی امسال به منصوریان هم کمک کردند و از آن دست بودند یعقوب کریمی و محسن کریمی.

اگر برخوردی اصلی در کار باشد

ترکیب آبی‌ها در سیزده، چهارده هفته اخیر صرفنظر از نفراتی مثل رحمتی، ابراهیمی، انصاری و گاه غفوری آنقدر جوان بوده که معدل سنی قابل توجه ۵/۲۳ تا حداکثر ۲۴ سال را بر جای نهاده و امروز خیلی‌ها می‌پرسند چرا امثال فرشید اسماعیلی نباید برای تست‌های تیم ملی دعوت و آنجا چک شوند ولی این مساله احتمالا به این نکته برمی‌گردد که کارلوس کی‌روش به سبب حساسیت شدید دیدارهای باقی‌مانده تیم ملی در دور مقدماتی جام جهانی ۲۰۱۸ فعلا از به کارگیری نیروهای امتحان پس نداده در سطح ملی ابا دارد. صرفنظر از اینکه این نفرات کی به تیم ملی دعوت می‌شوند (یا اصلا نمی‌شوند) این مساله اهمیت دارد که تبدیل به ثروت‌های تازه‌ای شده‌اند و اگر انگیزه‌های آنان حفظ شود و برخوردی اصولی با آنها صورت گیرد حداقل برای ۸ تا ۱۰ سال بعدی به استقلال سرویس خواهند داد و چه منصوریان بماند و چه برود، گره‌های پرتعدادی را برای تیم خود خواهند گشود.

در قیاس با مظلومی

پرویز مظلومی فصل پیش را با رساندن استقلال به رتبه سوم لیگ و صعود تا فینال جام حذفی سپری کرد و به این ترتیب حتی اگر منصوریان آبی‌ها را صاحب رتبه دوم لیگ کند، به سبب کنار رفتن تیمش از جام حذفی در مرحله یک‌چهارم نهایی (به دست تیم نفت تهران) موفق‌تر از مظلومی تلقی نخواهد شد. جوانگرایی‌های موثر او می‌تواند نقطه برتری کار او بر سلفش به حساب آید اما چون این فرآیند تا به حال جامی را نصیب آبی‌ها نکرده نمی‌توان آن را وسیله‌ای تلقی کرد که «منصوریان امسال» را بالاتر از «مظلومی پارسال» جلوه بدهد.

شاید هم از فصلی که با نوسان‌ها و شکست‌هایی بد برای استقلال و رفتنش تا اواخر جدول رده‌بندی شروع شد و علی منصور را تا مرز برکناری در هفته‌های پنجم و ششم لیگ برتر پیش برد، نباید توقعی بیش از این داشت و کسب سهمیه آسیایی در چنین فصلی به خودی خود یک موفقیت تلقی شود.