پپ - مورینیو؛ جدال از چشم افتاده‌ها!

ایران ورزشی: یادتان هست تابستان سال گذشته که چطور مشتاقانه منتظر آغاز نمایش بزرگ در کورس قهرمانی لیگ برتر بودیم و رجزخوانی‌های درون شهری میان پپ گواردیولا و ژوزه مورینیو در منچستر؟ در عوض آنچه نصیب‌مان شد، اوضاعی است که به نظر می‌رسد هر دو تیم شهر منچستر به اینکه تیم‌شان از جمع ۴ مدعی بالای جدول خارج نشود هم راضی هستند.

باخت ۲ بر یک هفته پیش من‌سیتی گواردیولا به چلسی عملاً کورسوی امید مرد اسپانیایی برای فتح لیگ برتر در اولین فصل مربیگری‌اش در جزیره را خاموش کرد و آنها را ۱۴ امتیاز از چلسی آنتونیو کونته در صدر جدول دور کرد. آن اتفاق یک روز پس از آنکه من‌یونایتد مورینیو برابر اورتون، یکی دیگر به تساوی‌های خانگی‌اش در این فصل اضافه کرد، رخ داد و تعداد آنها را به ۹ تساوی افزایش داد که این بیشترین تعداد تساوی‌ خانگی شیاطین سرخ در لیگ طی ۳۶ سال اخیر بوده است.

این اوضاع و احوال دو مربی است که تصور می‌شد کورس قهرمانی این فصل لیگ برتر میان تیم‌های آنها باشد. این احساس وجود دارد که هر دو آنها زمان بیشتری نیاز دارند تا جادوی خودشان را بسازند، چیزی که شاید یک ارزیابی منطقی هم باشد. البته کونته به چنین دوره گذاری در استمفوردبریج نیاز نداشته و خیلی سریع از تغییر تاکتیک بازی تیمش و استفاده از سیستم ۳-۴-۳ نتیجه گرفته است، سیستمی که به لطف آن آبی‌های لندن در آستانه کسب عنوان قهرمانی در لیگ قرار گرفته‌اند و برای فتح جام حذفی هم شانس دارند. این وضعیت اما سوالاتی ناخوشایند را برای رقبای او به وجود آورده است.

آیا وسواس بیش از اندازه گواردیولا برای ارائه بازی زیبا سبب شده است که از میزان عمل‌گرایانه بودن شیوه بازی او برای کسب امتیازات کاسته شود؟ چرا او نتوانسته راهی برای پایان دادن به معضل ضعف تزلزل آشکار خط دفاعی و دروازه‌بانی در سیتی پیدا کند، چیزی که باعث شده تیمش در ۹ بازی برابر شش تیم بالای جدول طی فصل جاری نتواند کلین‌شیت کند. بعضی از نمایش‌های سیتی در این فصل نفس را در سینه حبس کرده و بعضی از آنها هم افتضاح بوده است. با این وضعیت باید انتظار ولخرجی تابستانی در نیمه آبی شهر منچستر را داشت بخصوص در فاز دفاعی و جذب ستاره‌ای مانند لئوناردو بونوچی از یوونتوس در اولویت برنامه‌های مرد اسپانیایی است. فصل آینده شاید زمان واقعی برای ارزیابی عیار داعیه قهرمانی گواردیولا جهت فتح لیگ برتر و پی بردن به این موضوع باشد که آیا او هنوز هم نابغه‌ای در فوتبال هست یا نه؟

در مورد مورینیو هم آمارها می‌گویند که او کمی بهتر از لویی فان‌خال، مربی فصل گذشته شیاطین سرخ کار کرده است. ۲۰ بازی بدون شکست تیم او اگرچه آماری خوب اما همراه با ۱۰ تساوی بوده است که اولدترافورد را از «تئاتر رویاها» به تئاتر کابوس‌‌ها تبدیل کرده است. آمار‌ها می‌گویند که من‌یونایتد در این فصل لیگ برتر در بازی‌های خانگی‌اش حتی از هال سیتی، سوانسی و برنلی هم کمتر گل زده است. ماه دیگر لیگ برتر به پایان می‌رسد اما آیا کسی می‌تواند بهترین ترکیبی که من‌یونایتد در این فصل داشته را نام ببرد؟ درست است که آقای خاص جام اتحادیه را برده است و یونایتد هنوز هم شانس قهرمانی در لیگ برتر را برای کسب سهمیه لیگ قهرمانان فصل آینده دارد اما راهی که پیش روی تیم او قرار دارد آسان نیست چون شش بازی از ۹ بازی باقیمانده شیاطین سرخ در لیگ برتر خارج از خانه هستند و سه تای آنها در خانه من‌سیتی، آرسنال و تاتنهام.

شایعاتی هست مبنی براینکه مورینیو می‌خواهد آنتوان گریزمان را از اتلتیکومادرید یا حتی نیمار را از بارسلونا بخرد اما برای جذب بازیکنانی در این طراز، من‌یونایتد قطعاً باید در لیگ قهرمانان فصل آینده حضور داشته باشد و گرنه شانسی برای جذب آنها نخواهد داشت. مورینیو این فصل امید فراوانی به درخشش بازیکنانی مانند مخیتاریان و پوگبا داشت اما جز زلاتان ابراهیموویچ و تا حدودی هم آندر هررا و اریک بیلی نمی‌توان بازیکن دیگری را نام برد که در این فصل ثبات داشته باشد.

در حالی که حتی متعصب‌ترین هواداران منچسترسیتی هم اعتراف می‌کنند این فصل برای تیم‌شان توام با ناکامی بوده است - بخصوص در قیاس با هفته‌های اول که شروع خوبی داشتند - بردن جام حذفی می‌تواند از تلخی ناکامی در فتح لیگ بکاهد. به همین شیوه برای هواداران یونایتد هم فتح لیگ اروپا می‌تواند آن چیزی باشد که ناکامی‌شان در لیگ برتر را جبران می‌کند. با همه اینها بیراه نیست اگر بگوییم که مبارزه سیتی پپ علیه یونایتد مورینیو از یک جنگ بزرگ در کورس قهرمانی به یک مشاجره محلی تبدیل شده است. باید اعتراف کرد که کورس واقعی قهرمانی در لندن است جایی که در هشت هفته باقیمانده تنها تاتنهام برای متوقف کردن چلسی از اتفاقی اجتناب‌ناپذیر شانس دارد.