لیگ حرفه‌ای با شرکت بدهکاران بزرگ
لیگلیگ شانزدهم آخرین نفس‌ها را می‌زند و به زودی سوت پایان این فصل هم به صدا در خواهد آمد. شانزدهم آخرین نفس‌ها را می‌زند و به زودی سوت پایان این فصل هم به صدا در خواهد آمد.
ایران ورزشی: لیگ شانزدهم آخرین نفس‌ها را می‌زند و به زودی سوت پایان این فصل هم به صدا در خواهد آمد. از آن سو تا مشخص شدن چهره تیم‌های راه یافته از لیگ یک به لیگ برتر نیز فاصله‌ای باقی نمانده و همین روزها صعودکننده‌ها از لیگ یک به لیگ برتر هم معرفی خواهند شد. لیگ برتر در حالی پایان شانزدهمین سال فعالیت خود را تجربه می‌کند که هنوز بسیاری از تیم‌ها واجد شرایط حضور در سطح اول فوتبال ایران نیستند و اگر همان معیارهایی که در لیگ‌های معتبر فوتبال اروپا برای فعالیت و تیمداری وجود دارد، اینجا نیز به اجرا گذشته شود بسیاری از باشگاه‌ها باید عطای کار در سطح اول فوتبال ایران را به لقایش بسپارند.
باشگاه‌هایی که فقط در ظاهر به یک باشگاه حرفه‌ای می‌مانند اما در عمل هیچ نشانی از حرفه‌ای بودن ندارند. حتی استقلال و پرسپولیس که انبوهی از هواداران را پشت و حامی خود می‌بینند به واقع فاصله زیادی تا حرفه‌ای شدن دارند. همین دیروز سایت باشگاه استقلال سامانه‌ای در اختیار هوادارانش قرار داد تا آبی دلان همچون سرخ دوستان به کمک تیم خود بشتابند. این وضعیت نشان می‌دهد که باشگاه استقلال با وجود بودجه‌هایی که وزیر سابق و نماینده تام‌الاختیارش در امور سرخابی‌ها (امیررضا خادم) وعده می‌دادند همچنان در مشکلات مالی غوطه‌ور است و اساسا مشخص نیست که آن مبالغی که بارها گفته شد در اختیار این باشگاه قرار گرفته چرا کفاف تیمداری را نداده است.
شاید مدیران این دو باشگاه بخصوص استقلالی‌ها بدهی‌های پیشین را وسط بکشند اما در این باب نیز اطلاعات موثقی درباره اینکه چه مبالغی به بدهکاران داده شده ارائه نمی‌شود. محرومیت استقلال از سوی فیفا و خطری که به واسطه بدهی به ژوزه پرسپولیس را تهدید می‌کند، مهر تاییدی است به تمام بی‌توجهی‌های مدیران این دو باشگاه به بخش مارکتینگ و درآمدزایی؛ اصلی انکارناپذیر که در سیستم دولتی باشگاه‌های بزرگ به شوخی و مضحکه گرفته شده است.
نقص‌ها البته فقط در بخش‌های اقتصادی دو باشگاه نیست و ابهام‌ها را تنها نباید در این موارد جست و جو کرد. این دو باشگاه هنوز ورزشگاه اختصاصی ندارند و اجاره نشین ورزشگاه آزادی هستند در حالی که عمر آنها به حدی بوده که توقع داشته باشیم طی این دوران صاحب ورزشگاهی مجزا و اختصاصی باشند. شگفت‌آور است استقلال و پرسپولیس با همین اوصاف مهم‌ترین باشگاه‌های لیگ حرفه‌ای محسوب می‌شوند و هیچ اراده‌ای هم برای تغییر ساختارهای غلط شکل گرفته در این دو باشگاه نیز وجود نداشته است.
در عین حال وضعیت برخی تیم‌های صنعتی هم تعریفی ندارد و چه بسا بدتر از سرخابی‌ها باشد. باشگاه تراکتورسازی با آن همه بودجه‌هایی که صرف امورش شده تا جایی پسرفت داشته که به دلیل پرداخت نشدن بدهی‌هایش از سوی فیفا محروم می‌شود. آیا اگر تراکتورسازی عضو لیگ‌های معتبر اروپایی بود اساسا با این وضعیت بغرنج به آنها اجازه تیمداری داده می‌شد؟ استقلال خوزستان که فصل پیش اولین نماینده آسیایی ایران لقب گرفت چطور؟ تیمی که تا گردن در مشکلات مالی فرو رفته و اساسا مشخص نیست که چه منبع درآمدی دارد و چرا بازیکنان ماه‌ها است حقوقی دریافت نکرده‌اند. آیا به چنین باشگاه‌های بی‌انضباط و مدیران بی‌خیالی اجازه فعالیت در لیگ‌های حرفه‌ای داده می‌شود؟
وضعیت در تیم‌های پیکان و سایپا نیز بهتر از دیگر تیم‌ها نیست. این دو باشگاه نیز با وجود صرف میلیاردها تومان در هر فصل هنوز نمی‌دانند که متعلق به چه استانی هستند و باید کجا به میزبانی میهمان‌های خود بروند. سایپا گاهی به کرج منتقل می‌شود، گاهی در تهران میزبانی می‌کند و گاهی صحبت از حضورش در شهرستان‌ها می‌شود. درباره پیکان نیز بارها چنین خبرهایی شنیده‌ایم. آیا این اوج بی‌هویتی یک تیم نیست که با وجود سال‌ها فعالیت در لیگ حرفه‌ای هنوز تصمیم قطعی درباره محل میزبانی خود نگرفته است؟ و آیا در فوتبال اروپا به چنین باشگاه‌هایی اجازه حضور در لیگ حرفه‌ای داده می‌شود؟
حال تصور کنید به زودی تیم‌هایی همچون ملوان یا سپیدرود رشت و حتی گل‌گهر سیرجان قرار است گام به لیگ برتر بگذارند. آیا به این باشگاه‌ها اعتبار و ضمانت لازم را برای حضور در سطح اول فوتبال ایران داده‌اند یا اینکه به محض صعود این تیم‌ها باز هم شاهد ناتوانی آنها در پرداخت حقوق بازیکنانشان خواهیم بود؛ اینکه ملوان مانند تمام دوران فعالیتش بودجه کافی در اختیار ندارد، یا بازیکنان سپیدرود به نان شب‌شان محتاجند یا اینکه گل‌گهری‌ها واجد شرایط میزبانی نبوده‌اند.
متولیان راه‌اندازی لیگ حرفه‌ای فوتبال ایران هیچ اراده و انگیزه‌ای برای ممانعت با ورود تیم‌هایی که از نظر بنیه اقتصادی شرایط مطلوبی نداشته‌اند، ندارند و اغلب موافقت آنها با حضور این قبیل تیم‌ها جنبه غیرفوتبالی و سفارشی داشته و آنها نیز برای اینکه دل کسی نرنجد با حضور تیم‌های فاقد امکانات موافقت کرده‌اند اما تا کی می‌توان به این وضعیت ادامه داد؟ راس تا پایین تیم‌هایی که در لیگ برتر فوتبال ایران حضور داشتند، در فصلی که گذشت با مشکلات مالی مواجه بودند و اکنون نیز قرار است تیم‌هایی به لیگ برتر راه یابند که احتمالا فصل آتی در ردیف مشکل‌دارترین تیم‌های لیگ برتر قرار خواهند داشت و چه بسا خیلی زود با لیگ برتر وداع گویند.
ارسال نظر