جام، پاداش تحول سرخ

ایران ورزشی: منتظرش بودیم. قهرمانی زودهنگام پرسپولیس در لیگ برتر همان اتفاقی بود که از مدتها قبل قابل پیش‌بینی بود. اتفاقی که اگرچه تقریبا از نیم‌فصل و بعد از بردهای متوالی پرسپولیس و جدا شدن از رقابت مدعیان جدول با یک حاشیه امنیت امتیازی بالا محتمل به نظر می‌رسید اما شاید در یک خوشبینی مفرط باید نشانه‌های آن را در ابتدای فصل و تابستان داغ رویت کرد. جایی که برانکو ایوانکوویچ در مسیر تیم‌سازی‌اش برای فصل پیش رو همان تدبیری را به کار بست که انتظار می‌رفت و معادلات فوتبال حکم می‌کرد.

او آگاهانه ساختار دفاعی تیمش را کاملا دگرگون کرد و با یک انقلاب سرخ همه عناصر خط دفاعی را تغییر داد. برانکو که بعد از یک فصل پر فراز و نشیب و لبالب از اوج و فرودهای فراوان در آخرین قدم‌ها و ثانیه‌ها رقابت داغ بر سر جام قهرمانی را به استقلال خوزستان واگذار کرده بود، بیش از آنکه این ناکامی تلخ را به حساب قدرت و کیفیت رقیب بگذارد، پای ساختار بی در و پیکر دفاعی‌اش گذاشت که با آنها تن به قمار بزرگی داد که انتهایش تنها باخت بود. مجموعه پراشتباه و ویران کننده‌ای که بزرگترین سکته پرسپولیس در مسیر قهرمانی بودند و هر آنچه که برانکو و تیمش درو کردند را یک تنه بر باد دادند تا دریغ و حسرت فرجام پرسپولیس در فصل گذشته باشد. تیمی که جام را نه به رقبا بلکه به این مجموعه نابودکننده باخت.

از همین رو برانکو فصل جدید را با یک انقلاب سرخ آغاز کرد و تمامی عناصر ۴+۱ گانه زنجیره دفاعی تیمش را تغییر داد و از درون دروازه تا خط دفاع چهارنفره را زیر و رو کرد. اتفاقی که به نوعی مهمترین تفاوت پرسپولیس با تیم ناکام فصل گذشته بود و همین تفاوت سنگ بنای قهرمانی را پایه ریزی کرد.

برانکو از مجموعه فصل پیش تنها یک نفر یعنی محمد انصاری را نگه داشت و کنایه آمیز اینکه برای زدودن آثار ویرانه خط دفاعی فصل گذشته، پست انصاری را هم تغییر داد تا هیچ اثری از بنای مخروبه فصل پیش باقی نماند و بقیه اجزای خط دفاعی را با نفرات تازه وارد و البته مطمئن تعویض کرد. او آگاهانه بیشترین و بهترین خریدهایش را در زنجیره تدافعی انجام داد تا همه چیز را از نو بسازد. نتیجه این رویکرد، استحکام حیرت‌انگیز خط دفاعی پرسپولیس بود؛ مجموعه‌ای که یک نیم‌فصل را با آمار رشک برانگیز و فوق‌العاده 5 گل خورده پشت سر گذاشت تا صاحب رکوردی بی بدیل شود.

همین استحکام و صلابت بی نظیر پرسپولیس را بدل به تیم متفاوتی کرد که برای برد و پیروزی در هر بازی نیازی به جان کندن نداشت و راحت‌تر از حد تصور رقبا را از سر راه برمی‌داشت. استحکامی که پرسپولیس را از زدن گل‌های فراوان در هر بازی و به توپ بستن دروازه حریفان بی نیاز می‌کرد و همین نگره سبب شد تا پرسپولیس از تیم پرشور و پرهیاهوی فصل گذشته فاصله گرفته و بدل به یک تیم اقتصادی شود. تیمی که برخلاف فصل گذشته رقبا را زیر تازیانه حملات خود نمی‌گرفت و برتری با حداقل اختلاف را هدف نهایی و غایی می‌دانست. تیمی که کمتر حمله می‌کرد اما فکورتر، منطقی‌تر و نتیجه‌گراتر بود و به جای آب و آتش زدن با حساب و کتاب جلو می‌رفت. نتیجه چنین تفکری فاصله گرفتن از تیم پرشور و هیجان انگیز فصل گذشته بود که کمتر تماشاگری را سر ذوق می‌آورد اما در نهایت با آرامش کم نظیری گام به گام جلو رفت و در پایان جام را در آغوش کشید. آنچه کمترین پاداش برای تیم بابرنامه، منظم و منطقی و باکیفیت برانکو ایوانکوویچ بود؛ پاداشی که پرسپولیس بی تردید استحقاقش را داشت.