کبریت زیر آبرو

آی اسپورت: چندساعتی از مرگ هادی نوروزی نگذشته بود که تصویری از هادی دست به دست می‌شد، آن تصویر، آن عکسِ هادی و بچه‌هایش در زمین مسابقه نـبود که تیتر زده شده بود «پرسپولیس هادی نداره»، آن تصویر، آن عکسی هم نبود که هانی دنبال هادی می‌دوید و زیرش نوشته شده بود «دیگه هرچقدر بدویی به بابایی نمیرسی»، آن تصویر حتی آن عکسی هم نبود که هانا روی سینه هادی خوابیده بود و زیرش نوشته شده بود «آخرین عکس هادی با هانا». تصویری که دست به دست‌مان شده بود تصویری بود از گور؛ که سرِ هادی بیرون از کفن مانده بود و در گور گذاشته میشد. تصویری از بی‌فرهنگیمان بود، از بی حیایی‌هایمان. هنوز چند هفته‌ای نگذشته بود؛ به چهلم نرسیده بودیم که تصویری از نامه‌ای باز دست به دست می‌شد؛ دروغ پراکنی و اتهام های بی اساس به هادی نوروزی، باشد عیبی ندارد. این سال‌ها بی شرمی زیاد دیده‌ایم،بسیار شنیده‌ایم. حالا که قهرمانی پرسپولیس به هر سمت و سویی پرتاب می‌شود بخشی از این قهرمانی متعلق به مادری است که با هانی و هانا سر می‌کند و روزگازِ بی وفا را طوری برایشان زیبا تعریف می‌کند تا از پدرشان یک قهرمان واکاوی کنند، پدری که یک تنه پدر همه تیم‌ها را در می آورد، پدری که همیشه یکی از بهترین‌ها بود، پدری که حتی دوست داشتنی‌ترین کاپیتان تاریخ بود. مساله اینجاست این رویای بچه‌هایی است که دیگر چیزی به اتمامش نمانده است، جامی که با دست لمس شود آخرین دینی است که به یادگارهای هادی ادا خواهد شد. و به زودی زندگی هانی و هانا پوست می اندازد و قدم برمی‌دارند به سوی واقعیت، به زندگی بی پدر، به اتمامِ رویا و دل کندن از تهران و زندگی در کپورچال، و به خاطراتی که از ما مردم خواهند شنید. پرسپولیس دینش را ادا کرد و مانده دینی که از این پس هواداران به یادگارهای هادی خواهند داشت، دیگر دست خودمان است که چه تصاویری را دست به دست کنیم و چه خاطراتی را به گوششان برسانیم.

آتش گرفتن پرچم پرسپولیس در تبریز یکی از اتفاق هایی است که یک نقطه در قلب شد و یک نقطه بر ذهن. این اتفاق متعلق به چه کسی است؟ به نام شخصی گذاشته می‌شود؟ یا بنامِ تیمی. هرچه که باشد پای هوادارانِ تراکتور به میان آمده بود. آتش زدن پرچم اتفاقی نیست که به این آسانی فراموش شود، کسی حق هم ندارد این فاجعه را فراموش کند و از آن بگذرد. یکی دو روزی منتظر ماندیم مکاتبه‌هایی انجام شود، بیانیه‌ای داده شود، عذرخواهی و ندامتی شنیده شود. اما هرچه صبر کردم خبری نشد. شاید این فاجعه در میانِ قهرمانی سرخپوشان گم که نه، کمرنگ شده باشد. پرچمِ پرسپولیس آتش گرفت و خبری از هیاهوی اسطوره‌ها نشد؛ خبری از دخالت فدراسیون، عذرخواهی سازمان، و حتی غلط کردم مسوولان تبریزی هم نشد. هیچ خبری نشد. که اگر از همان ابتدا وقتی که واژه خلیج عربی از دهانِ عده‌ای خارج می‌شد بر دهان‌شان زده می‌شد، امروز کسی به خودش اجازه نمی‌داد کبریت بگیرد زیر پرچم پرسپولیس. اشتباه از سهل انگاری فدراسیون، سازمان لیگ و حتی وزیر ورزش بود که چنین عملِ زشتی بدونِ هیچ واکنشی انجام شده است. آن روزها وقتی که نماینده‌های تبریز و آذربایجان بیانیه پشتِ بیانیه میدادند و سخن از مظلوم نمایی و کم لطفی به تیم‌های تبریزی می‌نوشتند و آسمان را به زمین می‌دوختند، باید همان موقع پاسخی قاطعانه داده می‌شد. روزی که به کریم باقری بی‌حرمتی شد باید برخورد می‌شد؛ چه رسد هتاکی به یک مرده -هادی نوروزی- و آتش زدن پرچم پرسپولیس. گویی دیگر خط قرمزی در تبریز نمانده که رعایت شود. از رانتِ سربازی استفاده می‌کنند، به مرده ها رحم نمی‌کنند؛ پرچم آتش می‌زنند؛ خلیج عربی سر می‌دهند و... بخدا خجالت دارد. اگر جلوی این ناهنجاری گرفته نشود بی تردید باب می‌شود. کسر امتیاز برای فصل جدید؛ پنج بازی بدونِ تماشاگر، محرومیت از گرفتنِ سرباز، می‌تواند فقط بخشی از جریمه‌شان باشد تا جلوی این بی‌فرهنگی گرفته شود و خدای نکرده این رفتارهای زشت به دیگر شهرستان‌ها سرایت نکند.