نه الاهلی، نه استقلال؛ جباری در پایان راه

ایران ورزشی: «از نفس افتاده» شاید بهترین تعبیر برای این روزهای او باشد. ستاره‌ای که سال‌های سال در میانه میدان جولان می‌داد و پاس‌های خط‌کشی شده‌اش الهام بخش تیم‌هایش بودند؛ از استقلال گرفته تا الاهلی.

ستاره‌ای که فوتبال را با ذهن زیبا بازی می‌کرد و برای ضربه به توپ از سلول‌های خاکستری‌اش کمک می‌گرفت. مهندسی که همان اندازه که در خلوتش کتاب‌های شعر را شخم می‌زد، در مستطیل سبز نیز با توپ ردیف و قافیه را به هم می‌دوخت؛ همان اندازه شاعرانه و زیبا.

مردی که ساق‌های کریستالی بزرگترین دشمن او در فوتبال بودند و او را از رسیدن به قله‌های دست نیافتنی باز داشتند. حسرت بازی در جام جهانی و جام ملت‌های آسیا و البته توپ زدن در قاره سبز را همین ساق‌ها به دل او گذاشتند تا شماره ۸ آبی هنرش را خرج دشداشه پوش‌های حاشیه خلیج فارس کند. آنها که حاضر بودند کرور کرور دینار نفتی به پایش بریزند تا مجتبی شعر فوتبال را روی زمین‌های مخملی‌شان بسراید.

حالا و پس از چند فصل طنازی در لیگ قطر، به نظر مجتبی جباری به پایان خط رسیده. مردی که دیگر از پاس‌های اتوکشیده‌اش خبری نیست و بیشتر از اینکه در مستطیل سبز به چشم بیاید، روی نیمکت و سکوهای الاهلی رویت شده. جباری در این فصل، بدترین آمار خود را در لیگ ستارگان قطر ثبت کرده؛ قریب به 500 دقیقه بازی بدون هیچ تاثیر خاصی. نه گل و نه پاس گل. آنچه تخصص جباری بود اما در یک فصل نکبتی، از یاد شماره 8 رفته.

حالا و بعد از یک فصل سیاه بعید به نظر می‌رسد که شماره ۸ جایی در فوتبال قطر داشته باشد. آمار او در این فصل به اندازه‌ای ضعیف و نومیدکننده بوده که عرب‌های بی حوصله در خروج را به او نشان دهند. به ویژه که آنها برخلاف همه هیچ‌وقت برای خاطرات خوب گذشته تره هم خرد نمی‌کنند و میزان برای آنها حال افراد است.

با خروج احتمالی مجتبی از قطر او چاره‌ای به جز بازگشت به وطن ندارد و مثل همیشه استقلال اولین و اصلی‌ترین گزینه اوست. تیم سابق شماره 8 که خاطرات شیرینی را از تردستی‌های مجتبی در میانه میدان به یاد دارد. تیمی که تا زمانی که جباری با شماره 8 در میانه میدانش جولان می‌داد، حریف نداشت و جام‌ها را یکی یکی درو می‌کرد.

استقلال بی تردید بهترین مقصد برای جباری محسوب می‌شود به ویژه اینکه او می‌تواند ضمن تجدید خاطرات شیرین گذشته در واپسین روزهای فوتبالش با پیراهن تیم محبوبش از فوتبال خداحافظی کرده و کفش‌ها را بیاویزد. یک سناریوی فوق‌العاده برای مجتبی. اگرچه به نظر می‌رسد کارگردان این روزهای استقلال هیچ علاقه‌ای به این سناریو نداشته باشد تا آن را روی پرده ببرد.

علیرضا منصوریان بعد از استحاله در نیم‌فصل دوم لیگ با جوان‌هایش دیگر به ستاره‌های کهنه‌ای مثل جباری فکر نمی‌کند. چه آنکه با طراوت و انرژی همین جوان‌ها از فرش به عرش رسید و بدیهی است که برای فصل آینده آنها در اولویت باشند.

از سوی دیگر استقلال مدل منصوریان، به اندازه کافی هافبک میانی دارد و موجودی آبی‌ها در این منطقه کاملا پر و پیمان است. در کنار ستاره‌هایی مثل امید ابراهیمی و فرشید اسماعیلی، منصوریان در تابستان سرور جباروف ازبکی را هم به ترکیب خود اضافه خواهد کرد؛ همان ستاره‌ای که قرار بود در نیم‌فصل به جمع آبی‌ها اضافه شود اما محرومیت از پنجره نقل و انتقال زمستانی، راه ستاره ازبکی را به سمت اصفهان کج کرد. ستاره‌ای که حالا با درخشش در تیم کرانچار کیفیت بالای خود را نشان داده تا فرش قرمز آبی‌ها از حالا زیر پایش پهن شود.
با بازگشت احتمالی جباروف ظرفیت میانه میدان استقلال تکمیل است و دیگر جایی برای جباری نخواهد بود. به ویژه اینکه آمار نومیدکننده این فصل او در قطر هیچ شوقی برای جذبش در دل منصوریان ایجاد نخواهد کرد.

بدین ترتیب جباری برای بازگشت به لیگ برتر احتمالا باید روی گزینه‌های دیگری فکر کند. گزینه‌هایی نه چندان هیجان انگیز نظیر نفت یا سایپا. تیم‌هایی که برای جباری یک عقبگرد کامل محسوب می‌شوند و او نمی‌خواهد در روزهای آخر فوتبالش در سکوت و انزوا کفش‌ها را بیاویزد.

در چنین شرایطی شاید بهترین انتخاب برای جباری خداحافظی ناگهانی از فوتبال باشد. همان مسیری که رضا عنایتی، آرش برهانی و هادی عقیلی سایر ستاره‌های هم نسل جباری در روزهای اخیر رفتند و به نظر می‌رسد که جباری نیز دنباله رو آنها باشد؛ یک خداحافظی تلخ و غافلگیرکننده.

او که سال‌های سال در مستطیل سبز با حرکاتش همه را غافلگیر می‌کرد، حالا مهم‌ترین غافلگیری دوران فوتبالش را برای صحنه آخر گذاشته؛ مردی که می‌خواهد حالا آخرین غافلگیری زندگی‌اش را رو کند.