ستاره های ساحلی

ایران ورزشی: هنوز رقابت‌های جام جهانی ساحلی در باهاما به صورت رسمی شروع نشده بود که «فیفا» از ایران در کنار ایتالیا به‌عنوان یکی از تیم‌های شگفتی‌ساز این دوره از رقابت‌ها یاد کرد؛ مرجع جهانی فوتبال اگرچه از همان ابتدا بخت اصلی قهرمانی را برزيل دانسته بود، ولی گفته بود نباید از تیم ایران و البته ایتالیا غافل شد. گذر زمان و عبور از مرحله گروهی و شروع رقابت‌های حذفی در جام جهانی ساحلی بود که مشخص کرد فیفا در پیش‌بینی‌هایش اشتباه نکرده است؛ ملی‌پوشان ساحلی کشورمان که برای هفتمین‌بار پا به رقابت‌های جام جهانی گذاشته بودند این دوره مصمم بودند هر طور شده طلسم ناکامی‌هایشان را بشکنند؛ در دو دوره قبلی یعنی در جام‌های جهانی ٢٠١٣ و ٢٠١٥ ایران از گروهش صعود کرد، ولی هر بار در همان ایستگاه یک چهارم نهایی متوقف شد. «این دوره هدفمان رسیدن به جمع چهار تیم پایانی است»؛ جمله‌ای مشترک که محمد احمدزاده کاپیتان تیم ملی فوتبال ساحلی کشورمان به سایت «فیفا» گفت و پیمان حسینی هم به «شرق».

انتقام از لاجوردی‌ها

شاید اگر کمی بخت با ایران یار بود این تیم می‌توانست شگفتی‌اش را کامل کند و در همین دوره از رقابت‌ها طعم حضور در فینال را بچشد، ولی ضربات بی‌رحم پنالتی مانع از انجام چنین کاری شد. شکست ٣ بر ٢ مقابل تاهیتی در نیمه‌نهایی رأی به این داد که شاگردان میرشمسی در دیدار رده‌بندی به مصاف ایتالیا بروند؛ ایتالیا تیمی بود که دوره قبلی این رقابت‌ها هم به‌عنوان چهارمی رسیده بود و با شکست مقابل برزیل در نیمه‌نهایی دوباره به دیدار رده‌بندی رسید. لاجوردی‌پوشان پیش از این در جام جهانی دوبار با ایران بازی کرده بودند که هر دو را با برد پشت سر گذاشته بودند؛ یکی در دوره‌های گذشته بود که با وجود تساوی در وقت‌های قانونی، در وقت‌های اضافی بازی را بردند و یکی هم دیدار مرحله گروهی همین دوره از رقابت‌ها. نکته قابل توجه اینکه هر دو تیم ایران و ایتالیا که در رده‌بندی جام جهانی فوتبال ساحلی باهم دیدار کردند؛ در گروه D این دوره از بازی‌ها با یکدیگر مصاف داده بودند که در آن بازی ابتدا ملی‌پوشان کشورمان ٣ بر یک پیش افتادند ولی در نهایت بازی را با نتیجه ٥ بر ٤ واگذار کردند. شاید در ظاهر هم که شده بازیکنان تیم ملی می‌گفتند به فکر انتقام جویی از ایتالیایی‌ها نیستند ولی در پس ذهنشان حاضر نبودند به رقیب اروپایی شان برای سومین بار در جام جهانی قافیه را ببازند. این موضوع با درخشش خیره‌کننده ملی‌پوشان ایرانی در دیدار رده‌بندی همراه شد تا بالاخره شاگردان میرشمسی با نتیجه ٥ بر ٣ برنده دیدار رده‌بندی شوند؛ ايران با درخشش تک‌تک ملی‌پوشان، به‌عنوان سومی جام جهانی رسید.

رکوردشکنی در دنیا

سوم شدن ملی‌پوشان کشورمان در جام جهانی نشان از رشد بی وقفه فوتبال ساحلی داشت؛ ایران یکی از منظم‌ترین لیگ‌های فوتبال ساحلی را دارد و این لیگ در همه سطوح و از همه مهم‌تر در بخش زنان هم در حال پیگیری است. سیر صعودی فوتبال ساحلی را باید از پنج سال قبل به این طرف دانست که ملی‌پوشان کشورمان با منجسم‌تر کردن تمریناتشان موفقیت‌های مهمی در بازی‌های کنفدراسیون‌ها به دست آوردند. به این موارد باید دو صعود از مرحله گروهی در جام‌های جهانی قبلی هم اضافه شود. اوج کارشان هم که به همین رقابت‌های باهاما برگشت که توانستند با ایستادن روی سکوی سومی این بازی‌ها، بهترین «نتیجه تاریخ» فوتبال ساحلی ایران در جام جهانی را رقم بزنند. از آن مهم‌تر اینکه ایران اولین تیم آسیایی تاریخ فوتبال ساحلی است که توانسته به ‌عنوان سومی برسد. قهرمانی در آسیا نشان از فراتر بودن سطح فوتبال ساحلی ایران از آسیا بود و حالا خود آسیایی‌ها هم خوشحال‌اند که بالاخره تیمی از این قاره توانسته روی سکوی جام جهانی برود.

هجومی مثل یوزها

فارغ از اینکه محمد احمدزاده به‌عنوان بهترین بازیکن جام جهانی و سومین گلزن این دوره از رقابت‌ها معرفی شد؛ و البته فارغ از اینکه پیمان حسینی به‌عنوان بهترین دروازه‌بان جام جهانی معرفی شد، یک عنوان دیگر هم وجود دارد که بررسی کردن آن حال فوتبال‌دوستان ایرانی را خوش می‌کند! ماجرا از این قرار است که ایران تهاجمی‌ترین تیم جام جهانی ٢٠١٧ بود؛ آن‌هم در حضور تیم تکنیکی و خطرناکی مثل برزیل! برزیلی‌ها در این دوره اگرچه با زدن ٣٣ گل بهترین خط حمله را به خودشان اختصاص داده‌اند ولی در مقابل بازی هجومی ایرانی‌ها حسابی کم آوردند. ایران در مجموع بازی‌هایش در جام جهانی ٣٠٤ ضربه به سمت دروازه رقبا زد! آن‌هم درحالی‌که میانگین زدن ضربه در این تورنمنت ١٨٥ ضربه بوده است. به هر حال نکته تقریبا منفی این آمار این است که از ٣٠٤ ضربه روانه شده به سمت دروازه رقبا فقط ٢١ گل به دست آمده است. ٦٥ توپ ایرانی‌ها بلوکه شده، ٧٩ تا را دروازه‌بان دفع کرده و ١٣٩ ضربه هم بیرون از چارچوب بوده است.

برزیل برگشت

این جام جهانی به غیر از معرفی ایران به‌عنوان یکی از «غول‌های ساحلی» دنیا، یک اتفاق دیگر را هم در خود جا داد؛ بازگرداندن برزیل به روزهای خوشش! برزیلی‌ها که در ٩ دوره قبلی این رقابت‌ها با چهار قهرمانی، حسابی آقایی می‌کردند به ناگاه با افت شدیدی روبه‌رو شدند؛ به طوری که در هفت سال گذشته دستشان به جام قهرمانی نرسید. اما این‌بار سناریو برای آنها متفاوت بود چون از همان روز نخست جوری بازی می‌کردند که به غیر از قهرمانی گویی چیزی آنها را راضی نمی‌کند. «سلسائو» (لقب برزیلی‌ها) در این دوره با زدن ٣٣ گل بهترین خط حمله را به خودشان اختصاص دادند، شاید اوج قدرت‌نمایی آنها در بازی فینال و تقابل با تاهیتی بود! برزیل در فینال با نتیجه ٦ بر صفر از سد تاهیتی گذشت و تاج‌گذاری کرد؛ آن‌هم برای پنجمین بار در جام جهانی. نکته قابل توجه اینکه تیم ملی فوتبال ساحلی برزیل، درست مثل تیم فوتبال چمنی برزیل پرافتخارترین تیم‌ حاضر در جام جهانی است؛ هرکدام با پنج قهرمانی، پنج ستاره شده‌اند.

توپ و دستکش طلا برای ایرانی‌ها

ملی‌پوشان ایرانی علاوه بر کسب عنوان سوم رقابت‌ها در کسب جوایز انفرادی هم غوغا کردند. دو جایزه ارزشمند این مسابقات به بازیکنان ایران رسید. «محمد احمدزاده»، کاپیتان تیم ملی فوتبال ساحلی ایران به‌عنوان با ارزش‌ترین بازیکن این دوره از رقابت‌ها معرفی شد و توپ طلای جام جهانی فوتبال را از آن خود کرد. این توپ طلا تنها جایزه احمدزاده نبود. جایزه سومین آقای گل جام جهانی ٢٠١٧ نیز به کاپیتان ایران رسید. او با زدن ٩ گل به این عنوان ارزشمند دست پیدا کرد. درخشش فوق العاده «پیمان حسینی»، دروازه‌بان ایران هم باعث شد تا عنوان برترین دروازه‌بان به او برسد و دستکش طلا به حسینی اهدا شد.