کلاه بزرگی که سر باشگاه‌ها می‌رود

ایران ورزشی: دلیل اصرار باشگاه استقلال به عقد قرارداد ۵ ساله با امید نورافکن در آستانه سفر این بازیکن به جام جهانی فوتبال جوانان، احتمال رسیدن پیشنهاد تیم‌های اروپایی به این بازیکن است. باشگاه استقلال می‌کوشید با بازیکنی که تا همین ۳ ماه پیش کمترین توجهی از سوی کادر فنی‌اش به او نمی‌شد قرارداد بلندمدت منعقد کند تا اگر این ستاره جوان در جام جهانی جوانان درخشید - که احتمالش کم نیست - و مورد توجه تیم‌های اروپایی قرار گرفت به لحاظ مالی مبلغی عاید استقلالی‌ها شود. باشگاه استقلال اما باید پیش‌تر فکر چنین روزی را می‌کرد و با بازیکنش قراردادی به امضا می‌رساند که اکنون نگران جدایی‌اش نباشد. امید نورافکن در شرایطی راهی جام جهانی شده که قراردادی با استقلال ندارد و اگر پیشنهادی به دستش برسد، بی‌آنکه مبلغی به باشگاه استقلال پرداخت کند، به تیم‌ جدید ملحق خواهد شد.

بی‌توجهی به قرارداد بلندمدت با بازیکنان مستعد، بخصوص آنها که در تیم‌های ملی پایه ایران نیز سابقه فعالیت دارند، تنها معطوف به باشگاه استقلال نیست و می‌بینیم که دیگر باشگاه‌ها نیز از این سستی‌ها ضررهای بزرگی دیده‌اند. نمونه‌اش رضا شکاری که برای جدایی از باشگاه ذوب‌آهن کشمکش‌های بسیاری داشت و در نهایت این تیم را با کمترین پرداختی ممکن ترک کرد. شاید اگر باشگاه ریشه‌دار و قدیمی ذوب‌آهن نیز در عقد قرارداد با شکاری دقت می‌کرد اکنون از کنار انتقال این بازیکن به روستوف مبلغ قابل توجهی عایدش می‌شد اما خیال راحت مدیران این باشگاه از بودجه‌های سالانه که عموما از سوی مجموعه ذوب‌آهن تامین می‌شود آنها را نسبت به بستن قراردادهای بلندمدت بی‌توجه و بی‌خیال کرده است.

شاید اگر باشگاه‌های فوتبال در ایران به صورت خصوصی اداره می‌شدند هیچ یک از مدیران به راحتی با بازیکنان جوان و مستعد خود قرارداد نمی‌بستند و ضمانت لازم را از آنها می‌گرفتند تا از کنار صادرات احتمالی به دیگر باشگاه‌ها بخشی از بودجه‌ باشگاه خود را تامین کنند.

سال‌ها پیش نیز باشگاه سپاهان به سبب همین سهل‌انگاری لطمه بزرگی خورد. شاید اگر مدیران باشگاه سپاهان قرارداد بلندمدت با سردار آزمون منعقد می‌کردند هیچ‌گاه این بازیکن بدون پرداخت حق انتقال راهی تیم روبین کازان نمی‌شد. آن روزها که سردار آزمون در تیم جوانان ایران می‌درخشید و مربیان و مدیران این باشگاه هیچ توجهی به سیر صعودی این بازیکن در ترکیب تیم جوانان و گل‌های بیشمارش نداشتند، بازیکن‌یاب‌های تیم‌های روسی به خوبی استعداد نهفته در این بازیکن را رصد کردند و این بازیکن را در اختیار خود درآوردند.

به جای روبین کازان که مبلغ‌های قابل توجهی بابت صدور رضایتنامه این بازیکن برای رفتن به دیگر تیم‌ها طلب می‌کرد، باید باشگاه سپاهان اصفهان از این انتقال‌ها سود می‌برد اما مدیران این باشگاه هرگز آینده‌نگری مناسبی در قبال استعداد خود نداشتند. از این نمونه‌ها در فوتبال ایران کم نبوده و نیستند و مادامی که مدیران باشگاه‌ها اهمیتی برای قراردادهای بلندمدت قایل نباشند در روی همین پاشنه می‌چرخد.

عصر دیروز تیم جوانان ایران در حالی راهی رقابت‌های جام جهانی شد که مشخص نیست از میان استعدادهای درخشان این تیم چند بازیکن با باشگاه‌های خود قرارداد بلندمدت دارند. وضعیت امید نورافکن که کاملا مشخص است. رضا شکاری هم که پیش‌تر راهش را شناخت. درباره محمد سلطانی‌مهر، مدافع بلندقامت سایپا هم خبرهایی مبنی بر داشتن قرارداد بلندمدت با باشگاهش نشنیدیم. عارف غلامی هم همینطور. نتیجه اینکه هر یک از این بازیکنان مورد توجه تیم‌های خوب اروپایی قرار بگیرند سود قابل توجهی عاید باشگاه‌های‌ ایرانی آنها نخواهد شد. این بی‌توجهی نشانه ندانستن راهکارهای درآمدزایی و سود بردن از نقل و انتقالات است.