جامی که لیاقت دستان بوفون را نداشت

خبرآنلاین: یونتووس بازهم قهرمان اروپا نشد.

به نظر می آمد لحظه موعود فرا رسیده است. شاید دیگر نوبت قهرمانی یونتووس بود. آن ها با بوفون افسانه ای از ۲۰۰۳ در نوبت هستند. از فینال اولدترافورد. از ضربات تلخ پنالتی که کاپ قهرمانی را تقدیم میلانی ها کرد.

قهرمان بلامنازع سری آ بار دیگر خود را در فینال دید. این بار سال ۲۰۱۵ در برلین و با ستارگان بی بدیلی نظیر توز، پیرلو، پوگبا و ویدال. این بار اما سفید و مشکی پوشان فوتبال ایتالیا تاب مقاومت در برابر MSN را نداشتند. بارسای آماده لوییز انریکه بوفون و هم تیمی هایش را از سر راه برداشت تا بازهم دست اسطوره به جام نرسد.

۲۰۱۷ شاید آخرین بخت بود. آخرین شانس. یوونتوس با انسجام و قدرتی کم سابقه در لیگ قهرمانان پیش آمد و به فینال رسید. مهم نبود که چه تیمی حریف یونتووس در فینال است. مهم این بود که شاید این بازی، آخرین فینال بوفون است. پس یووه باید قهرمان شود. بایدی که هیچ وقت جامه عمل به تن نکرد.

فوتبال روی بی رحم خود را به بوفون نشان داد. حتی برگردون بی نظیر ماریو مانژوکیچ هم نتوانست حریف بازی بد یووه در نیمه دوم شود تا بازهم تیم اول فوتبال ایتالیا دستش از جام چمپیونز لیگ کوتاه بماند.

تقدیر و سرنوشت تا الان قصد سازش با جنتلمن محبوب دنیای فوتبال را نداشته. او که حتی جام جهانی را هم بالای سر برده، هنوز دستش به معتبر ترین جام باشگاهی اروپا نرسیده.

اما واقعیت را باید پذیرفت. همیشه آن گونه نمی شود که ما انتظار آن را می کشیم. شاید آن اشک های بوفون پس از بازی، شاید عبور سرد و یخ بوفون از کنار جام، او را در ذهن عاشقان فوتبال بیشتر جاودانه کند.

اگر یووه جام را می برد، بدون شک افتخاری مهم برای بوفون به حساب می آمد اما عدم فتح آن قطعا ذره ای از جایگاه و ارزش این سنگربان بی جایگزین کم نخواهد کرد.

مگر قهرمان نشدن فرانسه در جام جهانی ۲۰۰۶ و آرژانتین در سال ۲۰۱۴ از ارزش زیدان و مسی کاست؟ آن جام ها هم لیاقت دست آن بزرگان را نداشتند.
همانطور که جام دیشب هم لیاقت دست جان لوییجی کبیر را نداشت.