ردپای برانکو در عدم دعوت ۲ بازیکن به تیم‌ملی
اصرار کارلوس کی‌روش به حل شدن مشکل سربازی سروش رفیعی قبل از جام ملت‌های آسیا در استرالیا به گونه‌ای بود که خیلی‌ها تصور می‌کردند تا روزی که کی‌روش هدایت تیم‌ملی ما را برعهده دارد، سروش یکی از بازیکنان ثابت و تاثیرگذارش است.
وطن امروز: اصرار کارلوس کی‌روش به حل شدن مشکل سربازی سروش رفیعی قبل از جام ملت‌های آسیا در استرالیا به گونه‌ای بود که خیلی‌ها تصور می‌کردند تا روزی که کی‌روش هدایت تیم‌ملی ما را برعهده دارد، سروش یکی از بازیکنان ثابت و تاثیرگذارش است. از بین تمام بازیکنانی که کارت سربازی‌شان ابطال شد و مجبور به بازی در تیم‌های نظامی شدند سروش رفیعی به همراه حسین ماهینی تنها افرادی بودند که کی‌روش باز هم روی خوش به آنان نشان داد، اگرچه محدود و گذرا.
ولی درست در روزهایی که سروش توانسته بود لقب مغز پرسپولیس را به همراه محسن مسلمان از آن خود کند، ناگهان با قلم قرمز کی‌روش مواجه شد. دلیل غیبت او و مسلمان، تحلیل‌های فراوانی را خلق کرد. بعضی از رسانه‌ها مدعی شدند اردوی دوبی که منجر به اخراج بازیکنان پرسپولیس شد، عامل اصلی خط خوردن رفیعی است، چرا که سرمربی تیم‌ملی از او پرسیده بود، اگر با پرسپولیس قرارداد امضا کرده می‌تواند همراه این 7 نفر به تهران برگردد اما سروش منکر شد و گفت قرارداد نبسته و احتمالا به خارج می‌رود ولی چندی بعد رفیعی پیراهن سرخ را بر تن کرد تا بزرگ‌ترین بمب نقل و انتقالات زمستان قبل را به اسم خود منفجر کند.
سروش خیلی زود در ترکیب تیم برانکو جا افتاد و در بسیاری از باز‌ی‌ها توانست نظر ناظران را به بازی فانتزی‌اش جلب کند ولی یک تفاوت بزرگ بین این سروش و بازیکنی که پیش‌تر در تراکتور و فولاد دیده بودیم، وجود داشت. رفیعی در تیم‌های سابق خود به عنوان یک هافبک طراح، آزادی عمل این روزها را نداشت. در تراکتورسازی در طول ۹۰ دقیقه شاید در مجموع دو بار هم سعی به جا گذاشتن یار روبه‌رو نمی‌کرد و مهم‌تر از آن پاس‌های ریسکی تودر نمی‌فرستاد.
ولی از نخستین بازی او با پیراهن پرسپولیس مقابل سیاه‌جامگان می‌شود به وضوح دید که برانکو به هافبک طراحش آزادی مطلق داده است. ناگهان دریبل‌های متوالی شروع شد و در هر بازی شاهد ارسال‌های پرتعداد و ریسکی او بودیم. در بعضی از موارد همان پاس‌ها منجر به زیباتر شدن بازی و خلق موقعیت‌های فراوان شد ولی در بعضی از موارد که تعداد آن هم کم نبود، او براحتی توپ را به حریف واگذار می‌کرد. اینک یک نبرد بین مسلمان و رفیعی به صورت پنهان در خط میانی پرسپولیس شروع شده بود. برانکو به هر دو کارت سبز داده بود و برایش چندان مهم نبود، احتمال لو رفتن توپ وجود دارد. برانکو با ریسک زیاد، سعی کرد موقعیت‌های ساخته شده تیمش را افزایش دهد و از سوی دیگر به هافبک‌های تدافعی‌اش دستور پوشش را می‌داد.
اما جنس هافبک‌های تیم‌ملی را نگاه کنید؛ تقریبا هیچیک مدل سروش و مسلمان بازی نمی‌کنند. راز گل نخوردن و کلا خلق موقعیت‌های اندک حریفان روی دروازه تیم‌ملی یک اصل بزرگ است؛ وقتی تیم ما در حال حمله است، هیچ بازیکنی حق دادن پاس‌های ریسکی را ندارد، چرا که با لو رفتن این پاس‌ها و دریبل‌های نافرجام، ناگهان تیم که در حال باز شدن و حمله است با ضد حمله رقیب مواجه می‌شود؛ سکته در باز شدن فنر فشرده. برای پی بردن به آنچه کی‌روش می‌خواهد و اجرا هم می‌شود بهتر است‌های‌لایت چند نبرد تیم‌ملی را مشاهده کنید و بشمارید روی هم رفته چند بار هافبک‌های ما در میانه زمین، توپ لو دادند؟ نمونه دم‌دستی و عینی مربوط به بازی حساس مقابل چین در تهران بود. در یک صحنه سعید عزت‌اللهی با یک پاس بد، توپ را به چینی‌ها داد و نزدیک به ۱۵ ثانیه، دوربین روی کی‌روش زوم کرده بود که با شدت تمام در حال فریاد بر سر هافبک جوانش بود. کی‌روش به قدری برافروخته شده بود که بیننده احساس می‌کرد توپی که سعید در میانه میدان لو داد در ۱۸ قدم ما بوده و منجر به باز شدن دروازه بیرانوند شده است!
کی‌روش نه توپ جادویی دارد و نه سحر می‌خواند. اینکه تیم او در هر بازی کمترین موقعیت گل را به حریفانش می‌دهد، رعایت همین جزئیات به ظاهر بی‌ارزش است. از این رو نمایش تیم‌ملی نسبت به بازی‌های پرسپولیس چندان جذاب و زیبا نیست. برای کی‌روش 10 پاس عمقی، دریبل‌های ویرانگر و شوق هواداران اولویت ندارد. او از بازیکنانش می‌خواهد مثل ژاوی ساده و مطمئن بازی کنند. حتی بازیکن دریبل‌زنی مثل مسعود شجاعی که قطعا تکنیکش اگر بیشتر از سروش رفیعی نباشد، کمتر از او نیست، به هیچ‌وجه کارهای ریسکی را در میانه میدان انجام نمی‌دهد.
سبک کی‌روش و برانکو تفاوت‌های اساسی با یکدیگر دارد. همانطور که برانکو در تیم‌ملی بسیار محتاط بود ولی حالا در پرسپولیس برای فوتبال زیبا و خلق موقعیت‌های فراوان، احترام ویژه‌ای قائل است و تن به ریسک می‌دهد. در آسیب‌شناسی خالی شدن سکو‌ها و ناگهان استقبال چشمگیر هواداران پرسپولیس طی دو فصل اخیر باید به همین المان‌ها توجه کرد. شاید اگر روزی کی‌روش هم سرمربی پرسپولیس شود، از مسلمان و سروش بخواهد با این نوع از بازی، فشار را روی تیم حریف حفظ کنند ولی داستان تیم‌ملی و تیم باشگاهی که درگیر یک تورنمنت طولانی و طاقت‌فرساست، با یکدیگر تفاوت‌های اساسی دارد.
شاید سروش رفیعی متوجه همین موضوع شده است. می‌بیند در پرسپولیس با وجود نمایش‌های غالبا (نه همیشه) تحسین‌برانگیز، دیگر اعتماد کی‌روش را پشت سرش ندارد. از این رو ترجیح می‌دهد شانسش را برای حضور در فوتبال قطر امتحان کند. شاید پول قطر دو برابر پرسپولیس باشد اما در سال منتهی به جام‌جهانی 2018 روسیه، مهم‌ترین دغدغه بازیکنی در سن و سال سروش رفیعی، جلب اعتماد دوباره کی‌روش است.
اگر هم او در پرسپولیس بماند، شاید تغییر شگرفی را در نوع بازی‌اش ایجاد کند و همانگونه ساده و مفید به توپ ضربه بزند که پیش‌تر در فولاد انجام می‌داد. کی‌روش به همین دلیل ساده تاکتیکی قلم قرمز را روی نام او و مسلمان کشیده است و اگر این دو نخواهند دست از کارهای ریسکی و فانتزی بیش از حد بردارند، شاید همانگونه که امروز جایی در تیم‌ملی ندارند، در خرداد سال ۹۷ هم جام‌جهانی را از پای گیرنده‌هایشان دنبال کنند نه در قلب اتفاق.
نظر کاربران
تیم ملی با سه هافبک دفاعی بازی می کند و اصلا روح ندارد