از شوچنكو تا دوناروما؛ به سوى نفرت

آی اسپورت: " میخواهم میلان از فروش من بیشترین سود ممكن را كسب كند."

ستاره ی اوكراینی نهایتاً با ٥٠ میلیون دلار كه در آن زمان رقم قابل توجهی بود به تیم مورینیو منتقل شد. روزهای سختی بود. یكی از بهترین بازیكنان تاریخ روسونری از تیم رفته بود. جاه طلبی های چلسی، تیم تازه به قدرت رسیده ی اروپا پایان نداشت. بعد از رفتنش كاكا ستاره ی اول میلان شد. بعد از ماجرای كالچوپولی میلان با امتیاز ٨- سری آ را شروع كرد. باشگاه تمركزش را روی سی ال گذاشت و با درخشش ستاره خوش چهره برزیلی موفق شد انتقام فینال ٢٠٠٥ را از لیورپول بگیرد و كاكا در حضور مسی و رونالدو فاتح توپ طلای ٢٠٠٧ شد. بعد از رسوایی كالچوپولی فوتبال ایتالیا به قهرمانی اروپایىِ میلان نیاز داشت.

پایان شب سیاه و شوربختی، پر از نور و خوشبختی بود. میلان بازیكنان باتعصبی داشت كه حتی در صورت ترك تیم هم دوست نداشتند باشگاه ضرر كند. بازیكنانِ وقتِ تیم قهرمانان اروپا را قلع و قمع كردند تا از اعتبار روسونری دفاع كنند.

از آن روزها ده سال گذشت. حالا گلر ١٨ ساله ی میلان كه این فصل در كنار شزنی(گلر رم) بیشترین دقایق بازی در سری آ را داشت تحت تاثیر مدیر برنامه اش(رایولا) ساز رفتن كوك كرده بدون اینكه قرارداد كوتاه مدتش را تمدید كند تا باشگاه بتواند او را به بالاترین قیمت ممكن بفروشد. تا بتواند دروازه بانی با كیفیت دوناروما جایگزین كند. نهایت بی معرفتی در حق باشگاهی كه او را دو سال در بالاترین سطح فوتبال قرار داد تا با آزمون و خطا تجربه كسب كند. تقصیر مدیران میلان در زودتر تمدید نكردن قرارداد جیجیو قابل چشم پوشی نیست اما فوتبال اروپا به سمت و سوی تنفر و تهوع پیش می رود. جدیداً فوتبال اروپا بیشتر از همیشه در اختیار مدیر برنامه هاست. كسانی كه قدرت اول و تصمیم گیران اصلی هستند. كسانی كه با توپ فوتبال بیگانه اند اما بیشتر از بازیكنان زیرمجموعه پول پارو می كنند؛ مستعد فراری دادن هواداران از دوست داشتنی ترین ورزشِ كره خاكی