علی کریمی در نقش سندباد!

ورزش سه: وقتی شیرزادگان و بهزادی در ابتدای دهه ۴۰ رشد کرده ومحبوب شدند ، فوتبال ما صاحب زوجی سرطلایی وپاطلایی شد، سپس دوران المپیک توکیو رسید که ۱۰ گل ایران را در برابر سه حریف این ۲ زدند اما وقتی این ۲ همراه شاهینی ها المپیک توکیو را از دست دادند، آرزوی مردم دیدن دوباره بازی این ۲ کنار هم شد!

در سال ۴۴ شیرزادگان برای ادامه تحصیل به آمریکا رفت. برای بازیهای تازه تیم ملی در دهه ۴۵ او به تیم ملی و به تهران برگشت. محبوبیت او چنان بود که ۲۰ هزار نفر به فرودگاه رفته و تختی شخصا از شیری در فرودگاه استقبال کرد متاسفانه اتفاق تلخی رخ داد و او در اولین بازی از آسیایی ۱۹۶۶ بانکوک مصدوم شد .

شیرزادگان رفت ومهندس نفت در آمریکا شد اما دیگر در سطح بالا نه برای تیم ملی بازی کرد و نه در شاهین، هرچند در چند بازی تشریفاتی مثل بازی خداحافظی جعفر کاشانی از فوتبال به میدان رفت.

خاطر شیری چنان عزیز بود که وقتی با عنوان مهندس نفت و ستاره قدیمی فوتبال از رئیس وقت شرکت نفت درخواست تاسیس تیم نفت تهران کرد، رویش زمین انداخته نشد، در همین زمان بود که نفت استارت حضور در فوتبال ایران را زد ، شیری دوست داشتنی نفت را با نفرات جوانی چون مایلی کهن، مجد تیموری، فرزام نیا و... در تهران قهرمان کرد.

سالها بعد نفتی ها تغییر ذائقه دادند، انقلاب اسلامی و تغییر نگرش ورزش، باعث کم کردن حمایت حرفه ای نفتی ها از تیم خودشان شد، تیمی که در تهرانسر ورزشگاه داشته اما محروم از استفاده بودند.

بعد از انقلاب، نفت به جایگاه اولیه برگشته و در مسابقات تهران حضور یافت، نفت در سالهای ۶۰ تا ۶۶ در مسابقات بالاترین سطح فوتبال ایران شرکت داشت، آنها بازیکنانی مثل منصور رشیدی، بهرام میرشیبانی، عبدالعلی کلانتری، بشیر رمضانی، اسرافیل عزتی و... را داشتند .البته آنها در ساخت وساز پدیده های آینده مثل جواد نکونام، اکبر یوسفی، علی کریمی و... در ادوار مختلف یدی طولا داشتند .

نفتی ها با مدیریت میرشیبانی در ۲ دهه سالهایی متوسط را گذراندند البته آنها نسبت به تیم های ریشه دار قدیمی مثل تیم های فوتبال بوتان، کیان، سرباز، عقاب و... اعتبار زیادتری داشتند و توانستند در این مقاطع تیم های خود را در تاریخ حفظ کنند. در این بین تلاش نفراتی چون دینورزاده، مرتضی یکه و ناصر فریادشیران را نباید در این عرصه فراموش کرد.

نفتی ها در سال ۸۹ لیگ برتری شدند، سخت ترین کار برای آنها حفظ تیم خود در سال اول بود .کاری که از عهده حسین فرکی بر آمد، فرکی در سال دوم این تیم را صاحب رتبه تک رقمی کرد، نوبت منصور ابراهیم زاده و گل محمدی و منصوریان بود که همه تیم نفت را در بین تیم های تک رقمی حفظ کنند .نفت در سال گذشته و در بدترین روزهای حضورش در لیگ باز هم رتبه تک رقمی داشت .آنها در این سالها ۲بار هم به فینال جام حذفی رسیده یک بار قهرمان ویک بار دوم شدند .نفت در سال ۹۳ تا یک قدمی قهرمانی در لیگ هم پیش رفته بود.

نفتی ها امروز روزگاری تازه را تجربه میکنند .بعد از ۴۰ سال آغتشتگی تاریخی بوی نفت آنها تنها نام نفت را یدک کشیده و بوی نفت نمیدهند و مثل راه آهن بعد از دلبستگی به ریل های تاریخی خود برای موفقیت به میدان می آیند، آنها با گرفتن مشارکت از اعتبار نام یکی از بزرگترین منابع قدرت و انرژی یعنی علی کریمی میخواهند در گام تازه خود حرفه ای گری را بدون وابستگی به سیستم دولتی مدیریت ورزشی تجربه کنند .فقط نام علی کریمی، فقط همین نام کافی است تا بسیاری دوست داشته باشند در کنار نام علی کریمی موفقیت را برای این تیم به تجربه و به باور ببینند؛ اگرچه حکایت ماجراهای سندباد و غول مشکلات است.