دو روی مدیریت طاهری

ایران ورزشی: در آستانه شروع لیگ هفدهم پرسپولیس بحران غیرمنتظره‌ای را تجربه می‌‌کند. طاهری، شاید برای نخستین بار در دوره مدیریتش با چنین حجم اعتراضی از سوی بازیکنان روبه‌رو شده و باید به فکر چاره‌ای باشد. موضوع اختلاف پاداش‌های بازیکنان بعد از قهرمانی است که باشگاه طبق قرارداد موظف به پرداخت آن بوده است. مدیرعامل پرسپولیس وارد سومین فصل حضورش در این باشگاه می‌شود و در این مدت واکنش‌ها نسبت به او مثبت بوده. در مورد طاهری عموما از دو گزاره «مدیر خوبی است» و «از مدیران قبلی باشگاه بهتر است» استفاده می‌شود. برای بررسی عملکرد این دوره شاید بهتر باشد نگاه جزیی‌تری به تصمیمات طاهری و البته اتفاقات پیرامون باشگاه داشت.

نقش برانکو در موفقیت درون زمین

پرسپولیس از نظر ورزشی یکی از موفق‌ترین دورانش را پشت سر می‌گذارد. سیر تحول این تیم از زمان آمدن برانکو شروع شد و این مربی در دو فصل گذشته توانسته یک نایب‌قهرمانی و یک قهرمانی به دست آورد. انتخاب برانکو به دوره مدیریت نژادفلاح برمی‌گردد و او در چند بازی آخر فصل روی نیمکت پرسپولیس نشست.

وقتی طاهری حکم گرفت بی‌میل به تغییر کادر فنی نبود، با این حال رسانه‌ها از مربی کروات حمایت کردند تا نظر او برگردد. البته طاهری نقش موثری در ثبات دو سال گذشته تیم داشته. برانکو در لیگ پانزدهم شروع خوبی نداشت، ولی حمایت باشگاه کمک کرد که دوره گذار تیم طی شود.

او بر خلاف اکثر مدیران قبلی باشگاه کم‌حاشیه بوده و با دوری آگاهانه از رسانه‌ها و اجتناب از مصاحبه‌های جنجالی کار را برای تیمش سخت نکرده است. مدیران باشگا‌ه‌ها در ایران حضور پررنگی در رسانه‌ها دارند و مصاحبه‌های آنها معمولا منبع تنش‌های ناخواسته‌ای برای تیم است، ولی طاهری اجازه نداده از این طریق ضربه‌ای به تیمش وارد شود.

برآیند عملکرد پرسپولیس در نقل و انتقالات دو سال اخیر هم مثبت است. بازیکنان ملی‌پوش و اکثرا جوانی که به تیم اضافه شده‌اند، ارزش افزوده فنی مناسبی داشته‌اند و با در نظر گرفتن تاثیر مثبت آنها می‌توان از چند خرید ناکام مثل دو بازیکن اوکراینی‌ فصل قبل چشم‌پوشی کرد.
هیچ تیمی در دنیا وجود ندارد که همه خریدهایش موفق باشند و همیشه بازیکنانی هستند که نمی‌توانند در تیم جدید موفق باشند. البته در گزینش بازیکنان برانکو نقش پررنگی دارد و اکثر بازیکنان جدید با عبور از صافی این مربی به تیم اضافه شده‌اند. هرچند سمت او سرمربی است، ولی نقش مدیریت ورزشی را هم بر عهده دارد.

بدهی‌ها را چه کسی پرداخت می‌کند؟

نیمه تاریک عملکرد طاهری در مدیریت مالی باشگاه است. او مجموعه مغروضی تحویل گرفته، ولی تا امروز هیچ برنامه‌ای برای سر و سامان دادن به بدهی‌ها نداشته و کسی نمی‌داند برای خنثی کردن این بمب ساعتی که زمان زیادی تا انفجارش نمانده چه تدبیری دارد.

رییس فدراسیون فوتبال که چند روز قبل برای بازگو کردن مشکلات فوتبال به مجلس رفته بود، از بدهی مالیاتی ۱۰۷ میلیاردی باشگاه پرسپولیس پرده برداشت. طاهری نمی‌تواند ادعا کند که مدیریت باشگاه پرطرفداری مثل پرسپولیس با گردش مالی بالایش را بدون مطالعه از شرایط ویژه آن پذیرفته.

او به‌عنوان مدیر عامل پرسپولیس قطعا باید شرایط کسب مجوز حرفه‌ای که مهم‌ترین بند آن تسویه حساب مالی و نداشتن بدهی است را بداند و در این مسیر تلاش کند. با این حال عملکرد باشگاه در این دو سال نشان می‌دهد که هیچ تلاشی برای کاهش هزینه‌های جاری یا تامین منابع مالی جدید صورت نگرفته است.

منتقدان معتقدند که این خوش‌شانسی طاهری است که اجرای طرح کمک هواداران از طریق سامانه پیامکی با مدیریت او همزمان شده و توانسته منبع درآمد خوبی به دست آورد. نتایج تیم و استقبال خوب هواداران کمک کرده که رقم جمع شده از طریق این سامانه فراتر از انتظار باشد. با این حال اعتراض اخیر بازیکنان نشان می‌دهد که مشکلات مالی همچنان پابرجاست.

اطلاع دقیقی از رقم کلی بدهی‌های باشگاه در دست نیست، ولی بدهی‌های باشگاه به بازیکنان اگر بیشتر از بدهی مالیاتی نباشد، کمتر از آن نیست. بخشی از این بدهی به بازیکنان و مربیان خارجی است، از جمله پرونده مانوئل ژوزه که هنوز بسته نشده و باشگاه فقط توانسته برای آن زمان بخرد.

مدیریت باشگاه در حال حاضر وابستگی بیش از اندازه‌ای به کمک‌های هواداران دارد. آنها برای پرداخت بدهی‌های ژوزه شماره حساب اعلام کردند، ولی رقم مورد نظر جمع‌آوری نشد.

باشگاه به تازگی هم از هواداران خواسته که برای تامین هزینه‌ها دست به جیب شوند، ولی واضح است که این راه حلی نیست که بتوان برای درازمدت به آن دل بست و انتظار می‌رود رقم این کمک‌ها شیب نزولی داشته باشد.

طاهری در این مدت نتوانسته از ظرفیت باشگاه پرسپولیس برای رسیدن به راه‌های درآمدزایی جدید استفاده کند تا از بار بدهی سنگین باشگاه بکاهد.

به طور مثال باشگاه اگر در مورد رضاییان و طارمی هوشمندانه‌تر عمل می‌کرد، می‌توانست از فروش آنها درآمد نسبتا خوبی کسب کند. این بخصوص در مورد رضاییان صدق می‌کند که فصل گذشته اکثرا روی نیمکت بود و انتقال دائمی یا قرضی‌اش به تیم لطمه نمی‌زد.

درباره طاهری بدون در نظر گرفتن عملکرد مالی باشگاه نمی‌توان قضاوت کرد. ساختن تیمی که در لیگ برتر و لیگ قهرمانان بوده بخشی از مدیریت فوتبال است و با سختگیری‌های جدید فیفا و کنفدراسیون فوتبال آسیا دیگر نمی‌توان بدون توجه به تراز مالی پیش رفت. در آخر باید گفت که طاهری هم مثل اکثر مدیران فوتبال ایران در ردیف مدیران هزینه قرار می‌گیرد.