نسلی که ما را عاشق ایتالیا کرد

آی اسپورت: هفته‌ها نمی‌توانند برای آنهایی که عاشق فوتبال ایتالیا بین سالهای ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۲ بودند، به اندازه کافی سریع بگذرند. هفته‌هایی که شبکه‌های تلویزیونی معروف دنیا معروف‌ترین بازی‌های فوتبال ایتالیا را نمایش می‌دادند و برایشان مهمترین خبر، انتقال پل گسکوئین از نیوکاسل به لاتزیو بود. نسلی که با تماشای بازی بازیکنان هموطنشان مانند پائولو مالدینی، الساندرو دل‌پیرو، خاویر زانتی و روبرتو باجو از خانه بزرگ شده بود، حالا پای بازیکنان خارجی مانند دیوید ترزگه، گابریل باتیستوتا، آندری سوچمکو، رونالدو و پاول ندود را به لیگ ایتالیا باز شده می‌دید. این اتفاق برای همان شبکه‌های تلویزیونی جذابیت تازه‌ای بود. حالا علاوه بر آن نسل درخشان، قهرمانانی هم به این نسل اضافه شده بودند که تماشای لیگ را هیجان انگیزتر می‌کردند. بازیکنانی که تماشای بازی آنها همیشه در دسترس نبود.

اگرچه در سالهای گذشته یوونتوس بدون دردسر بر فوتبال ایتالیا حکمرانی می‌کند اما در آن زمان میلان تیم شکست ناپذیری بود. ثروت نامتناهی سیلیو برلوسکونی و هدایت فابیو کاپلو، ترکیبی را ساخته بود که این تیم افسانه‌ای را به سه قهرمانی متوالی در اسکودتو بین سال‌های ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۴ رساند؛ تیمی که پس از ۵۸ بازی بدون شکست در آن دوران به "شکست ناپذیران" ملقب شده بود. این قدرت باعث شد تا آنها سه دوره پیاپی به فینال لیگ قهرمانان بین سالهای ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۵ برسند که در این بین روسونری فقط در سال ۱۹۹۴ جام را بالای سر برد.

شاید شروع برنامه شلوغ، پرعنوان و پر قهرمانی تیم کاپلو از سال ۱۹۹۲ آغاز شد اما در جنوب و در رم، فرانچسکو توتی ۱۶ ساله از آکادمی جوانان این باشگاه به تیم اصلی راه یافته بود. در سال ۱۹۹۳ اولین بازی رسمی خود را برای این تیم مقابل برشا انجام داد اما تا سال ۱۹۹۷ که شماره ۱۰ سنتی را به‌دست آورد، بازیکنی نبود که در خاطره‌ها بماند و از آن پس بود که تکاملی برایش رخ داد که ما تا امروز او را به یاد سپرده باشیم.
وقتی یکی از همان برنامه‌های تلویزیونی فوتبال ایتالیا که از شبکه چهارم تلویزیون این کشور پخش می‌شد، به پایان فعالیت کاری خود رسید توتی توانست با رم به قهرمانی کالچو دست پیدا کند. او بخشی از خط حمله مرگباری بود که با گابریل باتیستوتا و وینچنزو مونتلا در سال 2001 شکل گرفته بود. این قهرمانی تا آخرین روز این فصل یعنی 28 می که قرار بود رم مقابل جنووا بازی کند، رخ نداد؛ دیداری که کاپیتان رم اعلام کرده بود در آن برای همیشه از دنیای فوتبال خداحافظی می‌کند. اگرچه دیگر آن برنامه‌های قدیمی نبودند که این اتفاق را پوشش دهند اما این خبر موجی از شگفتی گسترده را در شبکه‌های اجتماعی به راه انداخت.

این آخرین بازی او بود که همانطور که پیش بینی می‌شد کاملا احساسی بود. بسیاری از هواداران فوتبال در تمام دنیا عکسی از آخرین روز حضورش در ورزشگاه المپیکو رم را در صفحات مجازی خود منتشر کردند و ناراحتی خود را از این موضوع نشان دادند؛ اتفاقی که در این هفته به خوبی توسط کاپیتان جدید رم دانیله ده‌روسی توضیح داده شد."همه ما حس فقدان از دست دادن کاپیتان تاریخ‌ساز خودمان را داریم. این اتفاق مسئولیت بیشتری را بر روی شانه همه ما بخصوص من قرار داد. دیر یا زود این خداحافظی پیش می‌آمد. ما جاودان نیستیم حتی فرانچسکو اگرچه دوست داشتیم او اینگونه باشد".

بازیکنان تاریخ‌ساز زیادی از زمانی که لیگ ایتالیا در سال 1992 توسط همان شبکه‌های تلویزیونی به دنیا معرفی شد، آمدند و رفتند اما توتی بازیکنی است که در همه این زمان فوتبال کشورش حول محور او می‌چرخید. بازنشستگی این کاپیتان اسطوره‌ای و جاودانه ما را از گذر زمان، پایان یافتن یک عصر و حتی فناپذیری خودمان آگاه کرد. حالا شماره ده رفته است و این جیانلوئیجی بوفون است که مشعل فوتبال دهه 90 ایتالیا را حمل می‌کند؛ بازیکنی که احتمالا او هم به بازنشستگی در فصل آینده نگاه می‌کند. همه آن نسل تمام شدند و هنوز آن فوتبال هجومی و هیجان انگیز سری‌آ در شبکه‌های تلویزیونی محبوب است. حالا زمان آن رسیده تا نسل تازه‌ای ساخته شود.