آقای قریب، استقلال چاپخانه اسکناس نیست

ایران ورزشی: روزی را به یاد می‌آوریم که دکتر قریب برای اولین بار مدیر عامل استقلال شد. آن روز نوشتیم: استقلال کارخانه چاپ اسکناس نیست. بیش از یک دهه پیش بحث‌ها همین بود که امروز هم رایج است. این همه سال گذشته و محصول مدیریت مدیران این بوده که استقلال بدهکارتر شده و نمی‌داند بحران‌های مالی‌اش را چگونه حل کند. یک آقای توفیقی هم پیدا می‌شود که برداشتش از قوانین بین‌المللی این است که می‌گوید: «بازیکنان با شکایت به کنفدراسیون فوتبال آسیا به پول نمی‌رسند و فقط فرصتی برای کشورهای عربی ایجاد می‌کنند که به ایران آسیب بزنند.»

نگاه باشگاه استقلال به بدهی‌هایش پر شده از اغلاط حرفه‌ای. روش حل مشکلات اقتصادی شان نیز منسوخ شده و بی‌حاصل است.

در حالی‌ که مهدی تاج، رییس فدراسیون فوتبال از فرصت دو ماهه کنفدراسیون فوتبال آسیا خبر داده، باشگاه استقلال مشغول حرف‌های بی‌حاصلی است که معلوم نیست چه عواقبی داشته باشد.

توفیقی، دبیر هیات مدیره باشگاه استقلال در مصاحبه‌ای گفته:«بازیکنان با شکایت به کنفدراسیون فوتبال آسیا به پول نمی‌رسند و فقط فرصتی برای کشورهای عربی ایجاد می‌کنند که به ایران آسیب بزنند.» این حرف‌ها چه معنایی دارد؟ آیا باشگاه‌ها در فوتبال ایران هر سال باید در بدهی‌ها غرق شوند و هیچ مرجعی هم برای نجات‌شان کاری نکند؟ فشار کنفدراسیون فوتبال آسیا می‌تواند به اصلاح ساختار اقتصادی باشگاه‌ها در فوتبال آسیا کمک کند و حرف‌هایی از این دست که توفیقی به زبان می‌آورد فقط راهی است برای فرار به سمتی که سرانجامش محرومیت خواهد بود. همراهی فدراسیون فوتبال با‌ ای اف سی در این پروژه اصلاح، بهترین تصمیم برای فوتبال ایران است، بر خلاف آنچه توفیقی می‌گوید.

برگردیم به مصاحبه توفیقی به‌عنوان یک مثال از نوع نگاه مدیران در فوتبال ایران. او آن جمله‌های بالا را گفته بود که سپس به این حرف‌ها برسد:

«امکان ندارد خود باشگاه‌ها بتوانند به تنهایی این بدهی‌ها را پرداخت کنند. پرسپولیس و استقلال دولتی هستند ولی بودجه دولت به آنها تعلق نمی‌گیرد و درآمدهایشان کفاف نمی‌دهد. در ۱۰، ۱۵ سال گذشته بدهی‌ها سنگین و سنگین‌تر شده است. حل مشکلات عزم ملی می‌خواهد و باید دولتمردان پیشقدم شوند.

ما مکاتباتی با مجمع باشگاه داشته‌ایم. همه دوستان باید کمک کنند. بعضی از وزیران به علاوه کمیسیون برنامه و بودجه باید کمک کنند. طبق قانون اگر هزینه‌ها از درآمد بیشتر شود دولت باید آن را تامین کند. تشکیل یک کارگروه و فراخواندن طلبکاران و گرفتن رضایت آنها با مبالغ کمتر هم راهکار خوبی است.»

این نگاه همان چیزی است که هر اتفاق تازه و نگاه تازه‌ای را در فوتبال ایران به بیراهه می‌برد. وقتی باشگاه‌ها به دست مدیران هزینه اداره شوند، سرانجام باید منتظر این حرف‌ها نیز باشیم.

باشگاه استقلال آب پاکی را روی دست همه ریخته است. آنها می‌گویند ما هزینه می‌کنیم، هزینه می‌کنیم و هزینه می‌کنیم و سرانجام در بدهی غرق می‌شویم و دولت باید بودجه‌ای را در نظر بگیرد تا بدهی‌های ناشی از سوء مدیریت ما را بپردازد. در پرسپولیس نیز چه بسا همین نگاه وجود دارد. این یعنی پرطرفدارترین تیم‌های فوتبال ایران به جای آنکه از هزار و یک روش به درآمدزایی برسند، تا همیشه می‌خواهند از دولت طلبکار باشند. هزینه‌های گزاف، بدهی‌های بزرگ و آخرش طلب کردن بودجه از دولت. آیا از چنین روشی و با چنین سیاقی هرگز به فوتبال حرفه‌ای می‌رسیم؟ پاسخ روشن است: خیر!

در حالی‌که فدراسیون فوتبال متوجه خطرات بزرگ برای باشگاه‌های ایرانی شده و حتی فدراسیون را به دلیل پنهان کاری‌های پیشین در خطر می‌بیند، تازه یک آقای توفیقی پیدا شده که فارغ است از قوانین بین‌المللی فوتبال و فارغ است از هر خطر و مساله و بحران اما مدیرانی از این دست یک حرف را بلدند هر روز تکرار کنند؛ اینکه باید بودجه‌ای تصویب شود تا بدهی‌های به جا مانده از مدیریت شان پرداخت شود.

در باشگاه استقلال آیا همه اینگونه به ماجراها نگاه می‌کنند؟ آیا همه - از جمله دکتر محمد حسین قریب - مسائل را اینگونه تحلیل می‌کنند؟ آیا رییس هیات مدیره باشگاه استقلال نیز به هزینه‌های گزاف و مدیریت هزینه و به جا گذاشتن بدهی و سرانجام طلبکار شدن و بودجه طلب کردن معتقد است؟ روزی را به یاد می‌آوریم که دکتر قریب برای اولین بار مدیر عامل استقلال شد. آن روز نوشتیم: استقلال کارخانه چاپ اسکناس نیست. بیش از یک دهه پیش بحث‌ها همین بود که امروز هم رایج است.

این همه سال گذشته و محصول مدیریت مدیران این بوده که استقلال بدهکارتر شده و نمی‌داند بحران‌های مالی‌اش را چگونه حل کند.

یک آقای توفیقی هم پیدا می‌شود که برداشتش از قوانین بین‌المللی این است که می‌گوید: «بازیکنان با شکایت به کنفدراسیون فوتبال آسیا به پول نمی‌رسند و فقط فرصتی برای کشورهای عربی ایجاد می‌کنند که به ایران آسیب بزنند.»

باشگاه‌ها برای اصلاح ساختار اقتصادی و حرفه‌ای خود پیش از هر اتفاقی باید این نگاه‌ها را دور بریزند و این نوع مصاحبه‌های هدفمند و غیرحرفه‌ای و تحریک آمیز را فراموش کنند. ما اینجا از فوتبال حرف می‌زنیم و از سوء مدیریت و بدهی‌های بزرگ که محصول سوء مدیریت است. دیگران اما انگار دوست دارند به دیوار بکوبند.