نقدی بر بیانیه مشترک ملی پوشان

بازیکنان تیم ملی در پایان بازی با کره جنوبی در بیانیه ای مشترک نسبت به دریافت نکردن پاداش های صعود به جام جهانی اعتراض کردند.

خبر ورزشی: این که بازیکنان تیم ملی حق شان است که بابت صعود به جام جهانی پاداش بگیرند حرفی نیست، در این که آنها نمایش فوق العاده ای در راه صعود تیم ملی به جام جهانی داشتند هم شکی وجود ندارد اما اینکه فرهنگی در بین بازیکنان وجود دارد که در آن آنها بارها ادعا می کنند « ما برای مردم ایران جنگیدیم و مسوولان کاری نکردند» فرهنگ غلطی است که مصداق آن بازی برای گرفتن جایزه است.

در بین بازیکنان تیم ملی هستند کسانی که یک روز در میان در رسانه ها ظاهر می شوند و به جای این که در مورد عملکرد فنی خوشان و تیم شان صحبت کنند، ترجیح می دهند در مورد طلب های گذشته خود از نفت تهران و البته مطالبات باشگاه فعلی شان صحبت می کنند.

این فرهنگ غلطی است که بازیکنان در پیش گرفته اند و موفقیت و خوب بازی کردن شان را برای خوشحال کردن هواداران نام گذاری می کنند اما هرروز دنبال پاداش هستند تا درآمد نجومی خود را بیشتر کنند.

طبیعی است که مردم اصلا خوشحال نمی شوند که یک بازیکن هر روز در مورد مسائل مالی صحبت کند، بازیکنانی که درآمد یک سال شان به اندازه درآمد تمام عمر کارمندان نخبه و یا حتی مدیران رده بالای کشور است.

اما از همه این ها که بگذریم برای بسیاری از مردم ایران بازی های تیم ملی متفاوت از بازی های باشگاهی است، بازی هایی که آنها انتظار دارند بازیکنان بدون چشم داشت برای پرچم کشورشان جان بدهند.

ملی پوشان ایران انصافا در بازی های انتخابی جام جهانی عملکرد فوق العاده ای داشته اند، خوب دویده اند و عالی جنگیده اند اما صحبت هایی که در مورد پاداش صعود به جام جهانی می کنند این مفهوم آزار دهنده را به ذهن می رساند، این همه تلاش نه برای پرچم ایران بلکه برای پاداش صعود بوده است.

صحبت های بازیکنان در مورد پاداش صعود وقتی در ذهن هواداران فوتبال آزاردهنده تر می شود که بدانیم هر بازیکنی که در تیم ملی بازی می کند، کمتر از یک میلیارد تومان با باشگاه شان قرارداد ندارند ولی با این حال حتی حاضر نیستند از خیر پاداش صعود به جام جهانی که پرداخت آن برای کشوری که مشکلات مالی زیادی دارد بسیار سخت است بگذرند.