رحمتی و جباری، بازندگان ساکت

خبر ورزشی: اتفاقات رخ داده در استقلال طی روزهای اخیر خاطره نمایشنامه معروف «هیاهوی بسیار برای هیچ» را برایمان تداعی می‌کند. کلی سر و صدا برای اتفاقی که نیفتاده، تکاپوی بسیار زیاد برای وقایعی که اساساً رخ نداد و همه چیز فقط و فقط نمایش اتفاق بود نه اصل آن.

بعد از ناکامی استقلال در جم، مدیران باشگاه طوری موضع گرفتند که گویی می‌خواهند قوانین فوتبال را عوض کنند اما ماحصل همه آن نمایش‌ها و ژست‌ها فقط و فقط بازگشت به سر جای اول بود و بس. ابتدا گفتند که چینی و فریبا می‌روند. پس از آن جباری را به باشگاه احضار کردند تا ژست مدیریت و اقتدار بگیرند (انگار این دو نفر عامل ضعف‌های تاکتیکی استقلال تلقی می‌شوند) پس از آن گفتند سنگربان و هافبک بازیساز استقلال «فعلاً» از حضور در تمرینات منع شده‌اند اما هیچ نامه‌ای مبنی بر اخراج‌شان به آنها ندادند. از سوی دیگر، دیروز خبر آمد که علیرضا منصوریان از مدیرعامل باشگاه خواسته که به مهدی رحمتی و مجتبی جباری اجازه حضور در تمرینات را بدهد! یعنی سرمربی تیم در حرکتی زیرکانه خواسته توپ را به زمین مدیرعامل بیندازد و مدعی شود که اخراج موقت آنها تقصیر او نبوده است.

***
اینکه سرمربی خودش را قاطی نمی‌کند و می‌خواهد این طرز فکر را جا بیندازد که اخراج نفرات، ایده باشگاه بوده، نه فکر خود او در نوع خود یک نمره منفی بزرگ در کارنامه منصوریان است چون یک سرمربی باید آنقدر اقتدار داشته باشد که صراحتاً بگوید فلان بازیکن را می‌خواهد یا به هر دلیلی نمی‌خواهد نه اینکه برای اخراج کردن ۲ بازیکن (هر قدر که بزرگ باشند) بازی موش و گربه راه بیندازد. از طرف دیگر برایمان واقعاً عجیب است که اخراجی‌ها چطور حرفی نمی‌زنند و آیا واقعاً می‌خواهند روزه سکوتشان را ادامه دهند؟

جباری روز یک‌شنبه مدعی شد این بی‌احترامی‌ها (البته به زعم او) بی‌جواب نمی‌ماند ولی حداقل تا بعد از ظهر دیروز که هیچ حرف جدیدی از او نشنیدیم. مهدی رحمتی هم که دقیقاً مانند فصل قبل با او برخورد شده و تا آستانه اخراج پیش رفته است ولی هیچ حرفی نمی‌زند. اگر این دو بازیکن سرشان را بیندازند پایین و سر تمرین حاضر شوند، تا پایان فصل دیگر هرگز نمی‌توانند در مواقع لزوم سرشان را بلند کنند. رحمتی و جباری یا باید به حرف بیایند و به واسطه بازی با شخصیت خودشان پشت‌پرده‌ها را بگویند یا اینکه لقب «بازندگان ساکت» را برای خودشان تا آخر فصل حفظ کنند چون شخصیت کاپیتان‌های اول و دوم تیم قاعدتاً باید خیلی بالاتر از این باشد که مثل طرح زوج و فرد، یک روز به آنها بگویند نیا و روز دیگر بگویند عیبی ندارد، بیا!