با خسته‌ترین پرسپولیس چه کنیم؟

آی‌اسپورت: فشردگی بازی‌های لیگ، حذفی و آسیا و بار روانی جاماندن از فینال آسیا کار را به‌جایی رسانده که با خسته‌ترین پرسپولیس مواجه شده‌ایم. پرسپولیسی بی‌رمق و بی‌شور که آخرین بازی‌اش را قبل از دربی، سنگین و بی‌‎روح برگزار کرده و هرچند برده، اما هیجان روانی‌اش را به تصویر نکشیده و نتوانسته روحیه برنده‌گی را به هوادارانش تزریق کند. پرسپولیس پیش از بازی بزرگ روز پنجشنبه با رقیب سنتی، نفت را از جام حذفی حذف کرده، اما برنده بی‌چون و چرای آن بازی نبوده است. کند و خسته پیش رفته و دلزده از فوتبال و مسابقه و حس برنده‌گی بازی کرده است. روحیه جنگ‌جویی، روحیه برتری‌طلبی و بردن مهمترین عنصر در بازی‌های بزرگ است. عنصری که می‌تواند تیمی ده‌نفره را بر تیم کامل غالب کند. عنصری که می‌تواند تمام نقص‌های تاکتیکی و تکنیکی یک تیم را بپوشاند و آن‌ها را بر بهترین سیستم‌ها پیروز کند.

ما با خسته‌ترین پرسپولیس مواجه شده‌ایم. خستگی فیزیکی حاصل فشردگی بازی‌های لیگ، حذفی و آسیا به کنار، بار و فشار روحی نشت‌کرده از پرونده مهدی طارمی و حذف از آسیا برای پرسپولیسی‌ها در آستانه بازی بزرگ، سنگین‌تر و آزاردهنده‌تر از همیشه است.

هر چقدر که برانکو بگوید بازیکنانش همچون قهرمانان در بازی با نفت ظاهر شده‌اند، من تماشاگر طرفدار پرسپولیس نمی‌پذیرم که مثلا حسین ماهینی در آن بازی همچون حسین ماهینی سال گذشته برای تیمم بازی کرده است. ساق‌های خسته و سنگین او و تعللش برای نفوذ و کندی‌اش در دفاع هرگز از مقابل چشمانم دور نمی‌شود. یا چه می‌دانم کمال کامیابی‌نیای بازی با نفت هیچ‌وقت آن جنگجوی خوش‌نفس و مقاوم فصل پیش پرسپولیس نیست. کمال در تقابل‌های بدن به بدن به راحتی کم می‌آورد و دقیق‌تر اینکه بی‌میل است. ضریب خطای پاس‌هایش بالا رفته است و خیلی که همت کند، خطای ویرانگر مرتکب می‌شود. گویی ترس از مصدومیت دوباره، هنوز رهایش نکرده است. گویی خیلی زمان نیاز دارد تا به فرم بازی بازگردد.

مسلمان نشانی از مهندسی ندارد گرچه که با ۵ پاس گل در صدر جدول بهترین پاسورها قرار گرفته باشد. او هنوز نتوانسته در بازی‌های بزرگ، بزرگی کند به این معنا که مدیریت یک پروژه را تمام و کمال به عهده بگیرد و با کمک خلاقیت درجا کاری کند که بازی به نفع تیمش برگردد و گرهی باز شود. مسلمان در بازی الهلال در بهترین حالت یک تماشاگر فوتبال بود، اما در زمین سبز و نه روی سکو! نه حتی یک تماشاگر پرشور و شر.

محمد انصاری این الماس خوش‌تراش چپ‌پای پرسپولیس در تمام نود دقیقه بازی با نفت تلاشی برای رفت و آمد نکرد و نشانی از آن درخشندگی همیشگی‌اش نداشت. از بیرانوند هم باید بگوییم که فراموش کرده وظیفه دروازه‌بان توپ گرفتن است. غم بی‌تمرکزی و رفتارهای مبتدیانه شجاع را کجای دلمان بگذاریم؟ باورتان می شود که قلب دفاع پرسپولیس با یک بدن گذاشتن محسن بنگر سی و چندساله به‌سادگی زمین بخورد و جا بماند؟ از بگیر و نگیرهای زوج خط حمله و وینگرها هم چشم‌پوشی می‌کنیم که از قضا چشم امیدمان به همانجاست که روز بگیرشان باشد.

همه این نقص‌ها و کمبودها در بازی بزرگ روز پنجشنبه به راحتی فراموش می شود اگر این بازیکنان بخواهند. اگر تصمیم بگیرند برنده بازی باشند. اگر بخواهند که بزرگی کنند و میل و اشتیاق خود را بروز دهند. آن‌ها باید بجنگند.