ستاره نمی‌شوی پسر، اما فدای سرت!

آی اسپورت: گل‌زدن در تیم نوجوانان. گل زدن در تیم جوانان. پوشیدن پیراهن پرسپولیس در بیست‌سالگی و قهرمانی با تیم بزرگ پایتخت. تبدیل‌شدن به جوان‌ترین گل‌زن دربی. زدن حساس‌ترین گل‌های سه امتیازی و حالا تبدیل‌شدن به بازیگر نقش اول نمایش در مقابل استقلال. اما همه اینها برای ستاره‌شدن علی عليپور کافی نیست. او هنوز برای هواداران فوتبال یک اسم پنج‌ستاره نیست. کسی نیست که اگر روی نیمکت نشست اسمش را فریاد بزنند. که اگر در لیست خروجی قرار گرفت صفحه اینستاگرام کسی را منفجر کنند. او دو فصل گذشته را در سایه طارمی بازی کرده. عرق ریخته و کتک‌کاری کرده تا شماره ۹ آقای گل شود و همه برایش جیغ بکشند. اما خودش هنوز با شماره هفتاد بازی می‌کند. انگار که یک بازیکن درجه دو. یکی که سر قراردادش هم نمی‌تواند زیاد چانه بزند و اگر طارمی برگردد اطمینانی از فیکس‌بودن هم نخواهد داشت.

مهاجم بیست و دوساله قرمزها تازه ۲۲ ساله است. در اول راه. می‌تواند بدرخشد و به دروازه‌های اروپا برسد. شاید برود آن‌ور آب‌های خلیج و کمی پول پارو کند. اینها برایش آرزوهای دست‌نیافتنی نیست. اما بعید است ستاره شود. بعید است روزی عکسش را بزرگ کنند و در استادیوم بیاویزند. او برای ستاره‌شدن فقط ساق‌های مستعدی دارد و این خیلی کم است. طرفدارها دلشان می‌خواهد ستاره را در جنجال‌ها ببینند. دلشان می‌خواهد اسمش را در هر اعتراض و بحرانی بشنوند. برای ستاره‌شدن باید کفش بدون جوراب بپوشد و آستین‌های کت‌اش کوتاه باشد و عینک با شیشه غیرطبی بزند. باید عکس‌هایش در حال قلیان‌کشیدن در بیاید. در کنار ستاره‌های سینما. در اماکنی که ربطی به یک فوتبالیست ندارد. کارهایی که از علیپور برنمی‌آید.

تا امروز که چیزی از او ندیده‌ایم. فاکتورهایی که برای ستاره‌شدن غیرقابل چشم‌پوشی است اما او ندارد. بالاخره علی کریمی یا دایی که نباشی باید مهدی هاشمی‌نسب شوی تا در حافظه‌ها بمانی. باید دعوا درست کنی و از این تیم بزرگ به آن تیم بزرگ بروی و فحش بدهی و فحش بشنوی و روی پیست تارتان غش کنی. اگرنه، اگر به گل زدن باشد که بچه قائمشهر چیزی کم نگذاشته. همین فصل هم ۵ گل زده و تا حالا برای پرسپولیس یکی از موثرترین‌ها بوده. اگر نگوییم موثرترین. برای اینها هم هیچ‌کس کمک‌اش نکرده. نه در باندهای سه-چهار نفره بوده که ساپورت‌اش کنند، نه با مدیران باشکاه نسبتی داشته و نه برانکو به ریخت‌اش علاقه‌ای داشته. شانس داشتن؛ مثل ربیع‌خواه و فرشاد احمدزاده تا بشوی سوگلی مربی. هیچ‌کدام از اینها را نداشته اما. حمایت هواداران را هم. اگر پنالتی گل کرده، خودش ساخته. اگر در نیمه دوم و به عنوان بازیکن تعویضی به زمین آمده، چشم حریف را درآورده. اما همچنان جزو محبوب‌ها نبوده. تنهاترین بازیکن فوق‌العاده این روزها باید بازهم بیشتر عرق بریزد و در تمرین باز هم بیشتر بدود. تا آخرین کالری‌ها. تا نفس دارد.

او شاید ستاره رسانه‌ها و سکوها نشود اما می‌تواند یکی از ماندگارترین تمثال‌های پرسپولیس باشد. بازیکنی بی‌دردسر که سال‌ها در تیم بماند و با همه وجود در افتخارات شریک باشد. وقتی که ستاره‌ها می آیند و می‌روند و هر هفته سروصدا درست خواهند کرد، او می‌تواند آنجا باشد؛ در زمین تمرین، روی نیمکت یا بی‌قرار پشت خط هیجده قدم حریف. آماده استارت زدن. آماده گل زدن یا فداکاری و فراهم کردن یک موقعیت عالی. او می‌تواند سال‌ها در تیم بماند و به یک پرسپولیسی اصیل بدل شود. یکی از سرمایه‌های تاریخی باشگاه. پرسپولیسی‌های اصیل می‌دانند که این حرف‌ها چه معنایی دارد. که چنین بازیکنانی برای تیم چه ارزشی دارند. کاش خودش هم بداند. کاش قدر خودش را بداند.