معجزه بلو هوریزونته

ایسنا: انگلیس برای نخستین بار در سال ۱۹۵۰ برزیل در جام جهانی شرکت کرد. افراد زیادی معتقد بودند بازی فوق‌العاده‌ استنلی متئوس باعث می‌شود انگلیس در اولین حضورش در جام جهانی موفق عمل کند. از طرفی آمریکا سفر طولانی مدت خود را با قایق به جنوب انجام داد و از یک تیم نیمه حرفه‌ای بهره می‌برد و کسی از این تیم انتظار نداشت. به همین خاطر اتفاقی که در ۲۹ ژوئن ۱۹۵۰ در بلو هوریزونته رخ داد به عنوان یکی از شگفتی‌های تاریخی جام جهانی محسوب می‌شود.

در واقع کاشفان فوتبال مدرن یعنی انگلیسی‌ها در حالی خود را به برزیل رساندند که از بازیکنانی همچون متئوس، ویلف مانیون و تام فینی بهره می‌بردند و قصد داشتند در این رقابت‌ها بدرخشند. همه چیز بر طبق پیش‌بینی‌ها پیش رفت. شاگردان والتر وینترباتوم با یک پیروزی خفیف توانستند شیلی را در نخستین بازی‌شان شکست دهند. آنها در دومین بازی باید به مصاف آمریکا می‌رفتند که به نظر می‌رسید کار آسانی داشته باشند.

آمریکایی‌ها در جام‌های جهانی ۱۹۳۴ و ۱۹۳۰ شرکت کردند اما ترکیب این تیم را بازیکنان خارجی تشکیل می‌دادند. آنها این بار از فرزندان مهاجران و بازیکنان نیمه حرفه‌ای بهره می‌بردند. بیشتر بازیکنانشان پس از انجام یک بازی و در آخر هفته‌ پول خود را دریافت می‌کردند. در آن دوران فوتبال در آمریکا به عنوان یک رشته ورزشی جدید در دانشگاه‌ها و بازی محبوب مهاجران شناخته می‌شد. این تیم در نخستین بازی برابر ‌اسپانیا قرار گرفت و ۳ بر یک مغلوب شد. با این نتیجه‌ عجیب نبود که همه پیش‌بینی‌ها به نفع انگلیس باشد.

همان طور که انتظار می‌رفت آمریکا پس از سوت شروع بازی تحت فشار قرار گرفت. زمانی که یک ‌دقیقه و نیم از بازی گذشت روی بنتی ضربه فوق‌العاده‌ای زد که با درخشش فرانک بورگی، دروازه‌بان همراه شد (دروازه‌بان آمریکا در میسوری متولد شده بود و شغل اصلی‌اش رانندگی نعش‌کش بود). فشار از روی بورگی در طول بازی کم نشد . انگلیسی‌ها در ۱۲ ‌دقیقه ابتدایی شش موقعیت گل آشکار داشتند. دو ضربه‌شان به دیرک برخورد کرد. در این بازی متئوس حضور نداشت چون وینترباتوم تصور می‌کرد این بازی آسان است و به او استراحت داد. بورگی پس از بازی گفت: انتظار داشتم ضربات را مهار و تنها پنج یا شش گل دریافت کنم.

لحظه تعیین کننده برای آمریکایی‌ها در ‌دقیقه ۳۷ بازی فرا رسید. آنها تا این لحظه تنها یک شوت به سمت دروازه‌ زده بودند. برت ویلیامز (دروازه‌بان انگلیس) کار سختی در این روز نداشت. آمریکا برای حفظ توپ مشکل داشت و فشار بیشتر روی خط دفاعی و بورگی بود. با این حال در هشت ‌دقیقه مانده به پایان والتر بار، معلم مدرسه فیلادلفیا از میانه زمین توپ را به سمت زمین حریف فرستاد. ویلیامز برای مهار توپ جلو رفت و به طور معجزه آسایی جو گائتجنس، با ضربه سر دروازه‌ انگلیس را باز کرد. او به عنوان یک مهاجم کاذب بازی می‌کرد اما در مجموع تنها یک ورزشکار بود. ویلیام او را در نزدیکی جام جهانی زمانی که در یک رستوران ظرف می‌شست تا هزینه تحصیلش را بپردازد، پیدا کرد.

پس از استراحت بین دو نیمه ۱۰ هزار تماشاگر حاضر در ورزشگاه منتظر بودند انگلیس واکنش نشان دهند. با این حال آمریکایی‌ها پس از گلزنی مطمئن‌تر بازی کردند. به عنوان مثال بورگی ضربات را یکی از پس از دیگری به نحو باور نکردنی مهار می‌کرد. اعتماد به نفس این تیم هر لحظه بیشتر می‌شد و در نهایت تماشاگران نیز به حمایت از آنها پرداختند تا این معجزه به حقیقت بپیوندد. از طرفی انگلیس به دردسر افتاده بود. آخرین موقعیت گل آنها در هشت ‌دقیقه باقی‌ مانده به پایان دست آمد. مورتنسن که توپ را در اختیار داشت به سمت دروازه‌ پیش رفت اما در این لحظه چارلی کولومبو پیدا شد، اجازه گلزنی به این بازیکن نداد تا این بازی برای تیمش به یک جشن تبدیل شود. زمانی که داور سوت پایان را زد، هواداران برزیلی به زمین رفتند و آمریکایی‌ها را در آغوش گرفتند. آمریکایی‌ها هرگز آن را روز را از یاد نخواهند برد.

انگلیس در ادامه نتوانست از این شوک خارج شود و حتی با حضور متئوس در سومین بازی‌اش مقابل ‌اسپانیا یک بر صفر شکست خورد. با این نتیجه‌ تیم اروپایی در حالی به خانه بازگشت که نخستین خاطره حضورش در جام جهانی با تلخی به پایان رسید.

انگلیس ۱۶ سال بعد در جام جهانی ۱۹۶۶ توانست برای نخستین بار فاتح این جام شود. آن قهرمانی تنها افتخار انگلیسی‌ها در تاریخ جام جهانی است. از طرفی آمریکا نتوانست بازی درخشانش را برابر برزیل تکرار کند و ۵ بر ۲ مغلوب شیلی شد. با این حال مانند ۱۹۵۰ برزیل، آمریکا ۴۰ سال منتظر ماند تا دوباره جام جهانی را تجربه کند. این تیم در رقابت‌های ۱۹۹۰ ایتالیا شرکت کرد.