مورینیو، بزرگ‌ترین جشن خراب‌کن تاریخ

آی‌اسپورت: شامپاین‌ها باز نکرده ماندند و یخ دورشان آب شد و فتیله فشفشه‌ها هرگز روشن نشدند. ژوزه مورینیو، بزرگ‌ترین جشن خراب‌کنِ تاریخ فوتبال یک بار دیگر کار خودش را کرد.

البته که جشن قهرمانی منچستر سیتی همچنان بر پا خواهد شد، اما این جشن به تعویق افتاد و هدف مورینیو هم همین بود. جدا از این جشن خراب کردن و مهمانی به هم ریختن اما مورینیو نشان داد سیتی‌ای که تقریبا تمام فصل شکست ناپذیر به نظر می‌رسید نقاط ضعف بزرگ و پنهانی دارد، پرده برداری‌ای که می‌تواند در آینده معنای عمیق‌تری به خودش بگیرد و سرنوشت دو تیم منچستری را تغییر دهد. مهم‌تر از آن حتی در این شب مورینیو یک بار دیگر ثابت کرد هرچقدر پپ گواردیولا دوست داشته باشد فوتبال را به شکل یک شطرنج سه بعدی بازی کند، او همچنان توانایی کشاندن رقیب قدیمی‌اش به یک دعوای خیابانی را دارد. مورینیو در این شب فوتبالِ خودش را به پپ تحمیل کرد.

در ژانویه‌یِ ۲۰۱۲ رئال مادریدِ مورینیو به نوکمپ رفت تا شکست بازی رفت کوپا دل ری با نتیجه ۱-۲ را جبران کند. رئال در این بازی هم با دو گل از بارسایِ گواردیولا عقب افتاد و در شرایطی که به نظر می‌رسید عملا راه بازگشتی باقی نمانده شاگردان مورینیو دست به حمله‌های پشت سر هم زدند و بازی را به ۲-۲ کشاندند. با اینکه این تساوی هم تاثیری در سرنوشت نهایی بازی نداشت و بارسا با حذف رئال در نهایت قهرمان جام حذفی شد، اما نمایش مورینیو و تیمش در این شب شمایل شکست‌ناپذیر و دست نیافتنی بودنِ تیم پپ را خدشه‌دار کرد و بارسا در مقطع پایانی فصل با افت چشمگیری روبرو شد و در نیمه نهایی چمپیونز لیگ مقابل چلسی شکست خورد و در نهایت لیگ را هم به رئال واگذار کرد.

نه اینکه ادعا کنیم بازی دیشب دقیقا چنین تبعاتی برای سیتیِ گواردیولا به همراه خواهد داشت. دو باشگاه منچستری در حال حاضر فاصله‌ی زیادی در چرخه پیشرفتشان دارند و یونایتد همچنان در مرحله‌ی گذار است. یونایتد در واقع در پیروزی بزرگ دیشب هم بسیار خوش شانس بود، هم به خاطر موقعیت‌هایی که سیتی از دست داد و هم به خاطر پنالتی‌ای که علیه‌شان اعلام نشد. اما در نهایت در فصلی که شیاطین سرخ هرگز موفق نشدند از زیر سایه‌ی همشهری‌شان بیرون بیایند، همین یک بازی و پیروزی هم برایشان ارزش زیادی دارد و با کمال میل از آن استقبال می‌کنند و ازش لذت می‌برند.

تاریخ فوتبال جشن خراب‌کن‌های کمی مثل مورینیو به خودش دیده. شاید او مثل سر الکس به معنای عینی مهمانی بازیکنانش در خانه‌ی لی شارپ را به هم نریخته باشد و آن‌ها را نه با اسم که با شماره صدا نکرده باشد، اما برای مورینیو هیچ لذتی بالاتر از خراب کردن خوشحالی بقیه نیست. برق نگاه مورینیو هیچوقت درخشان‌تر از وقتی نیست که بادکنک یکی دیگر را ترکانده، وقتی چلسی‌اش در هفته‌های پایانی فصل و در حالی که هیچ انگیزه‌ی خاصی برای بازی کردن نداشت با وقت تلف کردن و ۹۰ دقیقه ۱۱ نفره پشت توپ بودن لیورپول را در آنفیلد شکست داد و قهرمانی را از تیم برندان راجرز گرفت.

این جشن خراب کردن البته از نوع دیگری بود. یونایتد در نیمه اول بسیار بد بود و تنها شباهتی که به لیورپولِ یورگن کلوپ به عنوان الگویی برای شکست دادن سیتی داشت ناتوانایی‌اش در دفاع کردن روی ارسال‌های ضربات آزاد بود. با این حال وقتی نیمه دوم یونایتد و پل پوگبا به خودشان آمدند درست مثل لیورپول ثابت کردند اگر به این سیتی با سرعت و فشار بالا حمله کنید موفق به شکست دادنشان می‌شوید.

هافبک فرانسوی یونایتد در این بازی هم نمادی کامل از تیمش بود. پوگبا که گویا به مناسبت رویارویی با سیتی موهایش را این بار آبی و سفید کرده بود در نیمه اول نمایشی افتضاح داشت و حتی از پس ساده‌ترین کنترل توپ‌ها هم بر نمی‌آمد. در نیمه دوم اما به یک باره او بدل به بازیکنی شد که تمام تکل‌هایش می‌گرفت و با حضور فیزیکی‌اش در مرکز زمین نبض بازی را در دست گرفته بود. نمایش پوگبا در نیمه دوم به قدری درخشان بود که حتی گواردیولا هم بعد از بازی ازش تعریف کرد و بهش تبریک گفت.

بین دو نیمه‌ی بازی دیشب به نظر می‌رسید دربی منچستر پایانی نمادین برای فصلی است که سیتی از هر نظر برتر از یونایتد بود، حتی به نظر می‌رسید یونایتد قرار است با شکستی سنگین شاهد جشن قهرمانی سیتی باشد، خاطره‌ای که تا مدت‌ها می‌تواند تاثیر منفی‌اش روی یک باشگاه را حفظ کند. در نهایت اما در حالی که تکل‌ها از این سو و آن سو به هوا می‌رفتند و بازیکنان کنترل اعصابشان را از دست داده بودند، به این نتیجه رسیدیم که شاید سیتیِ گواردیولا به آن اندازه هم که فکر می‌کردیم قدرتمند و شکست‌ناپذیر نیست. این نتیجه به خصوص در فصل آینده می‌تواند به یونایتد، و البته تیم‌های دیگر لیگ برتر کمک زیادی در تقابل با سیتیزن‌ها بکند.

پس مورینیو یک بار دیگر اشک تلخ حریفی که خودش را آماده جشن پیروزی کرده بود را در آورد، تلخی‌ای که برای او شیرین‌تر از هر شیرینی‌ای است.