خیز دوباره بچه‌ یوزها به سوی مدال جهانی

ایران ورزشی: در میان تیم‌های ملی فوتبال ایران، تیم نوجوانان موفق‌ترین و پراستمرارترین در سال‌های اخیر بوده است. پس از اولین و تک قهرمانی‌مان در آسیا که به سال ۲۰۰۸ در مسابقات قاره‌ای ازبکستان حاصل آمد، آن تیم حتی پس از قطع ارتباط کاری‌اش با علی دوستی هرگز از موفقیت‌های قابل ذکر دور نشد و تازه‌ترین دستاورد ارزشمندش نایب قهرمانی آسیا در سال ۲۰۱۶ و شرکت بسیار موفقت‌آمیز در جام جهانی این رده سنی در سال ۲۰۱۷ در هند بود جایی که بچه‌های ما تا یک‌چهارم نهایی پیش رفتند و فقط مغلوب اسپانیایی شدند که تا فینال پیش رفت. این یک کار نادیده در فوتبال رده‌های سنی پایه ایران بود و هرگز در گذشته تیم‌های ما در رده‌های نوجوانان و جوانان به جمع هشت تیم برتر دنیا راه نیافته بودند.

بدون نظر مستقیم کی‌روش

آن موفقیت ناب فدراسیون فوتبال را متقاعد کرد عباس چمنیان را در پست سرمربی نوجوانان حفظ و ابقا کند و برای آوردن نفری جدید لزوما با کارلوس کی‌روش که نظراتش در تعیین سرمربیان جوانان و امیدها لحاظ شده است مشورت نکند و چمنیان نیز برای حفظ جایگاهش مثل برخی افراد، وقت و بی‌وقت به تمجید از سرمربی پرتغالی تیم ملی بزرگسالان نپرداخته است.

بنابراین در اولین ماه از سال ۱۳۹۷ شاهد گردهمایی مجدد نفرات تیم ملی نوجوانان با هدایت این مربی نکته‌سنج هستیم و دلیل مستقیم و عاجل آن دیدارهای دوستانه مفیدی است که برای این تیم ترتیب داده شده است که جملگی در اردیبهشت ماه خواهد بود. این تیم ابتدا نهم اردیبهشت به قطر می‌رود و آنجا با همین کشور و تونس مسابقه می‌دهد و سپس ۲۵ اردیبهشت به چین سفر می‌کند و آنجا در تورنمنتی چهار جانبه روبه‌روی تیم ملی نوجوانان چین و همچنین ژاپن و مغولستان قرار می‌گیرد.

سختی‌های مضاعف

اینها البته فقط شروع راه برای تیم ملی نوجوانان جهت حضور موفق مجدد در پیکارهای قهرمانی آسیای این رده سنی و راهیابی دوباره به جام جهانی از این طریق است، دوره جدید پیکارهای نهایی قهرمانی نوجوانان آسیا در ادامه سال ۲۰۱۸ و جام جهانی در سال ۲۰۱۹ برپا می‌شوند و با این اوصاف نوجوانان فرصت دارند تا یک بار دیگر به بهترین شکل برای مسابقات مورد بحث کسب آمادگی کنند اما کارشان از دو دیدگاه بسیار سخت‌تر از مرتبه قبلی است. یکی اینکه بیش از ۹۰ درصد نفرات تیم قبلی نوجوانان به سبب عبور از مرز سنی مقرر (زیر ۱۷ سال) در عین اینکه طعم دعوت به تیم ملی جوانان را چشیده و به زودی به تیم امید هم فرا خوانده می‌شوند، دیگر صلاحیت سنی عضویت در تیم ملی نوجوانان را ندارند و به تبع آن عباس چمنیان و دستیارانش نسل جدیدی را برگزیده و دعوت کرده و از آنها تست گرفته‌اند و در حال استوارسازی مجدد پایه‌های کار در این تیم و رسیدن به ترکیب‌های تازه مورد نظر خویش‌اند و این در حالی است که قابلیت‌های آنان هنوز به طور کامل مشخص نشده است. دوم اینکه چون نوجوانان ما در دوره قبلی رقابت‌های قهرمانی آسیا درخشیدند و فقط در فینال برابر عراق و آن هم در ضربات پنالتی کم آوردند، رقبا روی کار ما متمرکزتر شده‌اند و توان بیشتری را برای خنثی‌سازی نوجوانان ما به کار خواهند گرفت و انگیزه‌ای که در این تقابل‌ها به کار می‌گیرند بیشتر از سایر مسابقاتشان خواهد بود و به واقع شناسایی کلی آنها از روش کار تیم نوجوانان ما سبب خواهد شد از سیستم‌های مبارزاتی موفق‌تری مقابل ما بهره گیرند و اینکه اکثر نفرات تیم ملی نوجوانان ما عوض شده‌اند و با اسم‌ها و ترکیبی تازه به میدان می‌آییم، معادله فوق را تغییر نمی‌دهد.

موفقیت غیر منتظره

وقتی عباس چمنیان ۲۲ ماه پیش به طور ضربتی و پس از برکناری تعجب‌آور حمید علیدوستی به سرمربیگری تیم ملی نوجوانان منصوب شد، کمتر کسی فکر می‌کرد او اینقدر در کارش موفق باشد. دلیل قطع ارتباط با علیدوستی هیچگاه به طور رسمی و وسیع گفته نشد اما گفته می‌شد کمیته جوانان فدراسیون فوتبال که تیم‌های ملی ایران در رده‌های سنی پایه زیرمجموعه‌های آن هستند از حاصل کار علیدوستی و برخی نتایج حاصله تیم وی در دیدارهای تدارکاتی راضی نبود و کارها با هدایت وی به سمت و سویی نرفته بود که این کمیته - با هدایت فریدون معینی - خواهان آن بود. شاید رسیدن این نکته به نتیجه مورد اشاره جای بحث اساسی نداشته باشد اما اینکه این کار را آنقدر دیر و در فاصله کمتر از سه ماه تا مسابقات نهایی قهرمانی نوجوانان آسیا (شهریور ۱۳۹۵) انجام بدهند (که دادند) جای ایراد و انتقاد وسیع داشت و ریسک غیر ضروری و بی‌وقتی نشان می‌داد که هر ضرری می‌توانست از آن برخیزد و هر ایراد و پیامد منفی می‌توانست بر آن مترتب باشد.

در تضاد با جوانان و امیدها

با این حال چمنیان توانست در کوتاه مدت تیمی را آماده پیکارهای قهرمانی نوجوانان آسیا و روانه کارزارها در هند کند که همه را غافلگیر و شگفت‌زده کرد و رقیب پشت رقیب را شکست داد و پاداش نایب قهرمان شدن در آسیا طبعا شرکت در جام جهانی نوجوانان بود که پیش‌تر وصف آن را آوردیم و از دستاوردهای بزرگ تیم چمنیان در هند گفتیم. این در حالی روی داد که کشتی تیم‌های ملی جوانان و امیدها در مسابقات جام جهانی جوانان و قهرمانی آسیای امیدها با هدایت امیرحسین پیروانی به گل نشست و در رقابت‌های قهرمانی آسیای جوانان نیز که پیش‌تر برگزار شده بود، سهم شاگردان پیروانی چیزی بیش از پیشرفت تا نیمه نهایی و کسب مقام سومی مشترک - غیر رسمی - نبود.

ضمانتی در کار نیست اما...

همه اینها به معنای قطعیت موفقیت مجدد نوجوانان در مسابقات پیش‌رو و در طول دو سالی نیست که سرنوشت آنها ابتدا در قهرمانی نوجوانان آسیا و سپس جام جهانی این رده سنی مشخص می‌شود اما این نکته مشخص است که دورخیز بچه‌های چمنیان به سوی افتخاراتی تازه آغاز شده است و هر چند راهیابی مجدد به جام جهانی مشکلات ویژه خود را دارد و ایستادن بر سکوی افتخار جام جهانی زحمت و محنتی صد برابر را می‌طلبد اما تا آنجا که به کار چمنیان و شاگردانش مربوط می‌شود آنها کار را به موقع و حتی زودتر از موعد شروع کرده و به سوی نقطه کمال به حرکت درآمده‌اند و به واقع کارشان از فردای همان روزی شروع شد که از حضور در جام جهانی نوجوانان فراغت یافتند. الگوی کاری آنها می‌تواند مورد تقلید سایر تیم‌های رده سنی پایه ما هم قرار ‌گیرد زیرا هم گستردگی حوزه انتخاب نفرات در آن رعایت شده و هم به لطف اردوهای متعدد طولانی روی پرورش هر چه بیشتر تک تک نفرات کار خواهد شد. این روندی است که با امیدواری می‌توان به آن چشم دوخت و چشم‌ها را برای لحظاتی بست و رویای توفیق‌هایی تازه را برای نوجوانان فوتبال دید. رویاهایی که برای تحقق به معجزه نیامند نیستند و با نظم و کار اساسی هم که تخصص مسوولان و مربیان این رده سنی است، می‌توان به آن نایل آمد.