آقای کی‌روش، حالا چرا؟

ایران ورزشی: مصاحبه‌ای که دیروز از کارلوس کی‌روش در روزنامه خبر ورزشی منتشر شد، با مصاحبه‌های قبلی سرمربی تیم ملی تفاوت اساسی دارد. این به خاطر تکنیک متفاوت مصاحبه‌کنندگان یا زیرکی آنها در حرف کشیدن از مربی باتجربه پرتغالی نیست که خودش تصمیم گرفته لحن متفاوتی داشته باشد و با مخاطبان صمیمانه‌تر صحبت کند.

بزرگترین انتقادی که می‌توان به عملکرد هفت ساله این مربی در ایران وارد دانست، رابطه سرد با مطبوعات است. از روز اول تصمیم کی‌روش این بود که کارش را بدون استفاده از بازوی رسانه‌ها پیش ببرد. هنوز نمی‌دانیم خودش به این جمع‌بندی رسید یا نزدیکانش به او توصیه کردند. از طرفی تن ندادن به بازی رسانه‌ها که در فوتبال ایران پرتعدادند و گاهی فضای مغشوشی می‌سازند هوشمندانه بود، ولی افراط در این کار و تحریم رسانه‌ها بزرگترین عامل سوءتفاهماتی است که در این سال‌ها به‌وجود آمد و حرکت قطار تیم ملی را کندتر کرد.

کی‌روش ترجیح داد ارتباطش تنها از کانال چند رسانه محدود باشد، آنهایی که گمان می‌کرد احتمالا نفوذ بیشتری دارند و برای انتقال ایده‌هایش کفایت می‌کنند. حتی در این مصاحبه‌های محدود هم کی‌روش زبان سختی را برای ارتباط انتخاب می‌کرد تا جایی که پیامش آن طور که لازم است منتقل نمی‌شد. در این سال‌ها برخی از تصمیمات کی‌روش با انتقادات زیادی روبه‌رو شد که با توضیحات کاملتر از سوی این مربی می‌توانست جماعت بیشتری را همراه کند و جبهه مخالفانش را سست کند.

کی‌روش در دو سال گذشته فاصله‌اش با مطبوعات را بیشتر کرد و کار به جایی رسید که برای اعلام مواضع و فهرست تیم ملی از شبکه اجتماعی استفاده می‌کرد. نشست‌های مطبوعاتی ادواری قبل از بازی‌های مهم و در روزهای فیفا حداقل ارتباطی است که باید بین مجموعه تیم ملی و رسانه‌ها برقرار شود، ولی در تمام این سال‌ها تیم ملی مثل غریبه‌ای به مسابقات می‌رفت و برمی‌گشت. در این میان فدراسیون هم بابت بی‌توجهی و استیصالش در این ماجرا شایسته انتقاد است.

مصاحبه روز گذشته کی‌روش در فاصله دو ماه تا شروع جام جهانی می‌تواند به تلطیف فضای اطراف تیم ملی کمک کند. لحن متفاوت این مربی قابل توجه است، به‌ویژه جایی که اختلاف میان تیم ملی و باشگاه‌ها را طبیعی می‌داند. در ماه‌های اخیر دوگانه تیم ملی - پرسپولیس یا کی‌روش - برانکو فضای پرتنشی را به‌وجود آورده بود، ولی کی‌روش کسی را متهم نمی‌کند و می‌گوید: «لطفا سوءتفاهم نشود. حق مربیان باشگاهی هست که به خاطر وظایف روی دوششان، برای منافع خود بجنگند. بگذارید یک بار این را شفاف به همه توضیح دهیم؛ من، کارلوس کی‌روش ۵۰ درصد موقعیت شغلی‌ام را در باشگاه بوده‌ام و ۵۰ درصد دیگر را در تیم‌ملی. این وظیفه ماست که به خاطر منافع ملی و باشگاه بجنگیم. (او و مترجمش از جای خود بلند می‌شوند) شما اگر در یک قاره و یک کشور دو نفر را دارید که می‌خواهند روی یک صندلی بنشینند، این دو مربی را وادار نکنید با هم بجنگند چه کسی بنشیند. این وظیفه مربیان نیست. به خاطر اینکه چنین بحثی به جایی نمی‌رسد. بحث غیرمعقولی است. این تصمیم باید از جای بالاتر و از سوی مدیران ما گرفته شود. وقتی روسا در کنفدراسیون و فدراسیون این تصمیم را بگیرند ما تنها وظیفه داریم اجرا کنیم. خود من وقتی مربی باشگاهی در ژاپن بودم، قبل از جام جهانی ۹۸، فدراسیون فوتبال ژاپن ۶۵ بازیکن از فهرست بزرگ تیم ملی را از باشگاه‌ها گرفت. ناگویا که من سرمربی‌اش بودم ۹ بازیکن را از دست داد. رییس آنجا تصمیم گرفته بود. من موافق تصمیمش نبودم. من هم ۶ ماه از لیگ بازیکنان را در اختیار نداشتم ولی روسا این تصمیم را گرفته بودند و اولویت تیم ملی ژاپن بود. باید از دستور اطاعت می‌کردم و به کارم ادامه می‌دادم ولی اگر از من می‌پرسیدند آیا موافقی ۹ بازیکن به تیم‌ملی بدهی، می‌گفتم نه! این توضیحات مفصل را من ارائه دادم چون در ایران می‌خواهند وانمود کنند جنگ بین مربیان است. هر مربی دارد کار خودش را می‌کند. هر مربی باید از منافع و حقوق خودش دفاع کند.»

حرف‌های کی‌روش بعد از بازی با الجزایر که مدعی شده بود ملی‌پوشان لیگ آماده نیستند و باید آنها را ۴۰ روز قبل از جام جهانی در اختیار داشته باشد هم با واکنش تندی از سوی مربیان لیگ روبه‌رو شد، ولی کی‌روش در مصاحبه جدیدش این ایده را باز می‌کند و می‌گوید: «همه مربیان تیم‌های ملی که می‌شناسم و در آسیا کار می‌کنند، همه آنها همین نقطه نظر را دارند. بازیکنان آسیایی که در لیگ‌های کشور خودشان بازی می‌کنند یک برنامه آماده‌سازی خاص و مختصر خودشان را نیاز دارند؛ همه‌شان. یک مربی را نمی‌شناسم به جام جهانی رفته باشد و این قوانین فیفا برایش راضی کننده باشد. این بدان معناست که داریم به فوتبال آسیا توهین می‌کنیم؟ خیر. ما مربیان واقعیت‌های فوتبال آسیا را می‌فهمیم، به خوبی می‌بینیم و لمس می‌کنیم بازیکنانی که داخل فوتبال آسیا و در لیگ‌های داخلی بازی‌ می‌کنند به یک سطح بالاتر برای آماده سازی نیاز دارند. گاس هیدینگ در کره جنوبی همین را قبول داشت. ایویچ در ایران و آقای برانکو در ایران ۲۰۰۶ که همین تصور را داشت.»

مهم‌ترین هدف کی‌روش از این مصاحبه تنش‌زدایی و همراه کردن جامعه فوتبال در آستانه جام جهانی است. البته توضیحات کی‌روش درباره برنامه‌هایش که برای تیم ملی راهگشا و دقیق است، می‌توانست خیلی زودتر شنیده شود و رابطه بهتر سرمربی تیم ملی با رسانه‌ها یک معادله برد - برد است.