صلاح، مارسلو و نبرد سرنوشت

آی‌اسپورت: شاید هیچ چیز به اندازه‌ی تماشای دوباره‌ی گل اول بایرن مونیخ به رئال مادرید در بازی برگشت نیمه نهایی چمپیونز لیگ به لیورپولی‌ها امید نبخشد. فرانک ریبری از چپ توپ را به رابرت لواندوفسکی می‌رساند، لواندوفسکی با کنترلی بد از دروازه دور می‌شود ولی توپ را هر جور شده به توماس مولر در بال راست می‌سپارد، جایی که مهاجم آلمانی فضایی خالی و باورنکردنی پیش رویش می‌بیند.

مارسلو، مدافع چپ رئال، بدون در نظر گرفتن مولر، بازیکنی که مسئولیت اصلی‌اش بود، برای حمایت از سرخیو راموس که تصمیم گرفته عقب بماند و به لواندوفسکی حمله نکند، به باکس خودشان رفته، و وقتی تازه به این نتیجه می‌رسد که باید به پست خودش بازگردد و جلوی ارسال مولر را بگیرد دیگر خیلی دیر شده. توپ روی دروازه‌ی رئال می‌آید، راموس اثری نه به اندازه‌ی کافی رویش می‌گذارد و در نهایت جاشوا کیمیش کار را تمام می‌کند.

مارسلو بدون شک یکی از بهترین مدافعین چپِ هجومی در کل فوتبال جهان است. انتقال او با مبلغ 5 میلیون پوند از فلومیننزه در سال 2007 شاید یکی از بهترین ترنسفرهایی بود که باشگاه رئال انجام داد و پوند به پوندش برایشان ارزش داشت. مارسلو در اکثر بازی‌های رئال گزینه‌ای ایدئال برایشان است، فول‌بکی که مدام به حمله اضافه می‌شود، بازیکنی که هم سریع است، هم تکنیکی و هم ارسال‌هایی دقیق دارد و فصلی چندتا گل هم می‌زند. مشکل اما وقتی پیش می‌آید که مارسلو قرار باشد دفاع کند، اتفاقی که خیلی برایش رخ نمی‌دهد، اما در فینال کیف قطعا رخ خواهد داد.

اگر مارسلو مقابل لیورپول فضایی مشابه گل بایرن را به محمد صلاح هدیه دهد، و اگر صلاح فرم عالی خودش تا همین یک ماه پیش را داشته باشد، سمت چپ خط دفاعی رئال نابود خواهد شد. در شرایطی عادی همین یک نبرد رو در رو برای پیش‌بینی نتیجه کافی بود، اما فینال امشب به هیچ وجه بازی‌ای عادی نیست و گویا از هیچ قانونی تبعیت نمی‌کند.

در سوی دیگر زمین هم ترنت الکساندر-آرنولد برای لیورپول به عنوان دفاع راست بازی می‌کند، بازیکن جوانی که در بازی برگشت نیمه نهایی مقابل رم به مشکلات زیادی در مواجهه با استفان الشراوی خورد. این نکته هم از چشم مادریدی‌ها قطعا پنهان نمانده. یکی از دلایل این اتفاق البته معاف شدن صلاح از حضور در کار دفاعی تیم بود. یورگن کلوپ به ستاره مصری‌اش دستور داده بود فقط دنبال استفاده از فضای پشت الکساندر کولاروف باشد و به محض اینکه تیمش توپ را از حریف پس می‌گیرد در این فضا حرکت کند.

رئال چه در فینال ۳-۳-۴ بازی کند و چه ۲-۱-۳-۴ با ایسکو به عنوان شماره‌ی ۱۰ پشت کریستیانو رونالدو و کریم بنزما، فشار اصلی آن‌ها روی الکساندر-آرنولد خواهد بود. تصمیم بزرگ در این شرایط با کلوپ است. آیا او از صلاح می‌خواهد عقب‌تر بازی کند و به الکساندر-آرنولد کمک کند، یا بلوف رئالی‌ها را می‌خواند و دستوری مشابه بازی با رم به ستاره‌اش می‌دهد؟

در بیشتر بازی‌ها چنین نبردی معمولا برای رقم زدن نتیجه نهایی کافی است، در فینال اما نه. بازگشت دنی کارواخال از مصدومیت یک ماه‌اش و ۹۰ دقیقه حضورش در زمین در آخرین بازی رئال در لیگ به این معناست که زین‌الدین زیدان مجبور نخواهد بود از لوکاس وازکزِ وینگر به عنوان دفاع راست استفاده کند. اما آیا کارواخال به آمادگی کامل برای جدال با سرعت سادیو مانه رسیده؟ اگر اندرو رابرتسون از دفاع جدا شود به مانه در حمله بپیوندد چطور؟

نبرد دیگر در مرکز خط دفاعی است. راموس مدافعی خوب در جدال‌های تک به تک است، اما رافائل واران چطور از پس روبرتو فرمینو بر خواهد آمد؟ فرمینویی که مدام مدافعین مرکزی حریف را از پست خودشان خارج می‌کند و جلو می‌کشد تا مانه و صلاح با پیدا کردن فضایی خالی در یک لحظه به باکس حمله کنند.

مشکل بزرگ تیم کلوپ هم نبود حمایت لازمِ دفاعی از سوی هافبک‌هایشان است. طبیعت فوتبال مبتنی بر پرس لیورپول به این معناست که هیچ هافبک دفاعی تخصصی‌ای در این تیم دیده نمی‌شود و این سناریویی ایدئال برای ایسکو است، اگر زیدان او را در پست شماره‌ی ۱۰ به زمین بفرستد.

به هر سوی زمین و منطقه‌ای از دو تیم نگاه می‌کنیم ضعف‌های بزرگ دفاعی می‌بینیم و برای همین پیش‌بینی این بازی بسیار سخت می‌شود. مسئله فقط این نیست که هر دو تیم شانس پیروزی دارند. مسئله اینجاست که هر دو تیم شانس پیروزی با اختلاف گل بالا دارند.