مرسی برای جواهری که بعد از ۴۰ سال برگرداندی

خبرآنلاین: قاب تلویزیون با بیست هجده ، چقدر زیبا تر شد. اگر حالا هنری ها داغ ندیدن ناصر ملک مطیعی و فردین را از قاب سیما تا ابد در دل خواهند داشت ، ورزشی ها و عشق فوتبال ها ولی به خود خواهند بالید که بعد از ۴۰ سال یک بار دیگر ، مرد خوش صحبت و موفق ترین مربی ایرانی تاریخ را از قاب تلویزیون خانگی شان دیدند.

دیدند جنتلمنی را که چه شیوا سخن می گوید. چه دوست داشتنی و احتمالا چه حسرت ها خوردند از این ۴۰ سالی که چنین جواهری عمر فوتبالی اش تباه شد یا صرف ساختن بهترین ستاره های کشورهای خلیج فارس شد چون اگر اینجا می ماند احتمالا همان شور و حال دهه شصتی که خیلی از ستاره های هم عصرش را یا به خارج فراری داد و یا مثل ناصر ملک مطیعی عطا بهمنش و خیلی های دیگر چون فردین می ماند و در تنهایی ، غصه می خورد ، عصه می خورد ، غصه می خورد و در نهایت می مرد از غمباد.

حالا اما باز برنامه مجری دوست داشتنی توانست سد شکن شود. عادل فردوسی پور که هنوز تبعات برنامه ویژه قرعه کشی جام جهانی اش نخوابیده ، برای افتتاحیه سری جدید برنامه ویژه جام جهانی خود به جای اینکه برود سراغ ستاره های بزرگ فوتبال دنیا و خب چون حرفی برای پرسیدن از آنها ندارد خیلی ، بزند به صحرای کربلا! این بار رفت سراغ دو تایی که بهترینند. دو تایی که در این فوتبال تا به حال زنده برای مردم حرف نزده بودند و اقلا این نسل فوتبالی زنده حرف زدن شان را ندیده بودند.

علی پروین شاید در همه این سال ها خودش ، خودش را ممنوع التصویر کرده بود تا به قول خودش ، یکی از آن فلفلی هایی که می گوید ، اشتباهی در نرود . اگرچه دیشب خیلی بامزه گفت:«نمی آمدم چون این عادل به هیچ کسی وقت حرف زدن نمی دهد. باید راحت بشینی و حرف بزنی نه اینکه دو دقیقه حرف بزنی بپره وسط حرفت بگه وقت نداری!»

خیلی راحت ماند کلی خاطره شیرین و عسلی گفت و اصلا فلفلی در بین حرف هایش نبود و مردم برای دیدنش ذوق کردند و باز با کار دیگری از عادل حال شان خوب شد.

پروین اما با همه شیرینی هایش اقلا من یکی را که کیلومترها این ور تر و در دل همه کارهایم باید اینترنتی این برنامه را می دیدم غیر از جذابیت های کاریزماتیکش ، خیلی سورپرایز بزرگی نبود. دیدن حشمت خان بود که داشت هر لحظه بیشتر و بیشتر حس غرور از یک سو حسرت این همه سال محروم بودن یک مردم از دیدنش عذابم می داد.

آری او یک مربی بوده. یک فوتبالی. بهترین مربی که افتخاراتش را هیچ کس غیر از او نمی توانسته و نتوانسته تکرار کند. دو قهرمانی در آسیا و صعود به جام جهانی! شوخی که نیست واقعا. در بین همین سیاستمداران که از ۴۰ سال قبل مانده اند ، چندین نفرشان به کاخ سلطنتی می رفتند و می آمدند؟ از بین هنرمندان و چهره های اجتماعی چطور؟

چرا پس او باید مثل فردین ، ناصر یا حتی بهروز تابو می شدند؟ نماد درباری بودن؟ جرم شان چه بوده؟ آیا سند مستدلی برای اثبات فعالیت های سیاسی شان بود؟

راستش را بخواهید نه! اگر بود که در این همه سال ، اقلا در این نزدیک دو دهه که محدودیت ورود و خروج حشمت به کشور برداشته شده ، یکبار می بردندش برای سئوال جواب!

مشکل اما فقط همانی بوده که باعث از دست رفتن ناصر ملک مطیعی و فردین شد. جرم او هم مثل آن بقیه شهرت بوده. بی توجه به توانایی هایش و بی توجه به اینکه دارند ورزش مان را از چه سرمایه ای محروم می کنند.

امروز می توانیم خوشحال باشیم که اقلا یکی از حصارها شکست و مدیران رسانه ملی می توانند با خود فکر کنند چطور توانستند یک شب رویایی را برای مخاطبان بسازند بی آنکه آسمان به زمین بیاید و چقدر بیننده های شان را افزایش دهند.

مرسی عادل برای همه این چند هفته ای که تلاش کردی و برای این حصاری که فقط تو با فاکتور محبوبیتت می توانستی بشکنی و شکستی.