در ستایش‌تان همین بس؛ ایران ۰-۱ ال‌کلاسیکو

آی‌اسپورت: وقتی قرعه‌کشی جام جهانی انجام شد و ایران با اسپانیا در یک گروه قرار گرفت، همه جا صحبت از شکست سنگین ما در مقبل این تیم بود؛ با اتفاقاتی هم که قبل از جام جهانی برای ایران به وجود آمد، شاید کمتر هواداری پیش‌بینی می‌کرد بتوانیم حماسه ۲۰۱۴ بلوهوریزنته در مقابل آرژانتین را مقابل اسپانیا تکرار کنیم. اما پس از اولین بازی در یکاترینبورگ و غلبه بر مراکش امیدها برای بازی مقابل ماتادورها از هر زمان دیگری بیشتر شد؛ تا جایی که حتی انتظار پیروزی در این بازی برابر قهرمان جهان در سال ۲۰۱۰ برای بسیار از هواداران به وجود آمد.

وقتی چهارشنبه شنبه شب سوت آغاز بازی توسط آندرس کنها زده شد، ورزشگاه کازان هم مانند تمام ایران یک صدا یار دوازدهم بود؛ پر از شور و امید. مانند آزادی. ماتادورها برای پیروزی به این دیدار آمده بودند و ایران با دفاعی مستحکم در برابر آنها. مردان کی‌روش برای خلق حماسه‌ای دیگر تلاش می‌کردند؛ برای سربلندی و جاودانگی؛ برای شگفتی. ما در دفاع بی‌نقص بودیم و در ضدحملات خطرناک. وقتی دقیقه ۵۴ پس از برخورد توپ با دیگو کاستا دروازه ایران گشوده شد، برای یک لحظه همه جا غرق در آه و حسرت شد؛ همه فراموش کرده بودند حریف ما اسپانیا بود؛ مدعی قهرمانی. اما اوضاع در زمین فرق داشت؛ بازیکنان ایران نه تنها خود را نباختند، بلکه با جسارتی بیشتر به بازی ادامه دانند.

مهار دیدنی بیرانوند، گل مردود سعید عزت‌اللهی و باز هم بازی درخشان امیری و ابراهیمی و خلق موقعیت‌های متعدد ایران، خبراز خستگی‌ناپدیری آنها می‌داد؛ ماتادورها بریده بودند و یوزهای زخمی، آماده انتقام؛ اما هرچه زدند به در بسته خورد. انگار امشب شانس برای ایران روی دیگر خود را نشان داده بود. طعمی از بی‌رحمی. ما برای شگفتی فقط بدشانس بودیم؛ همین.

پس از سوت پایان بازی، ماتادورها پیروز بازی بودند و ایران بازنده. اما باختی با طعم غرور و غیرت. با غوغا و طوفان در زمین. در حقیقت آنها پیروز بودند، قلب میلیون‌ها ایرانی برای آنها می‌تپید. بازیکنان با چشمانی اشک‌بار بر زمین نشسته بودند، و هواداران آنها به احترام‌شان ایستاده بودند و به این ستاره‌های درخشان افتخار می‌کردند. شبی که کلمات برای وصف آنها قاصرند. حالا تمام ایران پشت شما هستند برای پیروزی در اخرین نبرد. برای صعود. در ستایش شما همین بس؛ ایران ۰-۱ ال‌کلاسیکو.