از هویت قرضی، تا چهره واقعی

آی‌اسپورت: فوتبال ما پیروز شد اما نه فقط در روسیه که اینجا در تهران پایتخت ایران‌زمین این حماسه رخ داد. آری خانواده ایرانی به دور هم جمع شدند. دختران ما که به صرف کوته‌اندیشی باید به هیبت مردان در می‌آمدند تا فوتبال را از نزدیک ببیند یا چهره واقعی به ورزشگاه آمدند. ورزشگاه یک‌صد هزار نفری این بار آزادی شد. آنجایی که وقتی بانوان ایران‌زمین را در کنار مردان می‌پذیرفت که رخت عزا بر تن می‌کرد. در تشیع جنازه ناصرخان حجازی و هادی عزیز نوروزی ورزشگاه سیاه‌پوش و گریان و صد البته آزادی شد اما این بار ورزشگاه رنگ دگری داشت که بانوی ایران نه جامه عزا بر تن و یا ریش بر رخ نزد تا فریاد شوق برای پیروزی یوزهای ایرانی زند.

بانوی ایران که قبل از جام جهانی حتی در تصاویر یک ملت و یک قلب برای یک تیم جای نداشت با قلب و روحش به ورزشگاه آمد تا پس از سال‌ها احترام و همبستگی و عشق و شادی همه ملت را نمایان سازد. فوتبال ما دل پر ریش و رخ همره ریش نازنین بانوی ایرانی را زدود. بانوی ایران‌زمین به ورزشگاه آمد تا بگوید یاوه‌های منقلب شدن آن تحمیلی به هنر ایران‌زمین چون فیلم‌هایش بی‌معنی است. چه زیبا بود که بانوی ایران زمین با چهره خودش و با پای خودش و به اذن خودش زندگی کرد و لذت برد و فریاد ایران ایران را زد.

چه زیبا بود که پدر همراه دختر و بانو با یار و خواهر با برادر و هر کس به بهانه‌ای که هم‌دلی را باعث شده است به ورزشگاهی آمد که به عطر ادب و حرمت آغشته بود. چه خوب بود که هویت قرضی یا که اگر بهتر بگوییم جعلی است از بین رفت. چه خوب بود که دروغ و ریا و تزویر کم شد. چه زیبا بود که همه باز کمی خود شدیم و یاد گرفتیم دست به دست هم دهیم به مهر و میهن خویش را با نگاه و روان و ذهن پاک کنیم آباد. چه زیبا است که به شادی کنار هم نشینیم و یاد گیریم با هم بودن را پیش ز آن که دیر شود. چه خوب است که من و تو باز ما شویم و انسانیت را با نفی تفکیک و تحقیر جشن گیریم و تردید نکنیم که راه درست نه با پاک کردن صورت مسئله که با تطهیر ذهن و روحی آغاز می‌شود.

چه نیک است که آزاده باشیم نه از انواع ظاهری و دو چهره شدن و حکایت‌های نامداری که مشهور است به ریا. چه دنیای بهتری می‌شود که منقلب شویم وقتی کوته‌فکری به سراغ‌مان آید و شب تاریک جهل را نام جعلی سحر نگذاریم. باری فوتبال برد زیرا وسیله‌ای شد تا جشن هم‌بستگی ملی بگیریم و دیگر جمع شدن‌های‌مان نه به عزایی باشد یا به عذابی. بانوی ایرانی سپاس که به ورزشگاه آمدی تا بار دیگر ادب و نزاکت و عشق و زیبایی را برایش با نام آزادی بیاوری.