فرق بین «مسئولیت»ژاپنی و ایرانی

خبرآنلاین: حالا آرمان شهر همه ما آسیایی ها شده ژاپن. از بامداد سه شنبه و با سوت پایان داور سنگالی که حکم حذف ژاپن، آخرین نماینده آسیا از جام جهانی را داشت، همه شبکه های اجتماعی پر شده بود از مطالبی درباره ژاپن؛ تصاویر بازیکنان سخت‌کوش این تیم و از مقاومت جسورانه‌شان برابر یکی از مدعیان اصلی قهرمانی جهان.

در این دوقطبی منتقدان و موافقان کی‌روش، هر اتفاقی در این جام جهانی بهانه ای برای آغاز یک دعوا می شود. اگر صعود همراه با خوش‌شانسی ژاپن از دور گروهی، بهانه‌ای برای حامیان کی‌روش بود که از بخت بد تیم ملی بنالند و بگویند همچنان ایران با همین فوتبال سراسر دفاعی‌اش، سردمدار آسیاست، ژاپن با دو گلی که به بلژیک در کمتر از ۵دقیقه زد، نه فقط ایرانی های موافق و منتقد کی‌روش که کل جهان فوتبال را شوکه کرد. مگر می شود؟ یک تیم آسیایی این قدر دقیق دو توپ روی دروازه یکی از بهترین دروازه بان های دنیا ببرد و دو گل هم بزند؟

این البته پایان بازی نبود. سامورایی ها پس از سوت پایان این بازی، بازنده شدند اما به قول ما ایرانی ها:«هیچ چیز از ارزش های‌شان کم نشد» یا «بازنده سرافراز بودند» یا خیلی از همین واژه هایی که بعد از حذف برابر پرتغال درباره خودمان گفتیم.

ژاپنی ها که البته خیلی از بازیکنان حاضر در میدان‌شان در بهترین تیم های دنیا بازی می کنند، همین چند ماه قبل سرمربی بوسنیایی سرشناش‌شان را عوض کردند و سکان رهبری‌شان را به یک مربی بومی داده بودند. مردی که البته قهرمانی در لیگ قهرمانان آسیا را هم در کارنامه داشته است. ژاپنی که کمیته فنی فدراسیون فوتبالش چند ماه مانده به جام جهانی، به این نتیجه رسیده بود، توان موفقیت در جام جهانی را ندارد، برای رسیدن به این نتیجه درخشان، دقیقا چه کرد؟

پاسخ ساده است. آنها به سنت برگشتند؛ به اصل‌شان. ژاپنی ها سال هاست به این ویژگی مشهورند، آدم های جسور و سخت کوش. آنها در این جام کلمبیا را بردند که یکی از برترین تیم های دنیاست. البته حریف خیلی زود ده نفره شد ولی انها هم مجالی ندادند، دویدند، ساده بازی کردند و شجاع بودند. درست مثل بازی با بازیکنان سختکوش سنگالی، هرچه عقب افتادند، باز دویدند و گل مساوی را زدند.

خیلی اهل شو آف نبودند، فقط به یک چیز فکر می کردند، مسئولیت! آنها داشتند مثل یک ماشین وظایفشان را پیش می بردند. هر کسی درست سر جای خودش و بر اساس آنچه باید، پیش رفت. این تقریبا همان کاری بود که بچه های ما هم در جام جهانی انجامش دادند. اگر کمی رفتارهای نچسب و محدود رامین رضاییان در درگیری با یاران رقیب یا آن بگو مگوی سعید عزت اللهی و بیرانوند را کنار بگذاریم یا ضربه های اضافه ای که طارمی و سردار در زمان پا به توپی می زدند، آنچه از تیم ما هم خواسته شده بود، بیشتر بر پایه مسئولیت پذیری بود.

قرار بود تیم بودن جای ستاره محوری را بگیرد. ایران در سطح توانش توانست این الگو را برابر اسپانیا، مراکش و پرتغال به نمایش بگذارد. ژاپن هم که در فلسفه آماده سازی اش، کمی جسورانه تر و بهتر تدارک دیده بود، با همین الگو از گروهش بالا رفت و توانست در برابر بلژیک هم بازنده ای سرافراز باشد.

آنها مثل جنگجوها تاختند، پیش رفتند. انگار شمشیر دست‌شان بود و در میدان می تاختند. مسئولیت تعریف شده برای ما اما این بود که گارد بگیریم، زیر سپر باشیم و فقط برای لحظه بزنگاه از گاردمان خارج شویم.

این دو فلسفه متفاوت بود. اینکه کدامش هیجان انگیزتر است، قطعا ریشه در تفکر ملی یک کشور از یک سو و اساس برنامه طراحی شده از سوی سرمربی آن تیم دارد.

ما داشتیم تفکر القا شده از سوی سرمربی‌مان را به بهترین نحو و بر اساس بالاترین سطح مسئولیت پذیری انجام می دادیم اما ژاپنی ها داشتند کاملا سنتی، خودشان را در زمین به نمایش می گذاشتند. آنها درست همان فرهنگ بومی‌شان بودند. همان که تماشاگران شان روی سکو انجامش می دادند، برای همین شاید بیشتر به دل نشستند و حالا ما حسرت‌شان را می خوریم.

اگر بازیکنانشان پس از پایان بازی همه در کنار هم ایستادند و برای عذرخواهی بابت شکست، روبه روی تماشاگرانشان تعظیم کردند یا اگر طرفداران شان پس از پایان بازی زباله های روی سکوها را تمیز کردند، اگر رختکن شان آنگونه انگار برق افتاده بود و روی کاغذی به زبان روسی از میزبانشان تشکر کرده بودند و اگر در دقیقه ۹۵ قمار بردن کرده بودند و روی ضدحمله گل خوردند، اینها همه برگرفته از سنتی بود که به آن باور داشتند. ما اما فلسفه مان منطبق با باورمان نبود. ما مسئولانه همانی را به نمایش گذاشتیم که گفته شده بود برای‌مان درست است و انصافا به بهترین نحو در آستانه پیروزی و غرور قرارمان داد اما هیچ وقت آن رضایت قلبی را برای هواداران‌مان به همراه نداشت چون این فلسفه بازی را دور از باورهای فوتبالی شان می دانند، حتی اگر با بردهایش تا صبح توی خیابان ها فریاد شادی سر دهند.