تو هم یک روز به «خانه» برمی‌گردی!

روزنامه گل: جدایی امید ابراهیمی از استقلال، شوک بزرگی بود که به خانواده این باشگاه وارد شد. امید در همه این سال‌ها یکی از بازیکنان کلیدی استقلال بوده که به‌ویژه از زمان حضور وینفرد شفر در این باشگاه، فوتبالش به اوج رسید. او با تیم ملی راهی جام‌جهانی هم شد و شاید خوش‌اقبال بود که محرومیت سعید عزت‌اللهی در مسابقه نخست باعث شد این بازیکن به شکلی غیرمنتظره در ترکیب اصلی تیم ملی به میدان برود. نمایش ابراهیمی برابر مراکش چنان دلربا بود که کی‌روش دلش نیامد این بازیکن را از ترکیب اصلی خارج کند.

به این ترتیب امید در دو بازی بعدی هم فیکس شد و ستایش منتقدان را برانگیخت. حالا او به یمن همان درخشش در جام‌جهانی از استقلال جدا شد و به باشگاه الاهلی قطر پیوست.

خبر جدایی امید -که استقلالی‌ها به تبعیت از شفر او را «فرمانده» می‌خواندند- فضای عجیبی را بر فوتبال ایران حاکم کرده. همان دو قطبی همیشگی این بار هم شکل گرفته؛ عده‌ای به ابراهیمی حق می‌دهند که در سال‌های پایانی فوتبالش دنبال جمع کردن پول باشد و برخی نیز از او گله می‌کنند که چرا دست تیم و هوادار را لای پوست گردو گذاشته و وقتی استقلال در جمع هشت تیم برتر آسیا قرار دارد، از این باشگاه جدا می‌شود. این گروه دوم معتقدند او در این سال‌ها از سپاهان و استقلال پول کمی نگرفته و در صورت ادامه حضور در جمع آبی‌پوشان هم حتما قرارداد مناسب دیگری می‌بست، بنابراین جدایی‌اش برای کسب ثروت بیشتر نوعی «طمع‌کاری» است که در نقطه مقابل «وفاداری» قرار می‌گیرد.

اینکه حامیان ابراهیمی حق دارند یا منتقدان او، خودش یک بحث مفصل دیگر است که در چارچوب‌های فلسفه هواداری قابل تحلیل است. در ایران معمولا با این قبیل جدایی‌ها خیلی راحت برخورد می‌شود، در حالی که در اروپا واقعا اینطور نیست و اگر بازیکنی صرفا با انگیزه‌های مالی به تیمش پشت کند، بدجوری از چشم مردم می‌افتد. با این همه اما امید ابراهیمی می‌تواند امیدوار باشد که او هم در آینده به استقلال برمی‌گردد و روی تخم چشم همین مردم جا خوش می‌کند.

به سروش رفیعی نگاه کنید؛ به همین راحتی سرش را انداخت پایین و بعد از یک نیم‌فصل بازی برای پرسپولیس از این تیم جدا شد، آن هم درست در شرایطی که باشگاه برای کسب عنوان قهرمانی آسیا به شدت به کمک او نیاز داشت، اما حالا برمی‌گردد، قرارداد جدید می‌بندد و با لبخند عکس یادگاری می‌اندازد. پست او در شبکه‌های اجتماعی پس از عقد قرارداد عالی است: «هیچ جا خانه خود آدم نمی‌شود.» او راست می‌گوید؛ به‌خصوص اگر خانه مورد نظر، جایی باشد که آدم بتواند به خاطر یک مشت پول بیشتر به آن پشت کند و بعد موقع بازگشت، دوباره با ارج و قرب پذیرایی شود. وقتی سروش توانست، پس حتما امید هم می‌تواند بعد از جمع کردن مال و منال، با دل خوش به «خانه» برگردد و دوباره چشم و چراغ تیم و هواداران شود. فراموشکاری ما، بزرگترین سرمایه شماست!