چطور می‌خواهید شهرآورد را ۹۰ به ۱۰ برگزار کنید؟!

خبرورزشی: شاید بتوانیم چشم‌مان را روی نتایج فاجعه‌باری که تیم‌ها در این هفته از فصل هجدهم به دست آورده‌اند، ببندیم، اما نمی‌توانیم اتفاقات هفته سوم را فراموش کنیم؛ سنگ‌پرانی در ورزشگاه غدیر اهواز و آزادی تهران و درگیری شدید بین طرفداران استقلال و پرسپولیس با اهوازی‌ها و تبریزی‌ها.

امکان ندارد این هفته و حوادث تلخ آن مثل مصدومیت ۱۰۵ نفر در استادیوم آزادی را از یاد ببریم. شما کجای دنیا می‌توانید بی‌نظمی را تا این حد ببینید که برای یک بازی فوتبال، ۱۹ نفر از استادیوم، راهی بیمارستان شوند، چرا؟ چون از سکو‌های مقابل، افرادی دیگری با سنگ و ترقه حساب‌شان را رسیده‌اند!

این وضعیت امنیت ورزشگاه‌های ما در فصل هجدهم است. در سال ۲۰۱۸ ممکن است هرکس به ورزشگاه برود، راهی بیمارستان شود. شما باید خوش‌شانس باشید که به ورزشگاه بروید، یک بازی ببینید و به خانه برگردید! این اوج خوش‌شانسی در لیگ برتر به شمار می‌رود.

حالا با این تفاسیر، مسئولان سازمان لیگ و مدیران فوتبال این مملکت تصمیم گرفته‌اند دیدار حساس شهرآورد روز ۵ مهر را برای اولین بار، با معادلات و شرایط جدیدی برگزار کنند. آن‌ها می‌گویند این شهرآورد که در هفته هشتم برگزار خواهد شد، اولین شهرآورد تاریخ است که ظرفیت میزبان و مهمان در آن تفکیک می‌شود.

به معنای دیگر، آن‌ها می‌خواهند برای تیم میزبان یعنی استقلال، ظرفیت ۹۰ درصدی برای حضور هوادارانش اختصاص بدهند و پرسپولیس که مهمان این بازی است، باید از ظرفیت ۱۰ درصدی مهمان استفاده کند. این اتفاق، شروع حرفه‌ای‌گری در فوتبال ایران به‌شمار می‌رود و می‌تواند شرایط شهرآورد‌ها را مثل تمام دنیا، به سطح استاندارد برساند، اما آیا همین مدیران کنونی، می‌توانند چنین پروژه مهمی را مدیریت کنند؟

آن‌ها که در برگزاری بازی ساده بین استقلال خوزستان و پرسپولیس در اهواز و همچنین استقلال و تراکتورسازی در تهران، تا این حد ضعیف عمل کرده‌اند، توانایی آن را دارند که شهرآورد بزرگ تهران، یکی از مهم‌ترین شهرآورد‌های دنیا را با در نظر گرفتن ظرفیت ۹۰ به ۱۰ به سود میزبان برگزار کنند؟ مثلاً راهکارشان برای تماشاگری که ۸ صبح می‌خواهد به ورزشگاه برود، اما خارج از ظرفیت ۱۰ درصد یا ۹۰ درصد است، چه خواهد بود؟

مدیران فوتبال ایران چطور می‌خواهند فشار ناشی از هیجان و جذابیت‌های شهرآورد روی سکو‌ها را کنترل کنند؟ در دو بازی اهواز و تهران، قسمتی از ظرفیت ورزشگاه خالی بود، اما استادیوم‌ها به میدان جنگ شباهت داشت؛ حالا چطور ممکن است ۹۰ درصد ورزشگاه را به تیم میزبان بدهند و ۱۰ درصد تیم مهمان امنیت کافی داشته باشد؛ یا برعکس؟

چه کسی امنیت مردم ایران در ورزشگاه‌ها را تأمین می‌کند؟ می‌توان به این مدیران برای شهرآورد و پروژه‌ای که در ذهن دارند، اعتماد کرد یا قرار است تعداد مصدومان در ورزشگاه‌ها، برای هفته‌های آینده بیشتر شود؟