ورود آقایان هم به ورزشگاه‌ها ممنوع می‌شود؟

عصر ایران: روزگاری که می‌شد با یک اخم و تخم، با گرفتن ضبط صوت یا خارج کردن فیلم از دوربین، جلوی انتشار یک خبر را گرفت، گذشته. انگار به هزاران سال پیش تعلق دارد. حالا فاصله بین رویداد و تبدیل آن به خبر و در دسترس مخاطب قرار گرفتن به پلک زدنی رسیده است.

خبرهای تلخ سرعت بیشتری دارند. انگار در تلخی، انرژی پنهان و ویرانگری است که راهش را سریع‌تر باز می‌کند. آنچه در هفته سوم لیگ برتر فوتبال ایران رخ داد، مثل یک ژن خطرناک از صفحه و صحنه ورزش جهش پیدا کرد و به حوزه‌های سیاسی و امنیتی پرید. تیترهایی با مضامین قومیت گرایی، جدایی طلبی، آشوب طلبی، شعارهای سیاسی و ... برای آن نوشتند و دیگر انگار فقط یک سنگ پرانی میان هواداران دو تیم فوتبال نبود.

هفته اول لیگ بعضی هواداران سپیدرود رشت بعد از شکست سه گله مقابل سایپا صندلی‌های ورزشگاه را در تهران شکستند. این نخستین جرقه بود که البته اعتراضی فوتبالی به سبک ایرانی - برره ای تعریف شد.

در سریال تلویزیونی برره اهالی محل هر وقت نسبت به موضوعی اعتراض داشتند می‌رفتند و با سنگ شیشه‌های خانه خودشان را می‌شکستند! حتی گاهی اهالی برره بالا و برره پائین به هم تعارف می کردند که تشریف بیاورید برویم شیشه‌های خانه ما را بشکنیم!

هفته گذشته رشت بودم. میان مردمی که نازنین، دوست داشتنی، ریشه دار و فرهیخته‌اند. گله‌مند بودند از این اتفاقات. از فحاشی عده‌ای به خداداد عزیزی. می‌گفتند دو دستگی دارد سپیدرود را نابود می‌کند. این صدای رشت نیست، این رفتار و کردار ما نیست. پرخاش یک عده و صندلی شکستن آنها را به نام ما ننویسید.

در هفته دوم گفته شد در خلال برگزاری دیدار پرسپولیس-فولاد خوزستان هواداران تیم تهرانی توهین کرده‌اند و هفته سوم کار به خون ریزی رسید. ابتدا در اهواز هواداران سنگ_تمام گذاشتند و سرها شکست و بعد در تهران و در دیدار استقلال تهران-تراکتورسازی نرده‌ها شکست، باتوم‌ها در هوا چرخید و ...

بعضی بر این باورند این اتفاقات ربطی به فوتبال ندارد. ورزشگاه‌ها جزیره‌های جدا نیستند و بخشی از جامعه‌اند. خشم و خشونت از خیابان به ورزشگاه‌های فوتبال رفته است و حتی ممکن است اتفاقات تلخ‌تری رخ دهد. عده‌ای اما در این اعتراضات شیطنت‌هایی کشف کرده‌اند که شاید به نظر تئوری توطئه بیاید اما تردیدهایی است که وجود دارد.

آن‌ها می‌گویند بعد از جدی‌تر شدن خبر حضور زنان در ورزشگاه‌ها، کسانی تلاش می‌کنند تا این فضا را چنان پرآشوب و خشن کنند که حتی مردان هم از ترس جان حاضر نشوند و خود به خود زنان هم پا پس بکشند تا اطلاع ثانوی!

کسانی هم بر این باورند که ناراضیان و عاصی‌ها که در میان آنها جدایی طلبان، مخالفان نظام و حتی افراد آموزش دیده وجود دارند در تلاش هستند تا از تریبون پرمخاطب فوتبال صدای‌شان را به جامعه برسانند و نشان دهند جامعه ملتهب است.

آنها بر موج خشم و تعصب جوانان هوادار فوتبال سوار شده‌اند و می‌دانند این بشکه باروت با اندک جرقه‌ای استعداد انفجار دارد. تصاویری وجود دارد که نشان می‌دهد جوان‌ها و نوجوان‌هایی نرده‌های ورزشگاه آزادی را شکسته‌اند و با آن در حال خراب کردن سکوهای سیمانی به منظور تهیه پاره سنگ و پرتاب به سوی هواداران تیم رقیب هستند!

مثل بسیاری از ماجراهای دیگر در این کشور کشف کردن حقیقت میان هاله‌ای از ابهام، شایعات و تخیل کار دشواری است و با حدس و گمان نمی‌توان نظر قطعی داد اما این اوضاع طبیعی نیست.

همان طور که حضور ماشین‌های ضدشورش یگان ویژه در پیست ورزشگاه آزادی طبیعی نیست، همان طور که شعارهای هدفدار که بر طبل تفرقه می‌کوبد طبیعی نیست، همان طور که متهم کردن خوزستانی‌هایی که برای دفاع از این سرزمین جان و نان و سایبان‌شان را فدا کردند به ستیزه جویی طبیعی نیست، ... اصلاً این روزها چی طبیعی است؟!